BLOG#1

SOPA/PIPA-ACTA

2012-02-09T12:55:00.001+02:00

What is SOPA?

What is ACTA

STOP ACTA

an article in Greek

Stop American censhorship

Electronic Frontier Foundation

when you enter www.megaupload.com this banner covers your browser.Megaupload is "dead" due to SOPA/PIPA action...Read what happened here and see the "Anonymous" video here...

-AS YOU HAVE ALREADY NOTICED,MANY OF THE LINKS HERE WERE ON MEGAUPLOAD..ACCORDING TO THIS, ...I WILL DO MY BEST AND AS SOON AS POSSIBLE ALL THE MEGAUPLOAD LINKS WILL BE REPLACED BY NEW ONES...

Play Time (1967) a film by Jacques Tati

2012-02-09T12:14:00.000+02:00

-
Monsieur Hulot has to contact an American official in Paris, but he gets lost in the maze of modern architecture which is filled with the latest technical gadgets. Caught in the tourist invasion, Hulot roams around Paris with a group of American tourists, causing chaos in his usual manner....

-
Director:
Jacques Tati

Writers:

Jacques Tati, Art Buchwald (additional English dialogue),

Stars:

Jacques Tati, Barbara Dennek and Rita Maiden

-
download this movie (torrent)
with english and portuguese subtitles separated from the movie
greek subtitles
-

4 YEARS BLOG#1(15 JANUARY 2008-15 JANUARY 2012)

2012-01-15T01:51:00.001+02:00

-
THANK YOU FOR VISITING THIS BLOG!!!!

Yuriy Borisovich Norshteyn (Ю́рий Бори́сович Норште́йн)

2011-12-31T02:36:00.002+02:00

Yuriy Borisovich Norshteyn (Russian: Ю́рий Бори́сович Норште́йн), or Yuri Norstein (born September 15, 1941) is an award-winning Soviet and Russian animator best known for his animated shorts, Hedgehog in the Fog and Tale of Tales. Since 1981 he has been working on a feature film called The Overcoat, based on the short story by Nikolai Gogol of the same name.

Yuriy Norshteyn was born to a Jewish family in the village of Andreyevka, Penza Oblast, during his parents' World War II evacuation. He grew up in the Maryina Roshcha suburb of Moscow. After studying at an art school, Norshteyn initially found work at a furniture factory. Then he finished a two-year animation course and found employment at studio Soyuzmultfilm in 1961. The first film that he participated in as an animator was Who Said "Meow"? (1962).
After working as an animation artist in some fifty films, Norshteyn got the chance to direct his own. In 1968 he debuted with 25th October, the First Day, sharing directorial credit with Arkadiy Tyurin. The film used the artwork of 1920s-era Soviet artists Nathan Altman and Kuzma Petrov-Vodkin.
The next film in which he had a major role was The Battle of Kerzhenets (1971), a co-production with Russian animation director Ivan Ivanov-Vano under whose direction Norshteyn had earlier worked on 1969's Times of the Year.
Throughout the 1970s Norshteyn continued to work as an animator in many films (a more complete list can be found at IMDB), and also directed several. As the decade progressed his animation style became ever more sophisticated, looking less like flat cut-outs and more like smoothly-moving paintings or sophisticated pencil sketches.
Norshteyn uses a special technique in his animation, involving multiple glass planes to give his animation a three-dimensional look. The camera is placed at the top looking down on a series of glass planes about a meter deep (one every 25–30 cm). The individual glass planes can move horizontally as well as toward and away from the camera (to give the effect of a character moving closer or further away).
For many years he has collaborated with his wife, the artist Franchesca Yarbusova, and the cinematographer Aleksandr Zhukovskiy.
Throughout the late 1970s and early 1980s, Norshteyn's animations were showered with both state and international awards. Then, in a bitter twist of irony, he was fired from Soyuzmultfilm in 1985 for working too slowly on his latest film, a (presumably) feature-length adaptation of Gogol's Overcoat. By that time he had been working on it with his usual small team of three people for two years and had finished ten minutes.
In April 1993, Norshteyn and three other leading animators (Fyodor Khitruk, Andrey Khrzhanovsky, and Edward Nazarov) founded the Animation School and Studio (SHAR Studio) in Russia. The Russian Cinema Committee is among the share-holders of the studio.
To this day, Norshteyn is still working on The Overcoat—his ardent perfectionism has earned him the nickname "The Golden Snail". The project has met numerous financial troubles and false starts, but Norshteyn has said that it currently has reliable funding from several sources, both from within and outside of Russia. At least 25 minutes have been completed to date. A couple of short, low-resolution clips have been made available to the public: and . The first 20 minutes of the film have also toured among various exhibits of Norshteyn's work in Russian museums. The full film is expected to be 65 minutes long.
Norshteyn wrote an essay for a book by Giannalberto Bendazzi about the pinscreen animator Alexandre Alexeïeff titled Alexeieff — Itinerary of a Master.
In 2005, he released a Russian-language book titled Snow on the Grass. Fragments of a Book. Lectures about the Art of Animation, featuring a number of lectures that he gave about the art of animation. That same year, he was invited as "guest animator" to work on Kihachiro Kawamoto's puppet-animated feature film, The Book of the Dead.
On August 10, 2008, the full version of the book Snow on the Grass was released (the "incomplete" 2005 book was 248-pages). The book, which was printed in the Czech Republic and funded by Sberbank, consists of two tomes, 620 pages and 1700 color illustrations. The studio stopped working on The Overcoat for nearly a year while Norshteyn worked to release the book.

Filmography

25th October, the First Day (25-е — первый день, 1968), in collaboration with Arkadiy Tyurin.
The Battle of Kerzhenets (Сеча при Керженце, 1971), in collaboration with Ivan Ivanov-Vano.
The Fox and the Hare (Лиса и заяц, 1973).
The Heron and the Crane (Цапля и журавль, 1974).
Hedgehog in the Fog (Ёжик в тумане, 1975).
Tale of Tales (Сказка сказок, 1979).
Participated in Winter Days (冬の日, 2003).
The Overcoat (Шинель, still in production)

Awards and praise

1971—Karlovy Vary International Film Festival: The Battle of Kerzhenets named Best Animated Film
1972—Zagreb World Festival of Animated Films: Grand Prize for The Battle of Kerzhenets (shared with Ivan Ivanov-Vano)
1972—Tbilissi: The Battle of Kerzhenets named Best Animated Film
1972—Bombay Film Festival: "Diplom" for The Battle of Kerzhenets
1975—Annecy International Animated Film Festival: Special Jury Prize for Heron and Crane
1975—New York (U.S.): First Prize for Heron and Crane
1976—Frunze All-Union Film Festival: Hedgehog in the Fog "best animated film"
1976—Teheran Children's and Youth Film Festival: Hedgehog in the Fog "best animated film"
1977—Odense (Denmark): Grand Prize for Heron and Crane
1979—USSR State Prize for Tale of Tales (awarded just prior to its release to Norshteyn, Yarbusova, and Zhukovsky)
1980—Lille (France) International Festival of Films Jury Grand Prize for Tale of Tales
1980—Zagreb World Festival of Animated Films: Grand Prize for Tale of Tales
1980—Ottawa International Animation Festival (Canada): Best Film Longer Than Three Minutes Award for Tale of Tales
1984—Los Angeles Olympic Arts Festival: Tale of Tales voted by large international jury to be the greatest animated film of all time
1991—Annie Award for Distinguished Contribution to the Art of Animation
1995—Russian Independent Triumph Award (acknowledging 'the highest achievements in art and literature')
1996—People's Artist of Russia
1996—1st Open Russian Festival of Animated Film, Breakthrough Prize for Russian Sugar (commercial)
2002—Zagreb World Festival of Animated Films: Tale of Tales again voted by large international jury to be the greatest animated film of all time
2004—Japanese Order of the Rising Sun

Hayao Miyazaki considers Yuriy Norshteyn "a great artist" and cited Hedgehog in the Fog as one of his favourite animated films.
^-
^{download some Yuri's animations here}
download Skazka Skazok (Tale of Tales) here
-

Machinarium (pc game + OST)

2011-11-28T03:15:00.000+02:00

Machinarium is a puzzle point-and-click adventure game developed by Amanita Design. It was released on October 16, 2009 for Microsoft Windows, Mac OS X, Linux, on September 8, 2011 for iPad 2 on App Store (iOS) and on November 21, 2011 for BlackBerry PlayBook. Demos were made available on September 30, 2009. It was also being scheduled for a future release for the Nintendo Wii's WiiWare service, but as of November 2011, it has been cancelled due to WiiWare's 40MB limit. In March 2011, Amanita Design announced that Machinarium will be headed to PlayStation 3's PSN. Amanita Design are also preparing a port for Android.

The goal of Machinarium is to solve a series of puzzles and brain teasers. The puzzles are linked together by an overworld consisting of a traditional "point and click" adventure story. The overworld's most radical departure is that only objects within the player character's reach can be clicked on.
Machinarium is notable in that it contains no dialogue, spoken or written, and apart from a few tutorial prompts on the first screen, is devoid of understandable language entirely. The game instead uses a system of animated thought bubbles. Easter egg back story scenes in the same format can only be revealed by idling in certain areas.
The game employs a two-tier hint system. Once per level, the player can receive a hint, which becomes increasingly vague as the game progresses. Machinarium also comes with a walkthrough, that can be accessed at any time by playing a minigame. As with dialogue, the walkthrough is not in written or spoken form, but instead a series of sketches describing the puzzle at hand and its solution. However, the walkthrough only reveals what must be done in that area, and not how that puzzle relates to the game chronology.
Machinarium opens with an overview of the eponymous city as a disposal flier launches from its highest tower. The player character, a robot called Josef (named after Josef Čapek, the creator of the word "robot" and brother to Karel Čapek) is dumped on a scrapheap, where he re-assembles himself and sets off for the city. Entering the city, he discovers a plot by the Black Cap Brotherhood, his three thuggish antagonists, to blow up the city's tower. Unfortunately, he is himself discovered and locked up. After breaking out of prison, Josef aids the citizens of the city, as he discovers the mischief which the Brotherhood has been working. Shortly after flooding the bad guys' room (leaving them helpless), Josef locates his girlfriend, who has been locked up and forced to cook. Unable to free her, he works his way to the top of the tower. He foils the Black Cap Brotherhood's plot by disarming the bomb taped to the tower. After preventing destruction, Josef climbs to the top of the tower where he finds the room where the story began. A huge-headed robot sits in the middle of the room, incapacitated and gibbering. Josef recalls how the three of them lived happily until the Black Cap Brotherhood zapped this friend, leaving him disabled, and kidnapped the girl. When a garbage sucker arrived to dispose of the Black cap thug, it gets Josef instead. After this revelation, Josef restores his friend to sanity, dumps the Brotherhood down a drain, and frees his girlfriend. The two of them climb back to the tower, wave goodbye to their friend, and fly off into the sunset. In the final closing scene, their vehicle suffers a collision and falls, and they are seen being carried away separately by two fliers.

System requirements
OS: Windows XP, Vista, 7 / Mac OS X v10.4 / Linux
CPU: 1.8 GHz
RAM: 1 GB
HD: 380 MB
-

-
download the game here
-

-
download the soundtrack here

Igor Wakhévitch (full discography)

2011-11-26T23:56:00.007+02:00

Igor Wakhévitch (born May 12, 1948, Provence, France), son of the art director Georges Wakhévitch, is an avant-garde French composer who released a series of studio albums in the 1970s and composed the music for the Salvador Dalí opera Être Dieu. He was a contemporary of similar avant-garde electronic composers, such as Pierre Henry, who was also born and based in Paris.
Although Wakhévitch is a relatively unknown composer, he gained a small cult following in the late 1990s after praise circulated by Nurse with Wound (on the list of influences in their first album, from 1979), Michael Gira of Swans and a review of one of his studio albums by Dominique Leone for a feature entitled "It Was the Strangest Record I Had Ever Heard" on Pitchfork Media.
From the age of eight, Wakhévitch learned to play piano under the tutelage of Louise Clavius-Marius and Lucette Descaves. Between the ages of 12 to 17, he studied at the Conservatoire de Paris. During this time, he was auditioned by Herbert von Karajan for a concert at the Théâtre des Champs-Élysées, and in 1965 he won the Jury's First Prize for Piano by a unanimous vote. In 1967, studying under Olivier Messiaen, Wakhévitch won the first prize in Musical Analysis. In 1968, he worked for the GRM in the Office de Radiodiffusion-Télévision Française, under the direction of Pierre Schaeffer.
Wakhévitch was a part of the 1960s atmosphere of musical integration and boundary crossing. He was friends with Maurice Béjart, who encouraged him to compose for contemporary dance companies, and studied with Pierre Schaeffer; while his second album, Doctor Faust, was dedicated to his friends Robert Wyatt and Mike Ratledge of rock group The Soft Machine. At the beginning of the 1970s, Wakhevitch became friends and studied with minimalist musician Terry Riley, producing Riley's soundtrack album Happy Ending in 1972. Through Riley, Wakhevitch discovered the ragas of Pandit Pran Nath.
In 1974, Salvador Dalí asked him to compose music to accompany his 'opera-poem in six parts' entitled "To Be God". The album was recorded in the Studios of EMI in Boulogne, performed by various speakers and singers, an orchestra, and a rock band which featured the actors Raymond Gérôme, Delphine Seyrig, Catherine Allegret, Alain Cuny and Didier Haudepin; and musicians Michel Ripoche on violin, Didier Batard on bass and François Auger on drums. Wakhevitch visited India in 1973, and moved to Auroville in South India in 1980. In 1991, he met the Dalai Lama in the Théâtre Renault-Barrault in Paris at a performance by the Tibetan Institute of Performing Arts.
In 1998, the 6-CD box set Donc was released on Fractal Records to mark Wakhevitch's 50th birthday. It incorporated his first six albums: Logos (1970), Docteur Faust (1971), Hathor (1973), Les Fous d'Or (1975), Nagual (1977), and Let's Start (1979). Only Être Dieu (1974) was omitted, as it received its own 3-CD box set in 1992.

Discography

Logos (Rituel Sonore) (1970)
Docteur Faust (1971)
Hathor (Lithurgie Du Souffle Pour La Résurrection Des Morts) (1973)
Être Dieu (1974)
Les Fous d'Or (1975)
Nagual (Les Ailes De La Perception) (1977)
Let's Start (1979)
Ahata Anahata (2006)

-

-
Logos (Rituel Sonore) (1970)

download
-
Docteur Faust (1971)

download
-
Hathor (Lithurgie du Souffle Pour la Résurrection des Morts) (1973)

download
-
Les Fous D’Or (1975)

download
-
Nagual (Les Ailes de la Perception) (1977)

download
-
Let’s Start (1979)

download
-
Igor Wakhevitch Salvador Dali - Etre dieu (1974)

download
-
Ahata Anahata (2006)

Alain Daniélou ‘Ahata Anahata (excerpt)’, 2006, played by Igor Wakhevitch on the Sémantic Daniélou keyboard, a synthesizer created by French musicologist and Indologist Daniélou (1907-1994).

download

I found Ahata Anahata in a collection Continuumix #5 – Palais Des Hautes Herbes containing also other music projects and field recordings worth listening to..
to see the track list go here

Limbo (video game)

2011-11-22T01:52:00.001+02:00

-
Limbo (stylized as LIMBO) is a puzzle-platform video game and the premiere title of independent Danish game developer Playdead. The game was released in July 2010 as a platform exclusive title on Xbox Live Arcade, and was later re-released as part of a retail game pack along with Trials HD and 'Splosion Man in April 2011. Ports of the game to the PlayStation Network and Microsoft Windows via Steam were created by Playdead, released after the year-long Xbox 360 exclusivity period was completed. A Mac OS X version is scheduled for release in December 2011. Limbo is a 2D sidescroller, incorporating a physics system that governs environmental objects and the player character. The player guides an unnamed boy through dangerous environments and traps as the boy searches for his sister. The developer built the game's puzzles expecting the player to fail before finding the correct solution. Playdead called the style of play "trial and death", and used visually gruesome imagery for the boy's deaths to steer the player from unworkable solutions.
The game is presented primarily in monochromatic black-and-white tones, using lighting, film grain effects and minimal ambient sounds to create an eerie atmosphere often associated with the horror genre. Journalists praised the dark presentation, describing the work as comparable to film noir and German Expressionism. Based on its aesthetics, reviewers classified Limbo as an example of "video game as art".
Limbo received positive reviews, but its minimal story polarized critics; some critics found the open-ended work to have deeper meaning that tied well with the game's mechanics, while others believed the lack of significant plot and abrupt ending detracted from the game. A common point of criticism from reviewers was that the high cost of the game relative to its short length might deter players from purchasing the title, but some reviews proposed that Limbo had an ideal length. The title was the third-highest selling game on the Xbox Live Arcade service in 2010, generating around $7.5 million in revenue. The title won several awards from industry groups after its release, and was named as one of the top games for 2010 by several publications.
-
The primary character in Limbo is a nameless boy who awakens in the middle of a forest on the "edge of hell" (the game's title is taken from the Latin limbus, meaning "edge").While seeking his missing sister, he encounters only a few human characters, who either attack him, or run away. At one point during his journey, he encounters a female character, who abruptly vanishes before he can reach her.The forest eventually gives way to a crumbling city environment.On completion of the final puzzle, the boy is thrown through a pane of glass and back into the forest. He walks a short distance until he again encounters a girl, who, upon his approach, stands up, startled. At this point, the game abruptly ends.
-

-
download the pc version here
-

Butoh

2011-10-16T02:29:00.004+03:00

Butoh (舞踏 Butō?) is the collective name for a diverse range of activities, techniques and motivations for dance, performance, or movement inspired by the Ankoku-Butoh (暗黒舞踏 ankoku butō?) movement. It typically involves playful and grotesque imagery, taboo topics, extreme or absurd environments, and is traditionally performed in white body makeup with slow hyper-controlled motion, with or without an audience. There is no set style, and it may be purely conceptual with no movement at all. Its origins have been attributed to Japanese dance legends Tatsumi Hijikata and Kazuo Ohno.

About butoh dance

First I would like to speak about what kind of training one should pursue, because dance is "a realization of one's dream through the body", one must first know one's body very well. When I say 'the body', I mean a total body that includes all levels – the bio-skeletal body, the spirit, and intuition.

Dance is not movement in itself, but it is greatly related with movement. Therefore, one must know the functions of movements. I often compare the body with a building. The function of the body, like the ones of the building, has

'strength'
'flexibility' and on top of them rests
'balance'

If these three work well together, it becomes movement, and the movement can have a relationship with dance.

Before entering the dance training, we train the body which is the valuable instrument of dance. This training is for flexibility and core strength – using stretching – and power and balance training. These exercises have a single aim – by training the lower-body (the base of our body), we prepare the body so that the upper body can relax.

Now about the dance training. In order to let the body function entirely, I made about five fundamental dances. These are truly fundamental movements that one can encounter in daily life. For example, to walk, to rise up (to stand), to crouch, to roll on the floor, and to turn. These are the first lessons. If one cannot perform well these fundamentals, the shortcomings show during the dance.

Next, let us think of requirements for the movement to become dance. Movement alone does not become dance – the requirement for the dance is that one feeds such things as one's own dreams, memories, and desires into the movement. For this reason, sometimes, not to move (to be in stillness) becomes also dance. I am speaking ahead of myself, but let us say that dance is "a work of making the mental imagination into a concrete picture through the body". We must be able to draw various pictures with our bodies.

The lessons in order to achieve this might be, for example, to dance a story-like subject (for instance, to dance an old pregnant salmon climbing against the rapid), or to dance a sensory subject (to dance the 'sensation of peeling off'), or to dance a material (texture) not limited by movement or form (to dance 'fragrance', to dance 'stagnation'), or to dance an intuition that is impossible to dance to (to dance 'a prostitute named ruin' or 'to fish silence' etc.)

Lastly, it is necessary to to do a training of improvisation. In order to free one's mind and body, improvisation is an absolutely necessary training. However, improvisation is not about doing whatever you want to do, like it is generally understood. Improvisation is a work of precisely choosing actions from moment to moment by preparing as many sensory and perceptive antennae as possible. In a sense, if our antennae grows more numerous as a result of training, an action that might happen by chance comes nearer to necessity (nature).

Now, finally, I would like to speak about two very important points.

1. Firstly, unlike dancers of traditional or classical dance, we are in a sense amateurs. By 'in a sense' means, if we judge from the view point of defined aesthetic models and technical levels. A "professional" dancer will immediately drop out of the framework of these models and levels if he/she misses one day of training – so they cannot dare to miss the training.

Of course, for us also, lessons are valuable – however, because there are no defined measures and levels, in this sense we can stay amateurs. However, if one thinks that one can then dance very easily, it is the contrary. It is incredibly difficult. The reason why it is difficult is because the reason to dance does not exist in technique and levels, but it exists within one's self.

It may be difficult to understand, but I would like to replace the word "self" by the word "concreteness". For example, even if one follows the procedure that we learned somewhere, if it is not something extremely high level, it is not one's own, and one will not win against a high level professional. Also, it is possible to dance to music, but if the rhythm of the dance is not properly good enough, it cannot pass as a performance.

As I just gave the examples, if the learned dance procedure or dancing to music is not crystalized technically, it is only a borrowed dance – it is to say that it is not concrete. Then, what could one do? One is to find within oneself something concrete, something that will not be questioned in terms of technique (victory, defeat, or merits by competition do not exist in our dance) and dance it richly or desperately. This is the meaning to dance or, in other words, to dance one's body. If you are not convinced by this, please verify it by dancing.

2. Now, secondly, there are some people who say that they dance to heal themselves. At the beginning, this is allowable, but if one does it to the end, it is a problem. The reason is, our dance cannot be done alone. It always requires someone looking on, a witness. To put it simply, it is a performance (exchange with audience), and if I may use my favourite words, one needs a resolution to be on show. It means that half is for healing oneself, and the other half for healing and giving joy – and if fortunate, to touch the hearts of – others. If one forgets this, the dance becomes a selfish act that is only to satisfy oneself.

A dance of the content as I described above is not easy to appeal socially to become famous or to make a lot of money. This is because society likes to create frameworks and models, and to create superiority within that framework. Society puts a price on the dance as a commodity.

Therefore, ones who aspire to our kind of dance must have a great resolution and courage to not care at all about not being famous or to be outside of the assessments and competitions.

Invitation to Butoh

Butoh is a form of contemporary dance created in the late 1950's by 土方巽 Tatsumi Hijikata. It is contemporary in the very precise sense of the term, reflecting as it does the necessities and demands of the times.

Butoh charged through Japan's avant-garde scene, fueled by the tremendous power of several dancers, first and foremost Tatsumi Hijikata with his ankoku but

oh. The 1980s saw butoh dancers (including myself) developing and expanding their work not only in Japan but also in Europe, the United States and, indeed, all over the world.

What has made butoh so significant is that not only has it opposed the rigidly prescribed forms often found in both traditional and modern dance but it has also demanded a philosophical uprooting which categorically refutes all modes of ready-made 'culture'. (Here, 'culture' includes not just the performing arts of dance, theatre, mime, music, etc.

but also literature and other categories.) This opposition of prescribed and ready-made culture is sustained not by the the body as a functional object as demanded by society but the body as a living and

changing sculpture fashioned by life itself. We refer to this latter

body as 'nikutai', and it is a body that resounds with the desire for individual life, one which encompasses individual history and experience.

Almost ten years since the death of Tatsumi Hijikata, butoh has entered a new era in Japan and elsewhere. This new era has seen the rise of dancers who, w

hile having been influenced both directly and indirectly by Hijikata's supremely perfected method of butoh, have nevertheless been developing their own individual work and attitudes. For instance, while ankoku butoh can be said to have possessed a very precise method and philosophy handed down from master to apprentice (perhaps it could be called 'inherited' butoh), I regard present-day butoh as a 'tendency' that depends not o

nly on Hijikata's

philosophical legacy but also on the development of new and diverse modes of expression.

The 'tendency' that I speak of involves extracting the pure life which is dormant in our bodies. The result is not butoh as a genre but as the essential element for all expression. In this sense, there is a strong possibility that butoh is ubiquitous, existing not necessarily in every dance that calls itself butoh but in certain other types of dance not bearing th

e butoh label. Indeed, it is an unfortunate fact that certain dancers have been mistakenly banished from the butoh lattice on grounds of not meeting superficial and seemingly random criteria. At this point I should mention that my use of the concept 'pure life' does not indicate beauty, health, homogeneity, etc. Rather, it indicates the entire spectrum of life – not just polar concepts such as beautiful and ugly, good and bad, bright and da

rk and so on.

As ankoku butoh lies outside my realm, I have nothing to teach about butoh as a method. Rather, I specialise in work which is dynamic and changing; it focuses on how to pinpoint and extract life itself from the body. So what is one to do when on

e has nothing to teach? It may come as a surprise when I say that butoh could well be dormant in your own body. My work is to discover ways to extract that butoh, that life. I should point out that, although bu

toh may be dormant in everyone, it may not be attainable to everyone. Whether or not you can dance butoh depends on whether or not your body encompasses

desire, regret, pleasure and interest in living along with life's experiences and memories. Bodily habits are also a kind of memory.

In addition, as long as butoh is a kind of expression, we must have the ability and responsibility to 'edit' those inner elements. I have no interest in those who se

e butoh as a kind of exotic spectacle of strange movements and bizarre gestures and who want to 'learn' it by some sort of rote process. Butoh is an ineffable kind of behavior produced by the body itself, possessing neither name nor form.

Ignoring what is already in the body and concerning oneself with some exterior facet of the body is tantamount to exploiting the body as a tool of expression. Th

is is far from the spirit of butoh. I am primarily interested in ordinary people, the people who can share in the pleasure and pain of living. I find only marginal interest in butoh fanatics who covet butoh as an oddity and the dance 'experts' whose pride hangs on the thread of conventional technique.

– February 2, 1995

Butoh Blanc (White Butoh)

My White Butoh is not intended as an antithesis to 'ankoku butoh' (black butoh or the dance of darkness) of Tatsumi Hijikata, the founder of butoh. Rather, by using the word 'white' I stress the philosophical advocacy of ankoku butoh: a butoh dancer must completely expose the 'darkness of his own existence.' In this interpretation, I amplify it and assert that such exposure should be so complete that it comes under the 'white sun', meaning a perfectly clear and cloudless light.

Almost all modern dances in Western countries, or worldwide, are 'created' with the basic method of first clarifying a concept and then collecting and arranging dancers' external movements and forms to realize that concept. In contrast, one of butoh's largest characteristics is to produce – or more accurately, 'give birth to' – dances by guilding and drawing out the 'dance' already immanent in the dancer's body (this 'dance' may

be referred to as 'original experience'; the word 'inner landscape' is often used in the butoh world). As a result, some butoh dances do not involve specific or phenom

enological forms and movements as their basic element.

Butoh dancers have always referred to the body with that immanent 'original lan

dscape' ('dance') as 'nikutai', to be distinguished from the physical body, or flesh, as a biological entity. To realize 'nikutai', a butoh dancer must recognize and

amass personal experiences, memories and bodily habits; and since butoh is an art of expression, he must also have the ability to 'montage' those personal elements.

Difficulties butoh dancers are often faced with are related to the difficulties of realizing 'nikutai'. Difficulties, or sometimes misunderstandings, on the par

t of butoh audiences, on the other hand, lie in their common sense, with which they seek to see 'nikutai' with the immanent 'inner landscape' only as a visible object, or as specific and phenomenological forms and movements. White Butoh's thrust, however, is to go to the very bottom of the essence of butoh which is prior to forms and movements; namely, to pursue the realities of life. It goes without saying that it is not an easy task.

– September 1989 / La Maison du Butoh Blanc

Masaki Iwana

Considered one of the most acclaimed Butoh performers in Japan today — Masaki Iwana is a rarity in that he still maintains the original Butoh spirit, having begun his dancecareer outside the “butoh genealogy” in 1975. Until 1982 he presented 150 experimental performances in which he stood straight, completely naked and perfectly still.Since then, in Europe as well as Japan, Iwana has presented his performances and workshops continuously – and has created works built on his sharpened aesthetic in more than 100 cities and 40 countries around the world.Iwana represents the institute for the research of Butoh – La Maison du Butoh Blanc, based in southern Normandy in France.In 2008 he produced and created the theatrical film Vermilion Souls, and has recently completed his second feature A Summer Family.

POPOL VUH (the band)

2011-07-28T01:48:00.004+03:00

-
Popol Vuh was a German electronic avantgarde band, in the mainstream-media so called Krautrock, founded by pianist and keyboardist Florian Fricke in 1970 together with Holger Trülzsch (percussion) and Frank Fiedler (electronics). Other important members during the next two decades included Djong Yun, Conni Veit, Daniel Fichelscher, Klaus Wiese and Robert Eliscu. band took its name from the Popol Vuh, a manuscript containing the mythology of the Post-Classic Quiché Maya people of highland Guatemala and south east Mexico.
The first album, Affenstunde, released in 1970, can be regarded as one of the earliest ambient music, space music or New Age music works, featuring the then new sounds of the Moog synthesizer together with ethnic percussion. This continued for only one more album, In den Gärten Pharaos, before Fricke largely abandoned electronic instruments in favour of piano-led compositions from 1972's Hosianna Mantra forward. This album also marked the start of exploring overtly religious themes rather than a more generally spiritual feeling within the music. The group evolved to include all kinds of instruments: wind and strings, electric and acoustic alike, combined to convey a mystical aura that made their music spiritual and introspective. Popul Vuh influenced many other bands from Europe with their uniquely soft but elaborate instrumentations, that took inspiration from Tibet, Africa, and pre-Columbian America. They created dream-like soundscapes along with psychedelic walls of sound, and are regarded as precursors of contemporary world music, as well of new age music and ambient music. The band contributed soundtracks to the films of Werner Herzog, including Aguirre, the Wrath of God, Nosferatu, Fitzcarraldo, Cobra Verde, Heart of Glass and The Enigma of Kaspar Hauser, in which Fricke appeared. Florian Fricke died in Munich on December 29, 2001, and the group disbanded.

In October 2003 Klaus Schulze wrote:

"Florian was and remains an important forerunner of contemporary ethnic and religious music. He chose electronic music and his big Moog to free himself from the restraints of traditional music, but soon discovered that he didn't get a lot out of it and opted for the acoustic path instead. Here, he went on to create a new world, which Werner Herzog loves so much, transforming the thought patterns of electronic music into the language of acoustic ethno music.

Discography

Affenstunde (1970)
In den Gärten Pharaos (1971)
Hosianna Mantra (1972)
Seligpreisung (1973)
Einsjäger und Siebenjäger (1974)
Das Hohelied Salomos (1975)
Aguirre (1975)
Letzte Tage - Letzte Nächte (1976)
Herz aus Glas (1977)
Brüder des Schattens - Söhne des Lichts (1978)
Nosferatu (1978)
Die Nacht der Seele (1979)
Sei still, wisse ICH BIN (1981)
Agape - Agape (1983)
Spirit of Peace (1985)
Cobra Verde (1987)
For You and Me (1991)
City Raga (1995)
Shepherd's Symphony - Hirtensymphonie (1997)
Messa di Orfeo (1999)

Florian Fricke solo albums

Die Erde und ich sind Eins (1983) – limited private pressing
Florian Fricke Plays Mozart (1992) – featuring Fricke on piano playing Mozart compositions

Compilations

Note: there are two distinct issues of the compilation Best of Popol Vuh - Werner Herzog. These are distinct from The Best Soundtracks from Werner Herzog Films, though the selections of tracks overlap.

Perlenklänge: The Best Of Popol Vuh (1976) – Ohr / Pilz / Kosmische Musik compilation
Tantric Songs (1981) – featuring tracks from Die Nacht der Seele and Brüder des Schattens - Söhne des Lichts
Fitzcarraldo (1982) – soundtrack featuring four previously released Popol Vuh compositions besides opera and traditional music
In the Gardens of Pharao / Aguirre (1983)
Gesang der Gesänge (1988)
Best of Popol Vuh - Werner Herzog (1989 with 14 tracks; reissued 1993 with only 10 tracks)
Florian Fricke (1991) – featuring tracks from Herz aus Glas (retitled) and Brüder des Schattens - Söhne des Lichts
The Best Soundtracks from Werner Herzog Films (1991, 8 tracks)
Sing, for Song Drives Away the Wolves (1993) – remix album
Movie Music (1994) - 3 CD set: Aguirre, Herz aus Glas, Nosferatu
Nicht Hoch Im Himmel (1998)
Future Sound Experience (2002) – remix album recorded in 1993 (according to its booklet) and released after Florian Fricke's death
70's Progressive (2006) – SPV compilation
On the Way to Himalaya (2006) - 3 CD set: Brüder des Schattens - Söhne des Lichts, Spirit of Peace, Die Nacht der Seele
The Werner Herzog Soundtracks Box set (2011)

Yoga (1976) - recorded by Florian Fricke with Indian musicians

download torrent with THE FuLL DiscogrAphy of "POPOL VUH"
-

Καρλ Μαρξ: Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη

2011-06-17T00:51:00.001+03:00

"Οι αστικές επαναστάσεις, σαν τις επαναστάσεις του δέκατου όγδοου αιώνα, ορμούν γρήγορα από επιτυχία σε επιτυχία, τα δραματικά τους αποτελέσματα ξεπερνούν το ένα το άλλο, άνθρωποι και πράγματα φαίνονται σαν σε φωτιές διαμαντιών. Η έκσταση είναι το πνεύμα κάθε ημέρας. Μα η ζωή τους είναι μικρή. Σε λίγο φτάνουν κι όλας στο ανώτατο σημείο τους και μια μακρυά αποχαύνωση κυριεύει ύστερα την κοινωνία πριν μάθει να αφομειώνει νηφάλια τα αποτελέσματα της ορμητικής και θυελλώδικης εποχής της.

Αντίθετα οι προλεταριακές επαναστάσεις, όπως οι επαναστάσεις του δέκατου ένατου αιώνα, κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε στιγμή την πορεία τους, γυρίζουν πάλι σε εκείνο που φαίνεται πως έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, χλευάζουν με ωμή ακρίβεια τις ασυνέπειες, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες που παρουσιάζουν οι πρώτες δοκιμές τους, φαίνονται πως ξαπλώνουν κάτω τον αντίπαλό τους μόνο για να αντλήσει καινούργιες δυνάμεις από τη γη και να σηκωθεί μπροστά τους πιο γιγάντιος, οπισθοχωρούν ολοένα μπροστά στην απροσδιόριστη απεραντοσύνη των ίδιων των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθούν οι όροι που κάνουν αδύνατο κάθε πισωγύρισμα και οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα".

Κ. Μάρξ. 18η Μπρυμέρ

διαβάστε το βιβλίο εδώ

Stieg Larsson

2011-05-15T15:25:00.010+03:00

-
Karl Stig-Erland Larsson /kɑɭ sti:g 'ɛɭɑnd 'lɑʂʊn/ (15 August 1954 – 9 November 2004), who wrote professionally as Stieg Larsson, was a Swedish journalist and writer, born in Skelleftehamn outside Skellefteå. He is best known for writing the "Millennium series" of crime novels, which was published posthumously. Larsson lived and worked much of his life in Stockholm.
Larsson's first name originally was Stig which is the standard spelling. In his early twenties, he changed it to avoid confusion with his friend Stig Larsson, who would go on to become a well-known author well before Stieg did. At the time, they were amateur photographers and it was in this capacity that they wished to prevent any misunderstanding; neither had yet published a book. Stieg Larsson, in later years, would tell the story that the two men had tossed a coin to decide who was to change his name, but this is disputed by Stig Larsson. The pronunciation is the same regardless of spelling.
Larsson was initially a political activist for the Kommunistiska Arbetareförbundet (Communist Workers League), a photographer, and one of Sweden's leading science fiction fans. In politics he was the editor of the Swedish Trotskyist journal Fjärde internationalen, journal of the Swedish section of the Fourth International. He also wrote regularly for the weekly Internationalen. Larsson spent part of 1977 in Eritrea, training a squad of female Eritrean People's Liberation Front guerrillas in the use of grenade launchers. He was forced to abandon that work due to having contracted a kidney disease. Upon his return to Sweden, he worked as a graphic designer at the largest Swedish news agency, Tidningarnas Telegrambyrå (TT) between 1977 and 1999.Larsson's political convictions, as well as his journalistic experiences, led him to found the Swedish Expo Foundation, similar to the British Searchlight Foundation, established to "counteract the growth of the extreme right and the white power-culture in schools and among young people." He also became the editor of the foundation's magazine, Expo, in 1995. When he was not at his day job, he worked on independent research of right-wing extremism in Sweden. In 1991, his research resulted in his first book Extremhögern (Right-wing extremism). Larsson quickly became instrumental in documenting and exposing Swedish extreme right and racist organizations; he was an influential debater and lecturer on the subject, reportedly living for years under death threats from his political enemies. The political party Sweden Democrats (Sverigedemokraterna) was a major subject of his research..
http://en.wikipedia.org/wiki/Stieg_Larsson
-

http://www.stieglarsson.com/the-movies MOVIES BASED ON HIS NOVELS
http://www.imdb.com/title/tt1826654/ DIE STIEG LARSSON STORY
http://www.imdb.com/title/tt1132620/ THE GIRL WITH THE DRAGON TATTOO download torrent
http://www.imdb.com/title/tt1216487/ THE GIRL WHO PLAYED WITH FIRE download torrent
http://www.imdb.com/title/tt1343097/ THE GIRL WHO KICKED THE HORNET'S NEST download direct movie link
-
http://www.stieglarsson.com/Books

THE MILLENIUM TRILOGY

THE GIRL WITH THE DRAGON TATTOO

download

THE GIRL WHO PLAYED WITH FIRE

download

THE GIRL WHO KICKED THE HORNET'S NEST

download
-

The Shock Doctrine

2011-05-06T20:48:00.003+03:00

http://www.naomiklein.org/shock-doctrine
-
The book
E-BOOK
Naomi Klein - The Shock Doctrine Metropolitan Books | 576 pages | ISBN: 0805079831 | Edition - 2007 | PDF | 8,5 MB

download the book
-
The movie
http://www.imdb.com/title/tt1078294/

6 you tube links (με υπότιτλους στα Ελληνικά)
part 1
part 2
part 3
part 4
part 5
part 6

or

download the whole movie here

Σκατά στο πνεύμα (Αντονέν Αρτώ)

2011-05-06T20:35:00.004+03:00

Μετά τον ρομαντισμό,
ο συμβολισμός,
ο ντανταϊσμός,
ο σουρεαλισμός,
ο λετρισμός
και ο μαρξισμός,

δηλαδή εκατό “σχολές” πολιτικής, φιλοσοφικής και λογοτεχνικής ανατροπής, υπάρχει μια λέξη, ένα πράγμα, που έμεινε όρθιο, μια αξία που έμεινε αναλλοίωτη, που διατήρησε σε πείσμα όλων την υπεροχή της, είναι η λέξη και το πράγμα πνεύμα,
η αξία που προσδίδεται στο πνεύμα,
η αξία του πράγματος πνεύμα,
λες και θ’ αρκούσε να προφέρουμε την μαγνητική αυτή λέξη,
λες και θ’ αρκούσε να την αφήσουμε να ξεπηδήσει στη γωνιά μιας σελίδας, για να έχουν ειπωθεί όλα.
Σαν να εννοείτο, πράγματι,
και σαν αρχή και σαν ουσία, ότι το πνεύμα είναι η έμφυτη έννοια, η αξία υπόδειγμα,
η λέξη κορυφή,
που από το σημείο αυτό και πέρα, ο παλιός αταβιστικός αυτοματισμός του ζώου που ονομάζεται άνθρωπος θα έπαυε να κλυδωνίζεται.
Γιατί το φορείο θα ήταν καλά στερεωμένο στη θέση του.
Παντού ήταν αναμφισβήτητο, μετά από, δεν ξέρω κι εγώ πόσα, χρόνια Καββαλισμού, ερμητισμού, μυσταγωγίας, πλατωνισμού και ψυχουργίας,
ότι το σώμα είναι τέκνο του πνεύματος, του οποίου φαίνεται να είναι η διόγκωση,
το σύμφυρμα ή ο μαγικός σωρός
και πως δεν μπορούμε να αντιληφθούμε σώμα που να μην είναι, στο τέλος της φυσικής πορείας, η κατάληξη μιας σκοτεινής σύζευξης του πνεύματος με την ίδια του τη δύναμη, το όριο μιας διαδρομής επιλεγμένης απ’ το ίδιο το πνεύμα κατά την πορεία του,
σαν να μην μπορούσε να υπάρχει σώμα, εάν δεν υπήρχε κάπου το πνεύμα,
σαν η κατάσταση που αποκαλείται σώμα, το πράγμα που ονομάζουμε σώμα, να ήταν ουσία και φύσει κατώτερο από την κατάσταση πνεύμα και να πήγαζε απ’ αυτήν.
Σαν το σώμα να ήταν η άμαξα και το πνεύμα, το άλογο, που οδηγείται από ένα άλλο πνεύμα που ονομάζεται αμαξάς.
Σαν το σώμα να είναι οι εργάτες του εργοστασίου και το πνεύμα, το αφεντικό, το οποίο έχει επινοήσει το αλυσσόδεμα των εργατών στη διαδικασία παραγωγής.
Σαν το σώμα να ήταν το κορμί όλων των στρατιωτών που σκοτώνονται υπό τις διαταγές αυτού του μεγάλου πνεύματος, του Στρατηγού, που τους στέλνει να σφαγιασθούν.
Σαν να ήταν αυτονόητο για τη ζωή ότι το σώμα είναι αυτή η βρωμερή ουσία μέσα στην οποία το πνεύμα κάνει το ποδόλουτρό του, όπως ένας καπουτσίνος ξεπλένει τις μπότες του μέσα στο λουτρό αίματος του πολέμου.
Και το σώμα δεν έχει παρά να το βουλώσει.
Θα ήθελα να δω το σώμα ενός πνεύματος να οργανώνει τα μελλοντικά του κοιμητήρια.
Αλλά πιο πριν, θα ήθελα να μιλήσω για τους εφιάλτες.
Αστεία ανακολουθία, δεν είναι;
Να περνάς έτσι ξαφνικά και κτηνώδικα από το πνεύμα στους εφιάλτες.
Οι εφιάλτες προέρχονται απ’ τους παληανθρώπους, απ’ όλους τους αρνητές του σώματος,
απ’ όλους τους πλήρεις πνεύματος, που ασκούν μαγεία για να ζήσουν και που δεν έχουν βιώσει παρά μόνο πνεύμα, δηλαδή τη μαγεία.
Χωρίς τους υποστηρικτές της καθαρότητας του πνεύματος,
του καθαρού πνεύματος σαν αρχή των πραγμάτων και του Θεού ως καθαρού πνεύματος,
δεν θα υπήρχαν εφιάλτες.
Και όλοι βέβαια, από τότε που υπάρχει η γη, έχουν να παραπονεθούν για έναν εφιάλτη, να του προσάψουν, μόλις ξυπνήσουν, ότι τους βασάνισε τη νύχτα, χωρίς όμως να δώσουν μεγαλύτερη σημασία,
χωρίς να δώσουν προσοχή στην σοβαρότητα του γεγονότος.
Δεν γνωρίζουν ότι ο εφιάλτης είναι η είσοδος του παραλογισμού από το κενό,
η αναρχία μέσα στην κανονική λογική του μυαλού τους,
το δηλητήριο που ρίχνεται στην ευμάρεια, μια παρέμβαση από κάτω προς τα πάνω, ότι είναι η σταγόνα του μίσους κάποιου άλλου, που κυλάει στη βραδυνή αναπνοή τους, η ενστάλαξη μιας νύμφης του πνεύματος, ένα δάκρυ καθαρού πνεύματος που αθόρυβα εισήχθη στο σώμα τους, από κάθε τι που είναι αδυναμία, απουσία, κενό, μίσος, αρρώστεια ή επιθυμία.
Ο εφιάλτης λοιπόν, για την πλειοψηφία των κοιμωμένων στη γη δεν είναι παρά μια ωραία ιστορία που διηγούνται μόλις πεταχτούν απ’ το κρεβάτι.
Κάτι σαν διήγημα του Έντγκαρ Πόε, του Ερμάν Μελβίλ, του Χόφμαν, του Λαμότ Φουκέ, του Ναθαναέλ Χώθορν, του Λιούις ή του Καμίσο,
των οποίων το όνειρό τους παρέχει το υλικό για την απεικόνιση τάχα της ζωής,
αλλά δεν υποψιάζονται,
δεν αντιλαμβάνονται,
πως κάποιοι άνθρωποι ψάχνουν μεθοδικά, μέσα στο όνειρο, τον τρόπο για να σταματήσουν τη ζωή, να αποκτήσουν αυτοί οι ίδιοι ζωή, εις βάρος της στρεβλωμένης αγωνίας του κοιμώμενου που αυτοί έχουν κυριεύσει.
Με ποιο τρόπο;
Επωφελούμενοι απ’ τον ύπνο του ανθρώπου,
από την χαλάρωση που προσφέρει ο ύπνος στον άνθρωπο, για να ξεριζώσουν από τη φυσιολογική ροή του μοριακού τρόπου ύπαρξης ενός ανθρώπου, μια μικρή φέτα ζωής, ένα μικρό αιμάτινο δίκτυο ατόμων που θα τους χρησιμεύσει για να θρέψουν τη δική τους ζωή.
Ένας εφιάλτης δεν είναι ποτέ τυχαίο συμβάν, αλλά συμφορά ολόδική μας, ξαμολημένη από μια πουτάνα, από το στόμα ενός βαμπίρ που μας βρίσκει πολύ πλούσιους σε ζωή και που δημιουργεί, με ορισμένες σταλαγματιές αλληλεπιδράσεων μέσα στις σκέψεις μας,
καταστροφικά κενά στις διαδρομές των αναπνοών του κοιμώμενου σώματός μας το οποίο νομίζει ότι έχει γλιτώσει από τις έγνοιες.
Είναι οι άνθρωποι λοιπόν που δημιουργούν αυτούς τους εφιάλτες, αλλά αυτοί οι άνθρωποι είναι πνεύματα που θέλησαν να παραμείνουν� στο πνεύμα χωρίς να προχωρήσουν πιο μακριά στη ζωή.
Και τι είναι το πνεύμα;
Το πνεύμα πραγματικά.
Εννοώ πέρα από τη Φιλοσοφία.
Και γιατί το σώμα να προέρχεται από το πνεύμα και όχι το πνεύμα από το σώμα;
Γιατί το πνεύμα να περιέχει τις αξίες και το σώμα να θεωρείται απλώς η άθλια κατοικία τους, η υλική τους ενσάρκωση;
Λες και υπήρξε ποτέ κάποιο μυστήριο που ονομάζεται ενσάρκωση.
Ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα;
Αν σκεφτούμε καλά, καμία.
Γιατί το σώμα ξέρουμε τι είναι, αλλά το πνεύμα,
ποιος είπε πως ήταν η αρχή εκείνου απ’ όπου ξεπηδά ό,τι υπάρχει στη ζωή;
Είναι το πνεύμα που έχει τα δεδομένα.
Μέσα σ’ αυτό είναι που βλέπουμε τις ιδέες, τα μητρικά αυτά μαστάρια απ’ τα οποία τρέφεται ο,τιδήποτε έχει ενέργεια.
Αλλά, μας την σπας, Πλάτωνα. Και σεις, Σωκράτη, Επίκτητε, Επίκουρε, Καντ, ακόμα κι εσύ Καρτέσιε.
Γιατί μπορούμε εύκολα ν’ αντιστρέψουμε το πρόβλημα και να πούμε πως το πνεύμα δε θα είχε υπάρξει, ούτε οι αξίες και τα δεδομένα του, αν το σώμα, που τις διέδωσε, δε βρισκόταν εκεί, τη στιγμή που το πνεύμα, πάντα βρισκόμενο σε ακινησία, αρεσκόταν απλώς να τις κοιτάζει, περιμένοντας να τις σοδομίσει απ’ την πρώτη στιγμή.
Αφού χωρίς την αρχή του σοδομισμού, δεν θα απέμενε πλέον στο πνεύμα παρά να αδειάσει εξίσου τη γη και το μεγάλο κενό των πλανητών, το οποίο ο Πλάτωνας, αυτός ο θλιβερός ημιμαθής, νόμισε κάποια μέρα ότι ήταν επιπλωμένο με ιδέες, που κανείς ποτέ δεν συνάντησε.
Γιατί το πνεύμα είναι μια πομφόλυγα, μια απάτη.
Ένα είδος στοιχειωμένου καπνού που δε ζει παρά μόνο απ’ ό,τι απομυζά από το σώμα, για να κάνει με κόπο μια κίνηση και όχι μια σκέψη ή μια υπόθεση.
Γιατί τι είναι αυτές οι σκέψεις, οι υποθέσεις, οι αξίες και οι ιδιότητες;
Έννοιες χωρίς ζωή που υλοποιούνται μόνο όταν το σώμα τις αποβάλει, δημιουργώντας μια μεγάλη εφίδρωση για να τις αναγκάσει να το εγκαταλείψουν.
Γιατί το σώμα δεν έχει ποτέ ανάγκη να του προσδιορίσουμε τι έκανε.
Χωρίς τις καθημερινές λειτουργίες του σώματος, δεν θα γεννιόταν ποτέ καμιά σκέψη και δεν είναι από το σώμα που γεννιέται, αλλά ενάντιά του, με την ευκαιρία μιας κίνησης δικής του, της οποίας η σκέψη, δηλαδή η σκιά, θέλησε να ζήσει από μόνη της, υπό την επήρεια των λεγόμενων πνευμάτων.
Αυτών των εξόριστων αερικών που ήθελαν να αποκτήσουν υπόσταση χωρίς όμως να κοπιάσουν για να την κερδίσουν.
Όταν κάποιος δεν έχει σώμα και είναι ένα τίποτα, όταν δεν έχει ακόμα αναπνεύσει, απαιτείται φοβερή θέληση για να καταφέρει να κατασκευάσει ένα τέτοιο σώμα και να κατακτήσει μ’ αυτό τη δυνατότητα να αναπνέει καθολικά.
Και αυτό δεν είναι θέμα σκέψης, αλλά μιας τρομερής φρίκης την οποία πρέπει να υπερπηδήσει.
Σ’ αυτό το σημείο είναι που ψόφησε ο μεγάλος αγύρτης,
ο απατεώνας,
ο μέγας γαμημένος από την πλημμύρα των καθαρών ουσιών,
που ως αρχή και ουσία και χωρίς σώμα για να τους αντισταθεί, δεν είναι παρά η τρύπα του αιώνιου περάσματος κάθε σκέψης ή υπόθεσης για ύπαρξη,
ο Θεός,
πνεύμα καθαρό, σκιά και δυνητικότητα.
Πολύ δειλά για να επιχειρήσουν να αποκτήσουν σώμα, τα πνεύματα, πτητικά αέρια, πιο ελαφριά και από κάθε επεξεργασμένο σώμα,
περιφέρονται στο στερέωμα ή στο κενό και η απουσία ζωής, το κενό τους, η απέραντη νωθρότητά τους τα περιορίζει στο πνεύμα.
Βλέποντας το σώμα του ανθρώπου να υπερτερεί, κατέληξαν να φαντάζονται ότι το ξεπέρασαν.
Για να μη περιφρονηθούν και απωθηθούν από τον άνθρωπο,
προσπάθησαν να προσδώσουν σ’ αυτό το κενό που αποκαλούμε πνευματική κατάσταση, στον ευνουχισμό του σώματός τους, αρσενικού ή θηλυκού, στην αδυναμία τους να αναγνωρίσουν ο,τιδήποτε έχει ζωή
και ενέργεια, ένα είδος επικίνδυνης σεμνότητας που στηρίχτηκε στην πιο βρωμερή μαγεία.
Το πνεύμα δεν υπήρξε ποτέ τίποτα άλλο από το παράσιτο του ανθρώπου, το σαράκι που άξιζε στο σώμα του, από τη στιγμή που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ζωύφιο που δε θέλει να αναγνωρίσει την αξία της ζωής του.
Αλλά πώς ξεπετάχτηκε μια μέρα μέσα από τα αποκρουστικά αυτά βδελύγματα ο Θεός;
Αυτό η Ιστορία δεν το απεκάλυψε ποτέ.

* * *

Και λέω, ΣΚΑΤΑ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ.
Γνωρίζω καλά, από ποιες οργιώδεις περιπτύξεις των νυφών κατέληξε το πνεύμα να υπερισχύσει του σώματος, το οποίο ήταν προγενέστερο.
Γνωρίζω καλά ότι αυτό που αποκαλούμε πνεύμα δεν είναι παρά ένας πολτός χωρίς ύπαρξη, που απαξίωσε να σαρκωθεί και, για να αποκτήσει σώμα και να εξασφαλίσει την τροφή του, στηρίχθηκε πάνω σ’ αυτό που θα έχαναν τα εν ζωή σώματα,
στηρίχθηκε πάνω στα σώματα που θα αφαίμασσε.
Το σώμα που εργάζεται δεν έχει χρόνο να σκεφθεί και να παράξει, καθώς λένε, ιδέες.
Οι ιδέες είναι απλώς το κενό του σώματος.
Αλληλεπιδράσεις απουσίας και έλλειψης ανάμεσα σε δυο κινήσεις καταυγάζουσας πραγματικότητας, που το σώμα με την παρουσία του δεν έπαψε να επιβάλλει.
Δεν είναι μόνο ότι η ύλη ενεργοποιήθηκε πριν τη σκέψη,
είναι κυρίως ότι δεν ενεργοποιήθηκε,
δεν κατευθύνθηκε ποτέ προς το μέρος όπου η ψυχική αντίληψη σκιρτά, στο μέρος όπου εκδηλώθηκε η ζωή, διαλεκτική ή συλλογιστική, στο μέρος όπου η κουλτούρα κατόρθωσε να ξεκινήσει.
Είναι ότι το σώμα υπήρχε ανέκαθεν,
το σώμα, και ότι ο τρόπος ζωής και ύπαρξής του δεν είχε ποτέ να κάνει με το πνεύμα ή τη σκέψη, ούτε καν μ’ αυτό που αποκαλούμε ψυχή.
Το σώμα είναι ένα γεγονός που δεν έχει ανάγκη από ιδέες ή ευαισθησίες, αλλά που, απ’ τα βάθη της άραχλης σπηλιάς του, εποπτεύει τη στιγμή που ακόμα και η καρδιά δεν έχει το χρόνο να αισθανθεί ότι υπάρχει.
Πράγμα που σημαίνει ότι, όταν βλέπω τον Κλωντέλ [Πωλ Κλωντέλ (1868 - 1955): Γάλλος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, επηρεασμένος από τον χριστιανισμό.] να ζητά τη βοήθεια των πνευμάτων των αρχών του αιώνα, μπορώ ακόμα να επιτρέψω στον εαυτό μου να γελάσει, αλλά όταν βλέπω στον Καρλ Μαρξ ή στον Λένιν την λέξη πνεύμα, σαν την ίδια και απαράλλαχτη παλιά αξία, όταν βλέπω την επίκληση της αιώνιας αυτής οντότητας σαν σημείο αναφοράς των πραγμάτων
λέω στον εαυτό μου ότι υπάρχει λέρα και παρτούζα και πως ο Θεός έγλειψε τον κώλο του Λένιν
και πως πάντα έτσι γινόταν
και πως δεν αξίζει να συνεχίσω,
δεν πειράζει,
είναι μόνο
ένας γαμημένος λογαριασμός
που πρέπει να τακτοποιηθεί.

Antonin Artaud

μετάφραση: αλέξανδρος ζήτα

δημοσιεύτηκε απ’ τις εκδόσεις discordia

Debtocracy(ΧρεΟκρατία)

2011-04-08T02:02:00.002+03:00

Debtocracy FINAL από BitsnBytes

CURRENT93

2011-04-01T02:34:00.008+03:00

-
Current 93 is an eclectic British experimental music group, working since the early 1980s in folk-based musical forms. The band was founded in by David Tibet (né David Michael Bunting, renamed 'Tibet' by Genesis P-Orridge sometime prior to forming the group)

Tibet has been the only constant in the group, though Steven Stapleton (of Nurse with Wound) has appeared on nearly every Current 93 release. Cashmore has also been a constant contributor since Thunder Perfect Mind. Douglas P. of Death In June has played on well over a dozen Current 93 releases, and Steve Ignorant of Crass (using the name Stephen Intelligent), Boyd Rice, runologist Freya Aswynn [1], Nick Cave, Björk, Andrew W.K., Will Oldham, Ben Chasny, Rose McDowall,[2] Tiny Tim, Tony Wakeford of Sol Invictus, Marc Almond, John Balance of Coil and Ian Read of Fire + Ice have also lent their talents over the years. Tibet is fond of the works of American writer Thomas Ligotti, and invited him to collaborate with Current 93. Current 93 have released some twenty albums, and many singles, as well as having been a guest on many of the above listed artists' records, and others' such as Nature and Organisation and The Hafler Trio. Much of Current 93's early work was similar to late 1970s and early 1980s industrial music: abrasive tape loops, droning synthesizer noises and Tibet's distorted, excoriating vocals. This early work became influential with the goth scene. Later works found Tibet mostly casting off such trappings in favor of a more organic sound, labeled by some as "apocalyptic folk" music, occasionally featuring his sinister nursery rhyme-influenced singing and primarily acoustic folk-styled music. Tibet's lyrics have been fairly consistent, regardless of delivery: The earlier recordings reflect his preoccupation with death, Christ, mysticism, Aleister Crowley (Tibet borrowed the term "93 Current" from Crowley - the 93 Current [2] being the current of Thelema or Agape), Tibetan Buddhism, Gnosticism, runes, swastikas, Noddy, The Wicker Man, and a variety of occult notions. The later to present-day period of Current 93's recordings increasingly reflect Tibet's interest in Christian mysticism. Tibet has stated that he now identifies as a Christian. influences include Lautreamont's Les Chants de Maldoror, the Bible, The Poetic Eddas, Francis Parker Yockey's Imperium, Hildegard von Bingen, John Dee, Heptarchia Mystica, The Thunder, Perfect Mind, William Blake, Louis Wain, writer Thomas Ligotti, occult British author Arthur Machen (originator of the title "The Inmost Light"), M.R. James's various ghost stories, The Cloud of Unknowing, Count Eric Stenbock, and Russell Hoban's Riddley Walker.[4] Musical influences include religious chants, traditional folk music, The Tam Lin ballad, The Incredible String Band, Sand, Comus, Blue Öyster Cult, Black Sabbath, Love, Shirley Collins, some progressive bands such as Yes, King Crimson, Emerson, Lake & Palmer, and the British composer Kaikhosru Shapurji Sorabji.
-
DISCOGRAPHY

Year	Title	Format and special notes
1983	Mi-Mort	cassette split with Nurse With Wound
1984	LAShTAL	12"
1984	Nature Unveiled	LP (reissued on CD,1992)
1984	No Hiding from the Blackbird	7" split w/ Nurse With Wound
1984	Dogs Blood Rising	LP (reissued on CD, 1988 and 1995)
1985	Live at Bar Maldoror	LP (reissued on CD 1990 and 1994)
1985	Nightmare Culture	EP split with Sickness of Snakes (Coil/Boyd Rice)
1986	In Menstrual Night	LP (reissued on CD, 1994)
1986	NL Centrum-Amsterdam	live cassette split w/ Nurse With Wound
1987	Happy Birthday	12"
1987	Dawn	LP (reissued on CD, 1994)
1987	Imperium	LP (reissued on CD, 2001)
1987	Crowleymass (with HÖH)	12"/CDS (reissued in 1997)
1988	Christ and the Pale Queens Mighty in Sorrow	2xLP (reissued on CD, 1994)
1988	The Red Face of God	12" (reissued on CD with above, 1994)
1988	Swastikas for Noddy	LP (reissued on CD as Swastikas for Goddy, 1993)
1988	Faith's Favourites	12" split with Nurse With Wound
1988	Earth Covers Earth	LP (reissued on CD, 1992) (limited LP reissue, 2005)
1989	Rome/Hourglass for Diana/Fields of Rape	7" (live)
1989	She Is Dead and All Fall Down	limited edition 7"
1989	Crooked Crosses for the Nodding God	CD
1990	Looney Runes	LP, CD 1992
1990	1888	split EP with Death In June
1990	Horse	LP, part of a box set/split with Sol Invictus and Nurse With Wound (reissued on CD as Horsey with extra/reworked tracks, 1997)
1991	Island (with HÖH)	LP/CD
1991	As the World Disappears (live)	CD
1992	Thunder Perfect Mind	2xLP/CD (reissued, 1994)
1992	Current 93/Death In June/Sol Invictus (live)	Recorded in Frankfurt, Germany, 1991. Originally a bootleg called Day of Dawn, officially reissued on CD.
1993	Emblems: The Menstrual Years	LP, issued as 2xCD retrospective
1993	Hitler as Kalki	CD
1994	Of Ruine or Some Blazing Starre	LP/CD
1994	Lucifer Over London	EP/CD
1994	The Fire of the Mind	CD
1994	Tamlin	12"/CDS
1995	Where The Long Shadows Fall (Beforetheinmostlight)	12"/CDS
1996	All The Pretty Little Horses: The Inmost Light	LP/CD
1996	The Starres Are Marching Sadly Home (Theinmostlightthirdandfinal)	12"/CDS
1996	Untitled, a.k.a. Seven Seals	CD-EP with Tiny Tim, Nurse with Wound and Nature and Organization
1997	In a Foreign Town, in a Foreign Land	limited CD, accompanied Thomas Ligotti book of same name
1998	Soft Black Stars	LP/CD, (reissued on CD in 2005)
1999	Calling for Vanished Faces	2xCD retrospective
1999	An Introduction to Suffering	Current 93/Michael Cashmore/Christoph Heemann LP/CD
1999	Misery Farm	CDS
1999	All Dolled Up Like Christ	2x Live CD
2000	I Have a Special Plan for This World	12"/CD, Thomas Ligotti prose poem read by Tibet, treated by Current 93
2000	Sleep Has His House	LP/CD
2000	Faust	LP/CD
2001	The Great in the Small	LP/CD
2001	Cats Drunk on Copper	CD (Live at the Union Chapel, London, May 3, 1997)
2001	Bright Yellow Moon	2x12"/CD Current 93/Nurse with Wound
2001	Purtle	CD Split w/ Nurse with Wound
2001	This Degenerate Little Town	CD with Thomas Ligotti
2002	The Seahorse Rears to Oblivion	12"/CD
2002	Music for the Horse Hospital	2xCD Current 93/Nurse with Wound
2003	A Little Menstrual Night Music	CD containing remixes of tracks from In Menstrual Night
2003	Calling For Vanished Faces/Virgin Mary	7" split with Antony and the Johnsons; UK PanDurtro 008
2003	Live at St. Olave's	CD EP split with Antony and the Johnsons; UK PanDurtro 007
2004	Halo	CD
2004	SixSixSix: SickSickSick	CD compilation of Tamlin, Lucifer over London, Misery Farm, and two pieces from Looney Runes
2005	How I Devoured Apocalypse Balloon	2xCD (Live at St. George The Martyr Anglican Church, Toronto, June 18–19, 2004)
2005	ⲛⲧⲛⲁⲩ ⲛϩⲱⲧⲡ ⲙⲡⲣⲏ ⲁϩⲉⲛⲉϫⲏⲩ ⲉⲩⲕⲏⲙ ⲟⲩⲉⲙ ⲧⲡⲉ	CDS (promo for Black Ships Ate the Sky; the Coptic title reads "At Sunset Black Ships Ate The Sky")
2005	Judas as Black Moth (Hallucinatory Patripassianist Song)	2xCD "best of"/introduction to C93's works
2005	How He Loved The Moon (Moonsongs For Jhonn Balance)	2xCD/2xLP (ltd. 1200)/2xLP+7" (ltd. 200), a remixed version of In Menstrual Night
2005	Hypnagogue/Hypnagogue II	CD
2006	Black Ships Ate the Sky	CD / 2xLP
2006	Inerrant Rays of Infallible Sun (Blackship Shrinebuilder)	Split 10" with Om
2006	Black Ships Eat the Sky	CD - Alternate mixes
2007	The Inmost Light	3xCD/2xLP reissue of Where The Long Shadows Fall, All the Pretty Little Horses, and The Starres Are Marching Sadly Home
2007	Birdsong in The Empire	Live CD (ltd. 1200) Recorded in Toronto, Canada, 2005
2008	Black Ships Heat the Dancefloor	Blue 12" single/DualDisc, remixes by JG Thirlwell and Matmos
2008	Birth Canal Blues	CD EP April 2008
2009	Aleph at Hallucinatory Mountain	CD/LP
2010	Baalstorm, Sing Omega (December 1971)	CD/LP
2010	Haunted Waves, Moving Graves	Limited-edition CD (999 copies) and 12" picture disc (666 copies). Both editions have different track listings.
2011	HoneySuckle Æons	To be released 24 March 2011

FOR THE DISCOGRAPHY 'TILL 2005
press here to download the torrent
-

-

NIKOLAS ASIMOS (20 August 1949 – 17 March 1988)

2011-03-17T14:56:00.015+02:00

Μια μοναχική φιγούρα σιωπηλά ανηφορίζει το λόφο του Στρέφη, διασπώντας το μισοσκόταδο της σκέψης, καθώς ο άνεμος απλώνει βιαστικά έναν ψίθυρο... "Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος, ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το "Άσιμος" με γιώτα..."...Ήταν σαν να πέρασε από δώ ο Έτσι και να μας έδωσε ζωή, και να γινήκαμε όλοι έτσι, και ξαναφεύγοντας ο Έτσι ρούφηξε όλη τη ζωή, παίρνοντας πίσω ό,τι είχε δώσει. Μαζί και μια σταγόνα απ' τον καθέναν. Ίσως του χρειαζόταν για να 'χει τη δύναμη να περπατά, για το αίμα που 'χε χάσει. Ίσως αυτό νομίζουν όλοι. Κι ίσως γι' αυτό τον αποφεύγουν, τον βρίζουν και τον θεωρούν αλήτη. Ίσως το πήρα κι εγώ έτσι. Αλλά τον ξέρω 'γώ τον Έτσι. Και ήμουν πριν κι εγώ σαν Έτσι. Θέλει κουράγιο να 'σαι Έτσι. Για να μπορείς να παραμένεις έτσι, πρέπει να παίζεις την ψυχή σου. Κι εγώ το ξέρω, δεν είν' έτσι. Και ο καθένας είν' ο Έτσι..."
Νικόλαος Ασημόπουλος ήτανε το επίσημό του όνομα.
Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη όπου μετέβησαν οι γονείς του για την γέννησή του. Αμέσως μετά επέστρεψαν στην πόλη της Κοζάνης όπου και διέμεναν.
Ο πατέρας του, ο Λάζαρος, ήταν έμπορος γυαλικών και φιαλών υγραερίου, ενώ η μητέρα του ονομαζόταν Μαρίκα. Ο Νικόλας ήταν ο πρωτότοκος. Ακολούθησαν οι Βασίλης (1952) και Δημήτρης (1956). Στο Δημοτικό λαμβάνει αρχικά μέρος σε σκετσάκια ενώ τελειόφοιτος παρελαύνει ως σημαιοφόρος. Στο Γυμνάσιο (Βαλταδώρειο Γυμνάσιο Αρρένων Κοζάνης) δεν τα θέλει καθόλου αυτά και καθησυχάζει τους γονείς του καθώς τον βλέπουν να μην διαβάζει: "Εγώ τα ξέρω, δεν πα να χτυπιούνται, εγώ θα γράψω στα γραπτά". Παιδαρέλι ακόμη, αρχίζει να δείχνει τον ανήσυχο χαρακτήρα του. Τον χαρακτηρίζει πλούσια αντίληψη, περιέργεια και σιγουριά, ενώ ο νεανικός εγωισμός βρίσκεται στο ζενίθ του. Οξύθυμος σαν φιτίλι, χωρίς ωστόσο να κρατάει κακία σε κανέναν. "Μόνο τον Νίκο που είχα, ήταν σαν να μεγάλωσα δέκα παιδιά", έλεγε η μητέρα του.
Σαν μαθητής, του αρέσει να διαβάζει εξωσχολικά βιβλία, γράφοντας παράλληλα στιχάκια και ποιήματα σαν χείμαρρος από την πρώτη κιόλας Λυκείου. Αφορμές, το σχολείο, η κοινωνική ζωή και ο καταπιεσμένος επαρχιακός έρωτας. Ένα υποκειμενικό καλλιτεχνικό "alter ego" αρχίζει να καλλιεργείται μέσα του. Για το σχολείο αρχίζει σταδιακά να αδιαφορεί και από διάβασμα, τόσο όσο για να βρίσκεται βαθμολογικά λίγο πιο πάνω από το μέσο όρο. Δεν έχει φίλους κολλητούς και ούτε βρίσκεται στο επίκεντρο κάποιας νεανικής παρέας.
Το χειμώνα του 1966 αποτολμά να στείλει για δημοσίευση στην εφημερίδα "Ελεύθερος Κόσμος", στην στήλη για νέους που επιμελείτο ο Νίκος Μαστοράκης, εξελληνισμένους τους στίχους της γαλλικής επιτυχίας "Monsieur Cannibal". Αντί αυτού ο Μαστοράκης τον ειρωνεύεται με το γάντι. Ο Νικόλας ως ανταπάντηση συγγράφει μία τετρασέλιδη επιστολή, ερχόμενος στην πρώτη του δημόσια αντιπαράθεση. Αντιδρώντας με νεανικό κριτικό πνεύμα, βάζει τον Μαστοράκη στη θέση του με τρία εύστοχα τετράστιχα. Είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί δημοσίως το ψευδώνυμο Aσιμος. Έκτοτε το καθιερώνει.
Έφηβος ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, στη θέση του τερματοφύλακα ενώ οι συμπαίκτες του, του κόλλησαν το παρατσούκλι "Βίντος". Διακρίθηκε επίσης, στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους Διασχολικούς Αγώνες Στίβου Δυτικής Μακεδονίας, αρνούμενος κατά την απονομή να τοποθετήσει στη φανέλα του τα γράμματα "Λ.Α.Κ." (Λύκειο Αρρένων Κοζάνης).

Θεσσαλονίκη - Η επανάσταση της συνείδησης

Η μεταστροφή του Νικόλα επέρχεται κατά το τελευταίο σχολικό έτος. Αποφασίζει να σπουδάσει φιλολογία, παρόλο που στο Λύκειο ακολουθεί τον πρακτικό κλάδο. Έπειτα από εντατικά φροντιστήρια, το καλοκαίρι του 1967 καταφέρνει το ακατόρθωτο! Μαθαίνει λατινικά, αρχαία ελληνικά, ιστορία και έκθεση.
Ο Σεπτέμβρης τον βρίσκει στην Θεσσαλονίκη, να διασχίζει τις πύλες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, κάτοχο μιας θέσης στον κλάδο Μεσαιωνικών και Νέων Ελληνικών Σπουδών, μακριά από την ασφυκτική οικογενειακή θαλπωρή.

Τριτοετής στη Φιλοσοφική, πρωτοστατεί εκφράζοντας με τον καλύτερο τρόπο την πρώτη του καλλιτεχνική αγάπη. Το Θέατρο.
Την άνοιξη του 1970 πρωταγωνιστεί στο ρόλο του γιατρού Σγαναρέλου, στο ανέβασμα του έργου του Μολιέρου "Γιατρός με το στανιό", σε σκηνοθεσία Σταύρου Παπαδόπουλου.
Στις 3 Μαΐου του επόμενου χρόνου, ερμηνεύει το ρόλο του Ονήσιμου στο ανέβασμα του έργου του Μενάνδρου "Επιτρέποντες", σε σκηνοθεσία και πάλι του Σταύρου Παπαδόπουλου. Έχει επίσης την μουσική επιμέλεια της παράστασης!
Στις πρόβες, έρχονται σε σύγκρουση με το χουντικό καθεστώς που απαιτούσε να μπει στο οπισθόφυλλο του προγράμματος της παράστασης το πουλί, σήμα της 21ης Απριλίου. Η κόντρα με το καθεστώς έχει έστω και υποκειμενικά ήδη ξεκινήσει....
Συμμετείχε επίσης σε μια παράσταση που έδωσε το Θεατρικό Εργαστήρι της Μακεδονικής Εταρείας "Τέχνη", σε σκηνοθεσία Στέλιου Γιούτη. Ανέβασαν το "Spectacle" του Ζακ Πρεβέρ.
Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα δραματολογίας στη Δραματική Σχολή Χαρατσάρη. Μάλιστα βρέθηκε σε κάποια στιγμή να κάνει ανεπίσημα και τον..."καθηγητή". Φυσικά μετά από λίγο καιρό τα παράτησε μιας και στα υπόγεια δωματιάκια της Παλιάς Φιλοσοφικής έστησε τον θεατρικό "ναό" του. Ήταν μόλις 21 ετών όταν θέλησε να σκηνοθετήσει!
Η Ασφάλεια έχει όμως αντίθετη άποψη. Τον ζορίζουν, του παρακρατούν την ταυτότητα (Δεν έβγαλε άλλη παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα καταφέρνοντας να του εκδώσουν ταυτότητα στο όνομα Aσιμος με τη "διευκρίνιση" στο σημείο του Θρησκεύματος: "Aνευ Θρησκεύματος") και διαλύουν μετά απειλών την αυτοσχέδια θεατρική ομάδα πριν καν ξεκινήσει παραστάσεις.
Την άνοιξη του 1972 συναντά τον Δημήτρη Δημητρακόπουλο (ο οποίος του έμαθε κιθάρα) και τον Γιώργο Κατσικαβέλη. Τα πρώτα τραγούδια μελοποιούνται, ενώ εμφανής είναι η προδιάθεσή για πρόζα.

Mέσα Δεκεμβρίου, στην καφετέρια που βρισκόταν στο δώμα του Λευκού Πύργου, "Ο Νικόλας Aσιμος και η παρέα Του", χωρίς μικρόφωνα και εξοπλισμό, εμφανίζονται μπροστά από κοινό.
Η επιτυχία ήταν άμεση. Η διάθεση για πρόζα κυριαρχεί και η συνεργασία περνάει δοκιμασία. Ταυτόχρονα, αρχίζουν τα πηγαινέλα και στην Ασφάλεια. Ο Νικόλας αντιδρά, όμως είναι πλέον αργά. Η συνεργασία αποτελεί πια παρελθόν.
Συνεχίζει με νέο σχήμα στο Λευκό Πύργο. Ταυτόχρονα αρχίζουν οι ρήξεις με τους συνεργάτες του. Αποκορύφωμα η αποχώρηση του Aσιμου από τον Λευκό Πύργο με μαυρισμένο μάτι. Μηνύει μάλιστα τον Γιώργο Αραπάκη, ο οποίος με την έκβαση της υπόθεσης καταδικάζεται σε 15ήμερη φυλάκιση.
Στις 28 Μαρτίου 1973, ξεκινάει εκ νέου συνεργασία με τους Δημητρακόπουλο-Κατσικαβέλη καθώς και άλλους καλλιτέχνες στην ντισκοτέκ "Apple", όπου και συνεχίζει εμφανίσεις μέχρι τα τέλη Μαΐου.
Από το πανεπιστήμιο έχει οριστικά ξεκόψει, παρόλο που απείχε 6 μονάχα μαθήματα από το πτυχίο σε μια ενσυνείδητη προσπάθεια να αποφύγει την θητεία και με τα όνειρά του για οδηγό χαράζει ρότα για την Αθήνα και τις ζωντανές εμφανίσεις.

Ήταν Μάιος του 1973 όταν κατέβηκε ξαφνικά στην Αθήνα.
Φιλοξενείται αρχικά σε συγγενικό του σπίτι και τα πρώτα του βήματα τον φέρνουν στην Πλάκα, Μνησικλέους 16 και Ανδριανού.
Εκεί βρισκόταν το στέκι του Θανάση Γκαϊφύλια, η "Πέμπτη Εποχή"...κι αρχίζουν οι πρώτες κόντρες.
Θα γνωριστεί με τον Γιάννη Ζουγανέλη και θα συνεργαστεί με τους Γιώργο Ζωγράφο, Πάνο Τζαβέλα, Δημήτρη Τραντάλη κ.α.

Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου, συμμετέχει στο ανέβασμα των "Τσιρκολάνων", στο Θέατρο "Στοά". Αποτελεί την τελευταία του επαφή με το θέατρο. Παράλληλα το ματωμένο φθινόπωρο, τον βρίσκει σε δημιουργικό οργασμό, ενώ ο χειμώνας τον ρίχνει σε άγρια πείνα και καλλιτεχνική απραξία, την οποία θα καταλύσει ο Θ. Γκαϊφύλιας, προσφέροντας του δουλειά στην μπουάτ "Εντεκάτη Εντολή" (Αφροδίτης 1 και Ανδριανού, στην Πλάκα). Στον εν λόγω χώρο, θα του δωθεί μια ευκαιρία που ζητούσε από καιρό.
Ο Γκαϊφύλιας πάει να δουλέψει στην "Αρχόντισσα" και ο Νικόλας στήνει την μουσικο-θεατρική του παράσταση, με συνεργάτες τους Β. Σπυρόπουλο, Δ. Φινινή κ.α. Έπειτα από αλλεπάλληλες επεμβάσεις της Ασφάλειας το μαγαζί τελικά κλείνει τον Απρίλιο του 1974.
Το καλοκαίρι, λαμβάνει μέρος στις προετοιμασίες του ανοίγματος της μπουάτ "Χνάρι" (Γκούρα 2, Πλάκα). Επιστρατεύονται οι Σπυρόπουλος, Φινινής, Πανυπέρης, το ντουέτο Λήδα-Σπύρος, σε μια προσπάθεια να στηθεί το μαγαζί. Το "Χνάρι" τελικά πήγε κατά διαόλου και έκλεισε όπως άνοιξε. Στα θετικά αυτής της απόπειρας ήταν η γνωριμία του Θανάση Μπίκου με τον Νικόλα.

Αρχίζει να μηχανεύεται τρόπους να αποφύγει την θητεία, ενώ το Σεπτέμβριο δημοσιεύεται για πρώτη φορά κείμενό του σε έντυπο. (Περιοδικό "Panderma", τεύχος 9 - Εκδότης Λεωνίδας Χρηστάκης). Ακολουθεί μια επιστολή διαμαρτυρίας στην εφημερίδα "Αυγή" και καθώς ο πρώτος μεταπολιτευτικός χειμώνας μπαίνει, ο Νικόλας, βάζει εκ νέου στοίχημα με τον εαυτό του. Δημιουργεί το "Μουσικό Θέατρο Φτώχειας" ("Μου.Θε.Φτω."), ένα φιλόδοξο μουσικό-θεατρικό σχήμα. Το στεγάζει στην Μνησικλέους 15 (Πλάκα) και βαφτίζει το μαγαζί "Ζωντανό Καφενείο", με κοινοβιακές βλέψεις, σκετσάκια, τραγούδια, χορογραφίες κλπ. Το μαγαζί παρόλες τις επίμονες και κοπιαστικές πρόβες δεν έχει απήχηση στο κοινό και ακολουθεί το θλιβερό λουκέτο.
Το 1975 μπαίνει και ο Νικόλας βρίσκει παρηγοριά στην Λίλιαν Χαριτάκη και στην κιθάρα του. Ξανακτυπάει για τρίτη φορά την πόρτα της "ΛΥΡΑ" και βρίσκει επιτέλους ανταπόκριση. Ο Α. Πατσιφάς του δίνει το πράσινο φως και το 45αρι με την πρώτη δισκογραφική δουλειά του, παίρνει σάρκα και οστά τον Μάιο, σε ενορχήστρωση Γιώργου Στεφανάκη.
Η επιτροπή λογοκρισίας έχει αντίθετη άποψη και χωρίς ουσιαστικά προσχήματα απαγορεύει εν ψυχρώ τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις των τραγουδιών.

Ο Ζουγανέλης, που τον είχε φέρει σε επαφή με την "ΛΥΡΑ" πριν από την μεταπολίτευση, βλέποντας τα ζόρικα αδιέξοδα του Aσιμου, του δίνει την αφορμή. Ο "Συνεργατικός Θίασος Μουσικών" και το μουσικό καφενείο "Σούσουρο" (Ανδριανού 134, Πλάκα), παρέχουν μια ιδανική λύση. Μαζί με τους Θάνο Ανδριανό, Γ. Ζουγανέλη, Περικλή Χαρβά, Σάκη Μπουλά, Ισιδώρα Σιδέρη, Σπυρουλιώ Τουτουδάκη, Ζ. Βέη και τέσσερεις μουσικούς-ορχήστρα, συνδυάζουν αρμονικά το θέατρο και το τραγούδι.

Η Ιδρυτική Προκήρυξη του Θιάσου, που σώζει ο Νικόλας στο βιβλίο του, αποτελεί διαχρονικό μανιφέστο για κάθε καλλιτέχνη που σέβεται αληθινά τον εαυτό του και την τέχνη του.
Από το μαγαζί πέρασαν ως κοινό, ο Δ. Σαββόπουλος, ο Γενικός Γραμματέας του Κ.Κ. Ιταλίας, Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Β. Παπακωνσταντίνου (εδώ ξεκίνησε η γνωριμία τους), ο Θάνος Μικρούτσικος, η Μαρία Δημητριάδη, η Α. Μάνου κ.α.
Η ρήξη με τους συνεργάτες, παρόλη την επιτυχία, δεν άργησε να έρθει. Αιτία η αύξηση της τιμής του ποτού από τον μαγαζάτορα και η επακόλουθη άρνηση του Νικόλα να δεχτεί κάτι τέτοιο, με επακόλουθο να μείνει πάλι στο δρόμο με την Λίλιαν έγκυο.

Και πάλι απ' την αρχή...

Το Γενάρη του 1976, ξεκινάει με βασικό και εναπομένων σχήμα-ορχήστρα, τον μπασίστα Δημήτρη Τραντάλη (ο πιο πιστός συνεργάτης του Νικόλα), παραστάσεις στη Μνησικλέους 24 (Πλάκα), κάτω από τον τίτλο "Για Ένα Πολιτικό Καφενείο". Το μαγαζί κρατήθηκε όρθιο για μερικές βδομάδες και ο Νικόλας βάζει πια πλώρη για τα Εξάρχεια - όπου θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του.

Παρασκευή 28 Μαΐου του 1976, έρχεται στον κόσμο η "Νιουνιού", όπως συνήθιζε να αποκαλεί ο Νικόλας την κορούλα του Λίλιαν. Ανάμεσα από πολλές δυσκολίες, χωρίς δουλειά, άθλια οικονομικά και συνθήκες πείνας προσπαθεί να σταθεί όρθιος. Γράφει αρκετά επιστρατεύοντας τις καλλιτεχνικές του δυνάμεις με σκοπό την άμεση πολιτική και κοινωνική παρέμβαση, περνώντας μπόλικες ώρες αγκαλιά με την κιθάρα του.

Με σχήμα τους Τραντάλη, Μπίκο, Καλλοναίο, Ταραίο, Φινινή και Μανιάτη με την ονομασία "Για Ένα Πολιτικό Καφενείο", εμφανίζεται σε εκδήλωση συμπαράστασης στο γήπεδο της Καλλιθέας. Εκεί τραγουδάει για πρώτη φορά το αποκηρυγμένο "Σαν θα με καλέσει η πατρίδα".
Ο χειμώνας του 1976-77, τον βρίσκει στα κάγκελα του Πολυτεχνείου να πουλάει περιοδικά, κασέτες, και βιβλία για να βγάζει τα προς το ζην. Η Ασφάλεια τον τραβάει πολλές φορές στο τμήμα, για αντιεξουσιαστική και αντιμιλιταριστική στάση. Το ξύλο από κνίτες και μπάτσους έχει την τιμητική του.
Μέσα στο 1977 υπάρχει μια ανεπιβεβαίωτη πληροφορία, ότι ηχογράφησε μια πρώτη κασέτα και την διακινούσε. Δυστυχώς σήμερα δεν σώζεται κανένα αντίτυπο που να αποδεικνύει την ύπαρξή της.
Το φιτίλι στα Εξάρχεια αρχίζει να καίει επικίνδυνα. Οι αντιεξουσιαστικές προκηρύξεις πυκνώνουν και η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη.
Με την κορούλα του αγκαλιά, ανεβαίνει για λίγο στην Κοζάνη. Σαν σφήνα δίνει μια συναυλία με την κιθάρα του στη ντισκοτέκ "Tiffany's".
Το φθινόπωρο του 1977, η αναμονή τελειώνει στα Εξάρχεια. Λόγω πολιτικών εξελίξεων και διεθνών γεγονότων οργανώνονται διαδηλώσεις στα Προπύλαια. Ακολουθούν αληθινές οδομαχίες και το πρώτο αίμα κυλάει στα σοκάκια. Η αστυνομία προχωρά σε συλλήψεις, 16 στον αριθμό. Ανάμεσά τους και ο Νικόλας, παρόλο που απείχε από τα συγκεκριμένα επεισόδια.
Τελικά 5 εκδότες και ένας συνθέτης ανατρεπτικών τραγουδιών (ο Aσιμος), στις 24 Οκτωβρίου προφυλακίζονται για να παραπεμφθούν σε δίκη (δεν έγινε ποτέ), με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας και υποκίνησης στην διατάραξη της κοινής ειρήνης. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο τότε ανακριτής της υπόθεσης είχε την εντιμότητα να παραδεχτεί το λάθος του.
Δύο μήνες κρατάει η προφυλάκιση, στην οποία έρχεται αντιμέτωπος με τους συγκρατούμενούς του για πολιτικούς λόγους. Εξερχόμενος από τις φυλακές της Αίγινας είπε: "Θα ξανάρθω!".

Επιστρέφει στην πώληση περιοδικών στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, ενώ ο αντιμιλιταρισμός και οι πολιτικές του παρεμβάσεις είναι πιο έντονες από ποτέ. Μάλιστα με αφορμή τη σύλληψη του Φίλιππα και της Σοφίας Κυρίτση, ο Νικόλας με εκρηκτικό τρόπο και με την "Νιουνού" αγκαλιά, πλακώνει στα ανακριτικά γραφεία με ένα πλαστικό πιστόλι-παιχνίδι, προκαλώντας χάος και πανικό. Το τραγούδι "Είμαστε Τρομοκράτες", το έγραψε για τη σύλληψη του ζεύγους Κυρίτση και το πρωτοτραγούδησε στο θέατρο "Αλάμπρα", μαζί με τους Μιχάλη Σύρπο και Μάριο Μεγαπάνο.

Την άνοιξη του 1978 τον καλούν να παρουσιαστεί στην Πολεμική Αεροπορία, στην Τρίπολη. Επιστρατεύοντας θεατρικά κοστούμια, παρτάλια και ότι άλλο βρήκε στο δρόμο του, εισέρχεται με ιερό μένος στο στρατόπεδο. Εκεί γίνεται της κακομοίρας με τον Aσιμο να πρωταγωνιστεί σε μία καλοστημένη παράσταση, πουλώντας τρέλα δεξιά κι αριστερά. Τελικά κερδίζει αναβολή για άλλο ένα χρόνο.
Τέλη Ιουλίου μέχρι αρχές Σεπτεμβρίου στο αυτοσχέδιο στουντιάκι του Στέλιου Λογοθέτη, γίνονται οι ηχογραφήσεις της "Παράνομης Κασέτας Νο 000001 - Με το Βαρέλι που για να βγει το σπάει". Πρωτοκυκλοφόρησε σε 500 αντίτυπα με αξία 100 δραχμές έκαστη.
Ακολουθεί ο χωρισμός με την Λίλιαν, μετά από μία ταλαίπωρη και εκρηκτική συμβίωση. Ενοικιάζει ένα υπόγειο, στην Αραχώβης 41, στα Εξάρχεια, όπου θα παραμείνει για περισσότερο από τέσσερα χρόνια.
Περνώντας από την "υπόγα", ο Χρίστος Ζυγομαλάς, προτείνει τη δημιουργία ενός μουσικού σχήματος, της "Exarchia Square Band", που στο σύντομο βίο της έδωσε αρκετές συναυλίες.

Aνοιξη του 1979, παρουσιάζεται εκ νέου στην Πολεμική Αεροπορία, στο Ελληνικό αυτή τη φορά. Συνοδευόμενος από τον ποιητή Σωτήρη Μπουσμπουρέλη, στήνει άλλη μία θεατρική παράσταση με πλήρη επιτυχία. Με τη διάγνωση "Σχιζοειδής Ψύχωσις", παίρνει αναβολή για ένα ακόμη χρόνο.
Μπαίνει και πάλι στο αυτοσχέδιο στούντιο του Στέλιου Λογοθέτη και ηχογραφεί 20 τραγούδια, κάτω από τη γενική ονομασία "Τριπλή Κασέτα Μπέλα με Χωρίς Ταμπέλα". Αποτελείται από τρεις κασέτες, "Παράνομη Κασέτα Νο 000002 - Είμαι Παλιάνθρωπος", "Παράνομη Κασέτα Νο 000003 - Γιατί Φοράς Κλουβί", και την "Παράνομη Κασέτα Νο 000004 - Klaste Eleftheros".

"Κάθε στιγμή είναι η τελευταία..." Αυτός ο φιλοσοφικός σκεπτικισμός αποτέλεσε ένα αιθέριο πέρασμα σε μια άλλη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που καταλύει κάθε άλλη. Ισορροπώντας επικίνδυνα στο τεντωμένο σκοινί της αυτοκαταστροφής, ο Νικόλας, αρχίζει την εσωτερική του "Βόλτα", "που δε σταματάει κι ούτε ποτέ της έχει αρχίσει..."
Αναζητώντας (άνευ αναζήτησης) Κροκανθρώπους, ανθρώπους μεταφουρφούριους, αγνούς, αυθεντικούς. Το ΚΡΟΚ για τον "Έτσι" αποτέλεσε την μεγαλύτερη πρόκληση. Απορρίπτοντας όλους τους θεσμούς και τις ιδεολογίες, θα μπορούσε πολύ εύστοχα να χαρακτηριστεί ως αναρχικό μανιφέστο, αν δεν καταργούσε ακόμη και την ίδια την αναρχία! Εδώ εξάλλου, έγκειται και η σπουδαιότητά του. Στην διαφοροποίηση.
Ένα καταγραμμένο ηχητικά "Συμβάν ΚΡΟΚ", διαδραματίστηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1979, στο χώρο όπου στεγαζόταν το κανούργιο "Σούσουρο" (Θόλου 17, Πλάκα), του Θάνου Ανδριανού, στο οποίο για αρκετές ώρες βασίλευσε το απόλυτον χάος.
Aνοιξη του 1980, ο αντιμιλιταριστικός στόχος για αποφυγή της θητείας είχε επιτευχθεί. Κράτησε 7 ολόκληρα χρόνια και η τελευταία του θεατρική παράσταση διάρκειας 3 ημερών, στήθηκε στην Πολεμική Αεροπορία του Ελληνικού. Στο απολυτήριο αναγράφονται ως αίτια απόλυσης: "Ψυχωσική συνδρομή σχιζοφρενικού τύπου", η γνωστή κατά τον Νικόλα: "Σχιζοφρενοβλαβίωση".

Στη συνέχεια αποφασίζει να καταγράψει με στοιχειώδη χρονολογική σειρά, στίχους από τραγούδια και ποιήματα, προκηρύξεις, θεατρικά και αφίσες, συμβάντα και πολλές στιγμές, εκδίδοντας παράνομα και χωρίς εκδότη, το 150 (επιπρόσθετα περιλαμβάνονται 7 σελίδες με εξώφυλλα και αφίσες) σελίδων βιβλίο, "Αναζητώντας Κροκανθρώπους". Η σπάνια αυτή έκδοση έγινε κατορθωτή το Φθινόπωρο του 1980, με την πολύτιμη βοήθεια του Λεωνίδα Χρηστάκη και κυκλοφόρησε σε άγνωστο αριθμό αντιτύπων (λιγότερα από 1500) σε δύο εξώφυλλα (ασπρόμαυρο και μαυρόασπρο).

Όταν στο αφιέρωμα του "InRock", ο Δ. Παπαδημητρίου διατύπωσε το σχόλιο: "όποιος το διαβάσει απλώς δε θα είναι πια ο ίδιος άνθρωπος…" δεν υπέρβαλλε καθόλου!
Το χειμώνα του 1980-81 καθιερώνεται πλέον ως καλλιτέχνης του δρόμου, στήνοντας αυτοσχέδια συμβάντα που ταράζουν τους μίζερους βίους στους φιλήσυχους πολίτες με την πρωτοτυπία τους.
Καθώς μπαίνει το καλοκαίρι κάνει και το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο. Συμμετέχει στην ταινία του Νίκου Ζερβού "Ο Δράκουλας των Εξαρχείων".
Αρχές Οκτωβρίου, σαν σφήνα στο σβέρκο του προεκλογικού πυρετού που κυριαρχεί, στα Εξάρχεια ένα αυτοσχέδιο συμβάν ταράζει την ηρεμία. Η θεατρικότητα του μεταφουρφούριου Aσιμου βρίσκεται στο ζενίθ της. Την ίδια περίοδο πρωτοστατεί στην κατάληψη ενός ερειπωμένου σπιτιού επί της οδού Βαλτετσίου, αριθμός 42, στα Εξάρχεια. Τα συμβάντα εκ μέρους του Νικόλα που ακολουθούν, προκαλούν αίσθηση και χαώδεις καταστάσεις στο κέντρο της Αθήνας με αποκορύφωμα την αυτοκατάληψη της περιβόητης "υπόγας" του!

Κατά τη διάρκεια ενός από τα διαδοχικά happenings, συνελήφθηκε μαζί με τους Γιώργο Γαβαλά και Νίκο Σαββίδη. Aσιμος και Σαββίδης οδηγήθηκαν τελικά στο "Δαφνί", στο οποίο ο Νικόλας κρατήθηκε τελικά για μερικές μέρες. Για την απελευθέρωσή του κινητοποιήθηκε πολύς κόσμος. Ανάμεσά τους η Κατερίνα Γώγου, ο Δ. Σαββόπουλος, ο Γ. Κορδέλλας, ο Η. Τριανταφυλλίδης. Ήταν ο πρώτος από μια σειρά εγκλεισμούς των οποίων ο φόβος θα συνοδεύει τον Νικόλα μέχρι το τέλος της ζωής του. Χαρακτηριστικά είναι τα αποσπάσματα που αναγράφονται στο βιβλίο του Νικόλα για όλα αυτά.

Το καλοκαίρι του 1982, διασχίζει για τελευταία φορά την πόρτα της επίσημης δισκογραφίας. Με τη βοήθεια του Β. Παπακωνσταντίνου, υπογράφει συμβόλαιο με την εταιρεία "Μίνως". Αρχές Νοεμβρίου κυκλοφορεί τελικά τον δίσκο "Ο Ξαναπές", ο οποίος υπήρξε η αφορμή για την κορύφωση ενός αμείλικτου πολέμου από τους πρώην συνεργάτες του και την αναρχίζουσα κοινωνία των Εξαρχείων. Με διαθέσεις αυτοσαρκασμού συνθηκολογεί σιωπηλά με τις κατηγορίες που εκτοξεύονται εναντίον του και κλείνεται περισσότερο στον εαυτό του, συντηρώντας μονάχα τις μουσικό-θεατρικές του εμμονές.
Τον Οκτώβρη του 1982 αρχίζει μια σειρά εμφανίσεων με τους αδελφούς Νασιάκους, στην μπουάτ "Σκάιλαμπ", (Πλάκα), ενώ αργότερα συνεχίζει μαζί με το Χ. Ζυγομαλά και άλλους καλλιτέχνες τις εμφανίσεις στο ίδιο μαγαζί κάτω από τον τίτλο "Τάδε Έφη".

Στα 1983 με κλονισμένες τις ισορροπίες από τον ανελέητο πόλεμο και το φόβο των εγκλεισμών να ανεμίζει πάνω από το κεφάλι του, ξεκινάει την εσώτερή του "Βόλτα". Εγκαταλείπει αρχικά το υπόγειο στην Αραχώβης και ταυτόχρονα συμμετέχει σε δύο ταινίες. Τα "Βαποράκια" του Παύλου Τάσιου και στο "Ρεμπέτικο" του Κώστα Φέρρη. Τα καθημερινά συμβάντα στο δρόμο όμως κορυφώνονται επικίνδυνα.
Νοικιάζει στην Καλλιδρομίου 55 το γνωστό μαγαζάκι και το μετατρέπει σε "Χώρο Προετοιμασίας".
Οι μπάτσοι πλακώνουν συχνά-πυκνά. Η διαδρομή γνωστή: Τμήμα - Δαφνί - Καλλιδρομίου, κι απ' την αρχή. Ξύλο, ηλεκτροσόκ, ενέσεις, είναι μερικά από τα λυπηρά ανείπωτα του παρασκηνίου. Η "Βόλτα" του Νικόλα εκδηλώνεται πλέον μέσα από σημάδια και οιωνούς. Ο Βασιλιάς, ο Σοφός κι ο Γελωτοποιός ενσαρκώνονται με μιας σε ένα οριστικό μπέρδεμα.
Με τους Τόλη Βουλτζάτη και Λίτσα Περράκη δημιουργεί τα σχήμα "Ο Νικόλας Aσιμος και οι Εναπομείναντες", από τη συνεργασία των οποίων σώζεται σήμερα σε ζωντανή ηχογράφηση το τραγούδι "Πάλι στην Ξεφτίλα".

Το 1985 βρίσκει τον Νικόλα στο στούντιο "DIVA" να ηχογραφεί πυρετωδώς. Από την επιλογή των τραγουδιών κυκλοφορεί στα 1986 την δεύτερή του "Τριπλή Κασέτα" που την αποτελούν οι κασέτες "Παράνομη Κασέτα Νο 000005 - Ο Σάλιαγκας", "Παράνομη Κασέτα Νο 000006 - Η Ζαβολιά" και τέλος η "Παράνομη Κασέτα Νο 000007 - Πάλι στην Ξεφτίλα". Με βάση τις ηχογραφήσεις που περιέχονται σε αυτές τις 3 κασέτες θα κυκλοφορήσει 6 χρόνια αργότερα ο μεταθανάτιος δίσκος "Στο Φαλημέντο του κόσμου - Γιουσουρούμ".

Αρχές του 1986 συμμετέχει μαζί με τους "Εναπομείναντες" σε συναυλίες της "ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α" (αργότερα ως ανεξάρτητη "Α.Ε.ΤΑ." στην οποία πρωτοστάτησε κι έπειτα διαγράφτηκε), ενώ προσκαλείται και τραγουδά στην αντιπυρηνική συναυλία διαμαρτυρίας που διοργανώθηκε στη Χαλκίδα.
Τον Σεπτέμβριο εμφανίζεται για δεύτερη και τελευταία φορά στην γενέτειρά του Κοζάνη. Μάλιστα από την εν λόγω συναυλία σώζεται κι ένα πρόχειρο βίντεο. Επιστρέφοντας απ' την Κοζάνη περνάει από τα Ψαχνά της Εύβοιας όπου εμφανίζεται στο καφενείο "Ηχώ".

Η Μοναξιά μιας "Βόλτας"

Καθώς μπαίνει ο χειμώνας του 1987 η ψυχική και σωματική υγεία του Νικόλα χειροτερεύει. Ταυτόχρονα αυξάνεται η σκληρότητά του σε διαδοχικά πειράματα αθανασίας που εκτελεί σε μικρά ζωάκια (στα χειρόγραφα της αυτοκτονίας ζητά την ύστατη συγχώρεση από τα ζωάκια αυτά για το λάθος που είχε κάνει), ενώ δοκιμάζεται η επιθετικότητά του καθώς τα χαστούκια κατά παντός δίνουν και παίρνουν και η μαγκούρα σαν γκόμενα τον συντροφεύει παντού. Εσωτερικά ωριμάζουν πλέον οι σκέψεις και τα σενάρια για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Το Φευγιό έχει ήδη ξεκινήσει...
Σαν μπαίνει η άνοιξη κυκλοφορεί την τελευταία του κασέτα στην οποία συμμετέχει η Σωτηρία Λεονάρδου, "Παράνομη Κασέτα Νο 000008 - Στο Φανάρι του Διογένη" και γύρω στο Πάσχα παραχωρεί ως δημιουργός 5 τραγούδια στον Β. Παπακωνσταντίνου για τα "Χαιρετίσματα".
Η επιτυχία του δίσκου ξυπνάει το ένστικτο στα αδηφάγα κοράκια του τύπου που ξαφνικά ανασύρουν από το χρονοντούλαπο της λήθης τον Νικόλα. Παραχωρεί μερικές συνεντεύξεις, ενώ εμφανίζεται στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς "Μειδιώμεν καθ' οδόν", του Γιάννη Σμαραδγή.

Βράδυ Σαββάτου, στις 7 Ιουνίου 1987, στο διαμέρισμα της Ζαΐμη 56, λαμβάνει χώρα μια παρανοϊκή "Τελετή Μύησης" με την οικειοθελή παρουσία μιας κοπελιάς που ο έσχατος της φόβος συνδυάζεται με τις παρανοϊκές ιδέες και πράξεις του Νικόλα και οδηγούν στη σύλληψη και προφυλάκισή του με τις αβάσιμες κατηγορίες: "Βιασμός κατ' εξακολούθηση και παράνομη κατακράτηση". Κατά την διάρκεια της προφυλάκισής του η κοπελιά αποσύρει τη μήνυση εναντίον του, όμως ο εισαγγελέας έχει αντίθετη άποψη, έτσι παραμένει στον Κορυδαλλό μέχρι τέλη Ιουνίου οπότε βγαίνει με χρηματική εγγύηση που καταβάλλει η οικογένειά του.

Βγαίνοντας από το κελί, με τις κατηγορίες να του βαραίνουν την ψυχή, βυθίζεται κυριολεκτικά στην "Σχιζοφρενοβλαβίωσή" του. Οι περίοικοι και ο διαχειριστής του κάνουν τη ζωή δύσκολη, ενώ δεν λείπουν περιστατικά χρήσης βίας εναντίον του. Παλεύοντας με τους εφιάλτες του, σε μια προσπάθεια ψυχικής ανάκαμψης συμμετέχει στην βιντεοταινία "Ανθρωποφάγοι στην Τιβί" του Νίκου Ζερβού. Ίδια πάνω κάτω εποχή κάνει και ένα πέρασμα από την ταινία του Κώστα Φέρρη "Oh Babylon".

Τον Οκτώβριο και παρά τη θέλησή του, έπειτα από οδηγίες του πατέρα του, οδηγείται διά της βίας στην ιδιωτική ψυχιατρική κλινική "Γαλήνη". Βγαίνοντας από την κλινική, κυριολεκτικά ράκος από τα ψυχοφάρμακα, τον περιμένει η δικαστική εξουσία που σαν στοργική μητέρα με ένα καταπέλτη - βούλευμα 22 σελίδων τον παραπέμπει σε δίκη για βιασμό.
Η αφόρητη πίεση της επικείμενης δίκης, το τσεκούρι της έξωσης να ανεμίζει πάνω απ' το κεφάλι του, η φοβία των ψυχιατρείων και η ρετσινιά του βιαστή που κατακτά το μυαλό του, τον κάνουν κυριολεκτικά κομμάτια. Κρίσεις μελαγχολίας τον σφυρηλατούν, αυτοαπομόνωση, απελπισία και απεγνωσμένες προσπάθειες να κρατηθεί...Μάταια όμως.

Το θλιβερό σκηνικό που διαδραματίστηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 17 Μαρτίου 1988, καθώς το σκοινί στο λαιμό του ξεκλείδωνε τις πύλες του Συνειδητού Θανάτου δύσκολα μπορεί να το περιγράψει κανείς...Καλοτάξιδος όπου κι αν είσαι "Μπαγάσα"...

Aραγε την ώρα που έφευγε τι να σκεφτόταν;

Η κηδεία του Νικόλα, έγινε το απόγευμα της Παρασκευής 18 Μαρτίου 1988 στο νεκροταφείο της Καλλιθέας στη Νέα Σμύρνη, παρουσία 200 περίπου ατόμων, σε μια εξαιρετικά φορτισμένη ατμόσφαιρα:

- "Παιδιά να μην αφήσουμε να τον πάρουν τον Νικόλα τα 'κοράκια'..."
- "Δεν ήξερα, αγόρι μου, ότι είχες τόσους φίλους..."
- "Θα μας λείψεις, αλλά να είσαι σίγουρος ότι η ευαισθησία και η ανθρωπιά
δε θα λείψει..."
- "Λέγανε ότι ήσουν απροσάρμοστος, μα εμείς ξέραμε ότι ήσουν ευαίσθητος..."
- "Νικόλα, γεια σου, σ' αγαπάμε..."

Από το κασετόφωνο του Στέλιου Λογοθέτη ακούγεται για λίγο "Ο Μηχανισμός" σαν ύστατο χαίρε τιμής, ενώ στο μνήμα παραμένουν μέχρι που σκοτεινιάζει λίγοι φίλοι, παίζοντας κιθάρα και τραγουδώντας:

"...Πα να κάνεις άλλη μια ζα...ζα...ζα...ζαβολιά…"

Τα έξοδα της κηδείας ανάλαβε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, φροντίζοντας λίγο καιρό αργότερα να τοποθετηθεί μία μαρμάρινη επιτύμβια στήλη αναγράφοντας τους στίχους του "Μπαγάσα".
Εντύπωση προκαλεί η ενασχόληση των μέσων ενημέρωσης με την αυτοκτονία, ενώ οι περισσότεροι δημοσιογράφοι ως αντικειμενικοί (όπως πάντα) κριτές κι επικριτές στολίζουν τα άρθρα τους με αρκετές ανακρίβειες, λάθη και καταδίκες.

Στο "Χώρο Προετοιμασίας", το μαγαζάκι στην Καλλιδρομίου 55, που αυτοκτόνησε ο Νικόλας, βρέθηκε από την αστυνομία ένα πρόχειρο αρχείο με δημοσιεύματα που τον αφορούσαν, αρκετές φωτογραφίες, χρηματικό ποσό, 3 κασέτες με πρόχειρες ηχογραφήσεις (μεταξύ τους και 6 ανέκδοτα τραγούδια), στίχοι και κείμενα.
Βρέθηκαν επίσης, οι πολυκάναλες μαγνητοταινίες που περιλαμβάνουν τις ηχογραφήσεις της περιόδου 1985-88, που έγιναν στο στούντιο "DIVA".

Ακόμη, βρέθηκαν τα 6 τελευταία χειρόγραφα σημειώματα του Νικόλα, στα οποία εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία. Παραθέτει επίσης οδηγίες για διάφορες εκκρεμότητες που αφήνει πίσω του και κάποια μηνύματα: "Θάψτε με κάπου αν γίνεται ήσυχα ή καλύτερα κάψτε με και σκορπίστε με". Η αστυνομία βρήκε οκτώ χειρόγραφα αλλά μόνο έξι από αυτά φαίνεται να έγραψε ο Νικόλας. Όσον αφορά τα επιπρόσθετα δύο χειρόγραφα το ένα είναι γραμμένο από την Λίτσα Περράκη και το άλλο είναι αμφιβόλου πατρότητας καθότι ο γραφικός χαρακτήρας διαφέρει από αυτόν του Aσιμου.

Το Φεβρουάριο του 1989 κυκλοφορεί ο πρώτος μεταθανάτιος δίσκος του Νικόλα, "Το Φανάρι του Διογένη", με τη συμμετοχή της Σωτηρίας Λεονάρδου. Ο δίσκος είναι βασισμένος στην "Παράνομη Κασέτα Νο 000008 - Στο Φανάρι του Διογένη" και τα τραγούδια κυκλοφορούν με καινούργια μείξη. Την επιμέλεια είχαν οι Δημήτρης Τραντάλης και Θύμιος Παπαδόπουλος, ενώ για την κυκλοφορία του δίσκου μεσολάβησε ο Β. Παπακωνσταντίνου παραμένοντας διακριτικά σε απόσταση. Παρόλη την αγάπη και τη συνολική δουλειά που συνοδεύει την κυκλοφορία αυτού του δίσκου, η αλήθεια είναι ότι έγιναν σοβαρές αλλοιώσεις σε μερικά από τα τραγούδια.
Στις 25 Ιουλίου 1989, καθορίστηκαν τα μεταθανάτια πνευματικά δικαιώματα από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ορίζοντας ως κληρονόμους τους γονείς του, Λάζαρο και Μαρία Ασημόπουλου (50%) και την κόρη του Λίλιαν Χαριτάκη-Aσιμου (50%).
Στα 1989, ο κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός της Γερμανίας "WDR", αφιερώνει στα πλαίσια του προγράμματος "Οι Αιρετικοί του Κόσμου", μία τρίωρη εκπομπή για τον Aσιμο.

Τα λείψανα του Aσιμου μεταφέρονται τελικά στη γενέτειρά του Κοζάνη το 1992 και φυλάσσονται έκτοτε στο οστεοφυλάκιο του κοιμητηρίου της πόλης.
Επίσης στην Κοζάνη έχει μεταφερθεί και εντοιχιστεί σε μία γωνιά μέσα στο κοιμητήριο και η επιτύμβια πλάκα με τους στίχους του "Μπαγάσα".
-
"Δεν υπάρχει σύμπαν
Υπάρχουν μόνο στιγμές
Συμπαντικές στιγμές
Αν φτάσεις στην ακινησία
Μπορείς παντού να ταξιδέψεις..."

-
download the book
part 1 part 2

-

-
ΟΛΗ ΤΟΥ Η ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΥΣ
part1
part2
part3
part4
part5
-

ΚΙΛΕΛΕΡ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 1910

2011-03-06T19:58:00.007+02:00

-Στις 6 Μαρτίου του 1910, τα αιματηρά επεισόδια που ξεκίνησαν από το χωριό Κιλελέρ και εξαπλώθηκαν σε άλλες πόλεις της Θεσσαλίας, αποτέλεσαν την κορυφαία εξέγερση της ελληνικής αγροτιάς ενάντια στην εκμετάλλευση των τσιφλικάδων. Μία εξέγερση που προκάλεσε τη συμπάθεια όλου του λαού και οδήγησε σταδιακά στη λύση του αγροτικού ζητήματος.

Το αγροτικό ζήτημα στη Θεσσαλία ξεκίνησε με την ένταξή της περιοχής στην ελληνική επικράτεια το 1881. Η ελλειμματική παραγωγή του νεοσύστατου κράτους σε σιτηρά αδυνατούσε να θρέψει τον πληθυσμό και να επιτρέψει την εκβιομηχάνιση της χώρας, επομένως ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος επιχείρησε να λύσει το πρόβλημα με την προσάρτηση της σιτοπαραγωγού Θεσσαλίας.

Επί Τουρκοκρατίας οι κολίγοι της Θεσσαλίας είχαν τη νομή της γης που καλλιεργούσαν, των οικιών και τον βοσκότοπων και δεν επιτρεπόταν να εκδιωχθούν από αυτή, ενώ σε αντάλλαγμα οι τσιφλικάδες είχαν δικαίωμα εισπράξεως των προσόδων επί των μεγάλων εκτάσεων. Εν όψει της προσάρτησης, οι Τούρκοι φεουδάρχες πούλησαν τις εκτάσεις σε Έλληνες εμπόρους της Κωνσταντινούπολης ή των παροικιών, οι οποίοι αποδείχθηκαν χειρότεροι δυνάστες. Σε αντίθεση με το οθωμανικό, το αστικό νομοθετικό πλαίσιο του ελληνικού κράτους στερούσε από τις καλλιεργητικές συμβάσεις τον ισόβιο και κληρονομικό χαρακτήρα τους και επέτρεπε τον εκδίωξή των αγροτών.

Πλέον οι κολίγοι είχαν ιδιαίτερα επαχθείς οικονομικές υποχρεώσεις. Έπρεπε να δίνουν στο τσιφλικά το 1/3 ή το 1/2 της παραγωγής καθώς και άλλα προϊόντα, ενοίκιο για τη βοσκή των ζώων τους και να στέλνουν μια γυναίκα για ζύμωμα. Υφίσταντο ταπεινώσεις όπως το μαστίγωμα ή ο βιασμός των γυναικών τους, ενώ διέμεναν σε τρώγλες.

Οι αγρότες αντέδρασαν έντονα, απαιτώντας είτε την επαναφορά του προηγούμενου καθεστώτος είτε τη δυνατότητα απαλλοτριώσεων. Η αρνητική στάση του Χαρίλαου Τρικούπη, ο οποίος δεν ήθελε να απαλλοτριώσει τη γη χάνοντας τους ξένους επενδυτές, οδήγησε σύντομα σε πιο οργανωμένες δράσεις. Στην αυγή του 20ού αιώνα δημιουργήθηκαν οι πρώτοι αγροτικοί σύλλογοι σε Λάρισα, Καρδίτσα και Τρίκαλα και ξεκίνησαν κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια, ψηφίσματα σε Κυβέρνηση, Βουλή και Βασιλιά κλπ.

Η δύναμη του κινήματος ενισχύθηκε από τη δολοφονία του αγροτιστή Μαρίνου Αντύπα από όργανο των τσιφλικάδων το 1907, τις απεργίες των Βολιωτών καπνεργατών, το κίνημα στο Γουδί και τις παλαιότερες αγροτικές εξεγέρσεις επί σταφιδικής κρίσης. Το 1910 το κίνημα έφτασε στο αποκορύφωμά του, όταν το προγραμματισμένο πανθεσσαλικό συλλαλητήριο της Λάρισας εξελίχθηκε σε αιματηρή εξέγερση.

Όλα ξεκίνησαν από το χωριό Κιλελέρ, όπου 200 χωρικοί θέλησαν να επιβιβασθούν σε τρένο χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο για να μεταβούν στη Λάρισα. Μετά την άρνηση του επιβαίνοντος διευθυντή των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων, οι αγρότες ξεκίνησαν να λιθοβολούν το συρμό καθώς απομακρυνόταν. Ένα χιλιόμετρο πιο πέρα, ομάδα 800 χωρικών σταμάτησε το τρένο. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, στρατιωτικοί που επέβαιναν στο συρμό πυροβόλησαν τον όχλο, σκοτώνοντας 2-4 αγρότες και τραυματίζοντας άλλους. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν στο χωριό Τουλάρ με 2 νεκρούς και 15 τραυματίες, ενώ όταν τα νέα έφτασαν στη Λάρισα οι συμπλοκές μεταξύ διαδηλωτών και στρατού επεκτάθηκαν με 2 ακόμα νεκρούς μετά την επέμβαση του ιππικού.

Αργότερα πραγματοποιήθηκε ειρηνικά το συλλαλητήριο και διαβάστηκε το ψήφισμα της συγκέντρωσης, με το οποίο οι αγρότες ζητούσαν άμεση υποβολή και ψήφιση του νομοσχεδίου για την απαλλοτρίωση, την αύξηση των κονδυλίων του Γεωργικού Ταμείου και εξέφρασαν την οδύνη τους «για την άδικον επίθεσιν κατά του φιλήσυχου και νομοταγούς λαού, ής θύματα υπήρξαν άοπλοι και αθώοι λευκοί σκλάβοι της Θεσσαλίας». Πολλοί ήταν οι συλληφθέντες και προφυλακιστέοι διαδηλωτές, όλοι όμως αθωώθηκαν στις 23 Ιουνίου του ίδιου έτους.

Η εξέγερση κέρδισε τη συμπάθεια του ελληνικού λαού, εντείνοντας τις πιέσεις για επίλυση του ζητήματος και φουντώνοντας το αγροτικό κίνημα σε ολόκληρη τη χώρα. Μετά τα πρώτα νομοθετικά μέτρα που έλαβε ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέρ των κολίγων το 1911 ακολούθησαν και άλλες κινητοποιήσεις, οι οποίες σε συνδυασμό με τις πιέσεις των αστών και τις διεκδικήσεις των μικρασιατών προσφύγων οδήγησαν στην αγροτική μεταρρύθμιση του 1917-1922, με τις πρώτες απαλλοτριώσεις από την κυβέρνηση Πλαστήρα.

αναδημοσίευση από tvxs.gr
-
Το Κιλελέρ

Στο μεταξύ, το αγροτικό κίνημα έπαιρνε μεγάλες διαστάσεις στη Θεσσαλία. Στις 27 Φεβρουαρίου 1910, πραγματοποιήθηκαν αγροτικά συλλαλητήρια στην Καρδίτσα, στους Σοφάδες και στα Φάρσαλα, με αίτημα την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών. Στην Καρδίτσα 15.000 αγρότες συγκεντρώθηκαν με όπλα και μαύρες και κόκκινες σημαίες. Οι αγρότες από το χωριό Καλιφώνι μπήκαν στην πόλη με αναρχικά συνθήματα, όπως «Κάτω τα κόμματα», «Απαλλοτρίωση», «Ζήτω η αγροτική ιδέα», «Λευτεριά» κ.λπ. Αποκλείσθηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός, αφού ακινητοποιήθηκε ένα τραίνο και τραβέρσες στήθηκαν στις γραμμές για να σταματήσουν ένα άλλο που ερχόταν. Ο μηχανοδηγός αρνήθηκε να σταματήσει και οργισμένοι αγρότες πετροβόλησαν το τραίνο, ενώ συγκρούστηκαν με την έφιππη χωροφυλακή. Το βράδυ διαλύθηκαν.
Στους Σοφάδες οπλισμένοι αγρότες σταμάτησαν το τραίνο που πήγαινε στην Καρδίτσα και αποβιβάστηκαν σε αυτό, χωρίς ούτε ένας να πληρώσει εισιτήριο. Στα Φάρσαλα από την προηγούμενη μέρα έκλεισαν όλα τα καταστήματα μετά από διαταγή μιας επιτροπής αγροτών. Ένας έμπορος τοκογλύφος δεν έδωσε σημασία και οι αγρότες του έσπασαν το κατάστημα. Τις επόμενες μέρες επιβλήθηκε, όμως, κρατική τρομοκρατία και δεκάδες αγρότες συνελήφθησαν ως πρωταίτιοι ή συμμετέχοντες στις εκδηλώσεις αυτές.
Την 1η Μαρτίου 1910, 400 χωρικοί, οπλισμένοι με γκράδες (πολεμικά όπλα της εποχής), πήγαν στο σιδηροδρομικό σταθμό του χωριού Ορφανά και σταμάτησαν το τραίνο και το κατέλαβαν, δηλώνοντας ότι αν δεν γίνει η απαλλοτρίωση των τσιφλικιών, την επόμενη φορά θα καταστρέψουν το σταθμό. Την ίδια μέρα, στα χωριά Τσαχμάτ, Κοντού και Κρύα Βρύση Φαρσάλων, αγρότες επιτέθηκαν και έκαψαν αποθήκες τσιφλικάδων. Οι διάφορες κινητοποιήσεις, όμως, συνεχίστηκαν, όπως, για παράδειγμα, ένα ένοπλο και αρκετά επαναστατικό συλλαλητήριο στην πόλη της Καρδίτσας, στις 11 Νοεμβρίου 1909.
Στις 6 Μαρτίου 1910, προγραμματίστηκε αγροτικό συλλαλητήριο στη Λάρισα. Στην αρχή, οι αγρότες θέλησαν να κατέβουν οπλισμένοι, αλλά κάποιοι δήμαρχοι, πολιτικοί και άλλοι κατόρθωσαν να τους πείσουν να κατέβουν άοπλοι. Έτσι και έγινε. Το κάθε χωριό εισερχόταν στην πόλη με μαύρες και κόκκινες σημαίες. Η Λάρισα στρατοκρατείτο στην κυριολεξία. Αλλά στο χωριό Κιλελέρ (σημερινή Κυψέλη) οι αγρότες κατέλαβαν το τραίνο και θέλησαν να πάνε στη Λάρισα χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο. Μέσα στο τραίνο βρισκόταν και ο διευθυντής της Εταιρίας Θεσσαλικών Τραίνων «Λαρισαϊκή» Πολίτης, με κάποιον Φίσερ, Γερμανό δημοσιογράφο. Όταν έμαθε ότι οι αγρότες δεν ήθελαν να πληρώσουν εισιτήριο, διέταξε τους σιδηροδρομικούς να τους κατεβάσουν κάτω. Οι αγρότες υπάκουσαν, γιατί στο τραίνο υπήρχε και στρατός. Αλλά ξαφνικά κατάλαβαν ότι δεν έκαναν καλά και άρχισαν να πετροβολούν το τραίνο και να γιουχάρουν τον Πολίτη. Το τραίνο ξεκίνησε, αλλά μετά από ένα χιλιόμετρο το σταμάτησαν 1.000 περίπου αγρότες που απαίτησαν να πάνε δωρεάν στη Λάρισα. Ο Πολίτης άρχισε να βρίζει τους αγρότες, ενώ διατάχθηκαν οι στρατιώτες να πυροβολήσουν. Έτσι σκοτώθηκαν δύο αγρότες, ενώ μερικοί άλλοι τραυματίσθηκαν. Το τραίνο έφθασε στο σταθμό Τσουλάρ, όπου βρίσκονταν άλλοι αγρότες, οι οποίοι φώναζαν συνθήματα, όπως «Ζήτω η Λευτεριά» και «Κάτω οι τσιφλικάδες» και άρχισαν και αυτοί να πετροβολούν το τραίνο. Ακολούθησαν νέοι πυροβολισμοί από τους στρατιώτες, με αποτέλεσμα άλλους δύο νεκρούς αγρότες. Οι 4 νεκροί του Κιλελέρ ήταν οι Στέφανος Ακριβούσης, Αντώνιος Δημητρίου, Στέφανος Ευαγγέλου και Αθανάσιος Σαρτζιλαριώτης.
Όταν μαθεύτηκαν τα συμβάντα αυτά στη Λάρισα, οι συγκεντρωμένοι αγρότες εξαγριώθηκαν. Ο στρατός τους διέταξε να διαλυθούν, αλλά αυτοί αρνήθηκαν και προχώρησαν προς τον σιδηροδρομικό σταθμό. Ο στρατός πυροβόλησε και αρκετοί αγρότες τραυματίστηκαν. Άρχισαν μάχες, ενώ τρεις έφιπποι στρατιώτες γκρεμίστηκαν από τα άλογα τους. Τραυματίστηκε ένας υπίλαρχος. Οι αγρότες έσπασαν τον κλοιό του στρατού και προχώρησαν. Ένας ανθυπίλαρχος που διέταξε τους στρατιώτες, με τη φράση «Χτυπάτε τα σκυλιά, τους αναρχικούς», τραυματίστηκε στο χέρι από πέτρα.
Ενώ οι συμπλοκές εξελίσσονταν, μπήκαν στην πόλη 1.000 περίπου αγρότες, που έρχονταν από διάφορα χωριά και ρίχτηκαν και αυτοί στις μάχες, με πέτρες, καδρόνια, ξύλα και άλλα αντικείμενα. Οι αγρότες έσπασαν και πάλι τον κλοιό του στρατού και έφθασαν στην κεντρική πλατεία της Λάρισας. Στο ξενοδοχείο «Πανελλήνιον» ο στρατός - ένας λόχος μηχανικού - διατάχθηκε να ανοίξει πυρ αλλά οι στρατιώτες αρνήθηκαν να πυροβολήσουν και ενώθηκαν με τους αγρότες. Στην πλατεία δύο πολιτικοί επιχείρησαν να βγάλουν λόγο, αλλά οι αγρότες τους απάντησαν: «Δεν θέλουμε λόγια σήμερα, αύριο τα λέμε που θα έρθουμε πάλι και θα έρθουμε με τους γκράδες. Ας όψεστε εσείς οι δήμαρχοι που μας πήρατε στο λαιμό σας. Καλά θέλαμε εμείς να κατεβούμε με τους γκράδες, μα δεν μας αφήσατε και μας φέρατε εδώ να μας σφάξουν σαν τα σκυλιά».
Τα γεγονότα αυτά πυροδότησαν επαναστατικές τάσεις σε όλη την περιοχή, γιατί παρόμοια γεγονότα εκτυλίχθηκαν την ίδια μέρα ή τις ίδιες μέρες στα Φάρσαλα καθώς και σε διάφορα άλλα μέρη της Θεσσαλίας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εφημερίδας «Πανθεσσαλική», ενώ τα γεγονότα απέκτησαν διεθνή προβολή και ενδιαφέρον.
Στις 15 Νοεμβρίου 1910, ο τότε πρωθυπουργός Ε. Βενιζέλος επισκέφθηκε τα Τρίκαλα και αναμενόταν να μεταβεί στο Βόλο. Ενώ επέβαινε στο τραίνο, περίπου 11 χιλιόμετρα ανατολικά της Καρδίτσας κάποιοι είχαν τοποθετήσει σιδερένιους πασσάλους στη γραμμή για να ακινητοποιήσουν το τραίνο, αλλά ο οδηγός κατάφερε και το σταμάτησε έγκαιρα. Ο Βενιζέλος δήλωσε επί τόπου ότι κάποιοι αγρότες τοποθέτησαν τους πασσάλους εκεί, σε μια προσπάθεια να εκτροχιαστεί το τραίνο επειδή ο ίδιος ήταν υπέρ των τσιφλικάδων. Έτσι, το γεγονός αυτό προβλήθηκε ως απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου. Άρχισαν συλλήψεις και, τελικά, οδηγήθηκε στο Κακουργιοδικείο Λαμίας με βαριές κατηγορίες, ο αγρότης Απόστολος Πούλιος. Αλλά στις 18 Ιουνίου ο Πούλιος αθωώθηκε.

Το αγροτικό κίνημα και ο Μαρίνος Αντύπας

Με την αποχώρηση των Τούρκων από τη Θεσσαλία, οι αγρότες νόμισαν ότι τα βάσανά τους τελείωσαν οριστικά, ότι η γη θα μοιραζόταν σε όλους ίσα και ότι μια νέα εποχή θα άρχιζε. Αλλά απογοητεύτηκαν όταν διαπίστωσαν ότι παρά την αποχώρηση των Τούρκων, παρέμειναν οι Έλληνες τσιφλικάδες και παρατρεχάμενοί τους, οι οποίοι συνέχισαν να εκμεταλλεύονται άγρια τους αγρότες. Ταυτόχρονα, όμως άρχισε και η αντίσταση των αγροτών, οι οποίοι αρνούνταν την κυριότητα των κεφαλαιούχων στη γη. Παράλληλα με την άρνηση της κυριότητας ή την άρνηση να υπογράφουν οτιδήποτε, άρχισαν και τις καταλήψεις τσιφλικιών τα οποία άρχισαν αμέσως να καλλιεργούνται. Αυτό άρχισε το 1881 πρώτα στο χωριό Σκλάταινα (Ρίζωμα) στα Χάσια Τρικάλων και επεκτάθηκε και σε άλλες περιοχές του Θεσσαλικού κάμπου. Η κυβέρνηση Κουμουνδούρου και οι τότε αρχές, άρχισαν να στέλνουν τη χωροφυλακή και τμήματα στρατού για να εφαρμόζονται οι διάφορες εξαγγελίες και διαταγές τους, αλλά οι αγρότες αντιστέκονταν δυναμικά. Πολλές ήταν οι εξεγέρσεις των αγροτών, οι συγκρούσεις με τα όργανα καταστολής, οι συλλήψεις και πολλές φορές τα χωράφια βάφτηκαν με αίμα. Αλλά και οι μετέπειτα κυβερνήσεις Χ. Τρικούπη και άλλων ακολούθησαν την ίδια τακτική, με αποτέλεσμα ο Θεσσαλικός κάμπος να είναι σχεδόν πάντα ανάστατος.
Το 1883-1884 κυκλοφορούσε μια μικρή εφημερίδα «Οι Εργάται», η οποία πρόβαλε ξεκάθαρα τους αγώνες και τα δίκαια των αγροτών.
Τον Φεβρουάριο του 1900, κυκλοφόρησε στο Βόλο η σοσιαλιστική εφημερίδα «Πανθεσσαλική» από τον Σοφοκλή Τριανταφυλλίδη, η οποία έγινε το κατ’ εξοχήν όργανο των αγροτικών συμφερόντων.
Η ίδια κατάσταση συνεχίστηκε επί δεκαετίες. Στις 4 και 5 Ιουνίου 1907, σημειώθηκαν καταστροφικές πλημμύρες στα Τρίκαλα, με εκατοντάδες νεκρούς και εκατοντάδες σπίτια κατεστραμμένα, αλλά η τότε κυβέρνηση δεν έκανε απολύτως τίποτε για να βοηθήσει τους πλημμυροπαθείς. Στις 6 Ιουλίου 1907, έγινε μεγάλο συλλαλητήριο με αίτημα ανοικοδόμηση της πόλης. Αλλά και πάλι η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτε. Μέχρι που ξέσπασε βίαιη εξέγερση στις 24 Ιανουαρίου 1908, αλλά και η κυβέρνηση αφού έδωσε κάποιες υποσχέσεις που γρήγορα ξεχάστηκαν.
Το ζήτημα της απαλλοτρίωσης των τσιφλικιών, όχι μόνο στη Θεσσαλία αλλά και σε ολόκληρη την «ελλαδική» επικράτεια, ήταν ένα από τα ζητήματα εκείνα που δέσποζαν στην επικαιρότητα εκείνη την εποχή, ζήτημα της ίδιας βαρύτητας με αυτό του σταφιδικού της Δυτικής Πελοποννήσου. Οι μαχητικές διαδηλώσεις, τα ένοπλα συλλαλητήρια, οι επιθέσεις σε δημόσια κτίρια και οι συμπλοκές με τις δυνάμεις καταστολής, ήταν γεγονότα που διαδέχονταν το ένα το άλλο με πρωτοφανή ταχύτητα.
Το διάστημα 1908-1909 αρκετοί ήσαν εκείνοι οι προπαγανδιστές οι οποίοι περιόδευαν στα χωριά και τις πόλεις της Θεσσαλίας, προσπαθώντας να διαδώσουν επαναστατικές, σοσιαλιστικές και αναρχικές ιδέες. Εκτός από τον Μαρίνο Αντύπα, τέτοιοι προπαγανδιστές ήσαν ο γιατρός Βασίλης Γρίβας και ο Χαράλαμπος Δημακόπουλος, για τον οποίο λέγεται ότι ήταν αναρχοαγροτιστής.
Ο σημαντικότερος όλων, όμως, ήταν ο Μαρίνος Αντύπας, ο οποίος γεννήθηκε στα Φερεντινάτα Κεφαλλονιάς το 1872, γόνος μιας όχι και τόσο πλούσιας οικογένειας. Στο Αργοστόλι έμαθε τα πρώτα γράμματα. Το 1897, ενώ φοιτούσε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθήνας, μυήθηκε στις επαναστατικές ιδέες της εποχής. Έγινε μέλος του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Καλλέργη και μάλιστα στις αρχές Φεβρουαρίου 1896 ήταν ομιλητής σε συγκέντρωση 200 περίπου χωρικών στη Βιτρίτσα, όπου μίλησε για το σοσιαλισμό. Αργότερα, με τη διάσπαση του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου, συνεργάστηκε για ένα διάστημα με τον Σοσιαλιστικό Σύνδεσμο «Κόσμος», ενώ αργότερα έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Συλλόγου.
Συμμετείχε, επίσης, το 1896 ως εθελοντής στην εξέγερση της Κρήτης όπου απέσπασε το γενικό θαυμασμό για τη γενναιότητά του. Το 1897 επανήλθε στην Αθήνα με δύο τραύματα στο στήθος. Στην Αθήνα άρχισε να οργανώνει δημόσιες ομιλίες για το σοσιαλισμό και τις επαναστατικές ιδέες, ενώ τον ίδιο χρόνο (1897) οργάνωσε και μίλησε σε συλλαλητήριο στην Ομόνοια εναντίον των Μεγάλων Δυνάμεων και του βασιλικού καθεστώτος της Ελλάδας, κατηγορώντας τους για την ήττα στον πόλεμο του χρόνου αυτού. Για το συλλαλητήριο αυτό συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη, στις 8 Ιανουαρίου 1898, όπου καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση.
Όταν αποφυλακίσθηκε, προσπάθησε να συνεχίσει τις σπουδές του, αλλά, τελικά, τις εγκατέλειψε και εγκαταστάθηκε στην Κεφαλονιά, όπου στις 29 Ιουλίου 1900 εξέδωσε την εβδομαδιαία εφημερίδα «Ανάστασις». Με τα άρθρα του, όμως, προκάλεσε διώξεις και μηνύσεις και η εφημερίδα έκλεισε μόλις στο πρώτο της φύλλο.
Το 1905 ο Αντύπας πρέπει να μίλησε και σε άλλο συλλαλητήριο για το Κρητικό Ζήτημα. Γράφει στις 15 Αυγούστου 1905 η καθημερινή εφημερίδα της Πάτρας «Νεολόγος»:

αναδημοσίευση από http://ngnm.vrahokipos.net

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ(1872-1907)
Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ Η
ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

εδώ το βιβλίο του ΒΑΓΓΕΛΗ ΣΑΚΚΑΤΟΥ
-

3 songs

2011-03-05T02:37:00.002+02:00

-

-

-

GENERAL STRIKE-ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ (GREECE)

2011-02-23T09:07:00.003+02:00

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ,ΣΤΟ ΔΝΤ,ΣΤΗΝ Ε.Ε.,ΣΤΑ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΟΠΟΥ ΓΗΣ....ΠΙΣΩ ΦΑΣΙΣΤΕΣ!!!

ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ

2011-01-30T22:08:00.011+02:00

-
Ο Δήμος Μούτσης είναι Έλληνας μουσικοσυνθέτης. Γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1938 στον Πειραιά. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες.

Από μικρός μελετούσε βιολί ενώ αργότερα σπούδασε κλασική μουσική στο Ωδείο Αθηνών. Ξεκίνησε ως μουσικός σε δίσκους μεγάλων συνθετών όπως ο Μάνος Χατζιδάκις. Στη συνέχεια μπήκε δυναμικά στον χώρο της δισκογραφίας τον Δεκέμβριο του 1966 με την κυκλοφορία μικρών δίσκων των 45 στροφών. Ο πρώτος μεγάλος δίσκος που έβγαλε ήταν το 1968 σε στίχους του Νίκου Γκάτσου με τίτλο "Κάποιο καλοκαίρι", ενώ τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος, "Ένα Χαμόγελο". Ακολούθησαν επίσης: "Άγιος Φεβρουάριος" (1971) σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου με ερμηνευτές τον Δημήτρη Μητροπάνο και την Πετρή Σαλπέα, "Συνοικισμός Α'" (1972), "Στροφές" (1973) με την Βίκυ Μοσχολιού και τον Αντώνη Καλογιάννη και "Μαρτυρίες" (1974) με τους Μανώλη Μητσιά, Χρήστο Λεττονό και Βασιλική Λαβίνα. Στην "Τετραλογία" του 1975 μελοποίησε ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, του Κωνσταντίνου Καβάφη, του Γιώργου Σεφέρη και του Κώστα Καρυωτάκη. Η δεκαετία του 1970 κλείνει με τα άλμπουμ "Εργατική Συμφωνία" (1976) βασισμένη στο θεατρικό έργο "Απεργία" του Γιώργου Σκούρτη και "Δρομολόγιο" (1979) σε στίχους του Νίκου Γκάτσου με ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά. Πρέπει να σημειωθεί οτι εκτός από τραγούδια, έχει γράψει αρκετές φορές μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
-

-

-

-

Ο Δήμος Μούτσης επέλεξε στην αρχή της καλλιτεχνικής του πορείας να ασχοληθεί με το αμιγώς λαϊκό τραγούδι είτε στην ελαφριά εκδοχή του-που τον οδήγησε στην παραγωγή των δροσερών λαϊκών του ’60 –είτε στην πιο λόγια εκδοχή του όπου συναντάει τις στιχουργικές-ποιητικές εμπνεύσεις σημαντικών στιχουργών-ποιητών (Γκάτσος, Ελευθερίου, Τριπολίτης). Σημαντικές διαφοροποιήσεις και πεδία πειραματισμών σ ‘αυτήν την πρώτη φάση της δημιουργίας του αποτελούν οι δίσκοι ‘’Άγιος Φεβρουάριος’’ (1971), ’’Τετραλογία’’ (1975) κι ‘’Εργατική Συμφωνία’’ (1976). Στον ‘’Άγιο Φεβρουάριο’’ εισάγει τον ηλεκτρικό ήχο σε αμιγώς λαϊκά τραγούδια που ερμηνεύονται λιτά απο μαλαματένιες φωνές, στην ’’Τετραλογία’’ αναμετράται με σπουδαία κείμενα σ΄ ένα πλούσιο σε ιδέες κι εναλλαγές έργο και στην ‘’Εργατική Συμφωνία’’ αξιοποιεί όλες τις προηγούμενες μεθόδους του και οδηγείται σ ένα σημαντικό αποτέλεσμα.

Απο τις αρχές τις δεκαετίας του ’80, όμως, ο συνθέτης προχωρεί σε μια κίνηση την οποία δεν τόλμησε να πραγματοποιήσει κανένας άλλος συνθέτης της γενιάς του: ύστερα απο δεκαπέντε χρόνια σημαντικής και επιτυχημένης πορείας στο τραγούδι αποφασίζει ν’ ακολουθήσει έναν εντελώς νέο δρόμο, απολύτως προσωπικό. Συνειδητοποιεί -απόλυτα και οριστικά πια- ότι ο μουσικός του λόγος δε μπορεί να εκφραστεί και να συνδυαστεί απόλυτα με τους στίχους άλλων. Δε μπορούσε να ικανοποιηθεί παρά μόνο με την τελειότητα και γενικά για να μπορέσει να λειτουργήσει, έπρεπε να νιώσει ότι μπορεί να επιβάλλει τις δικές του συνθήκες στη δημιουργία. Ως φυσικό επακόλουθο όλων αυτών των συνθηκών και των προσωπικών του αναγκών αναζήτησε το δικό του προσωπικό δρόμο στη μουσική και οδηγήθηκε στην ολοκληρωμένη δημιουργία (στίχοι, μουσική).

Μια απο αυτές τις εκφάνσεις της νέας αυτής καλλιτεχνικής έκφρασης του Δήμου Μούτση αναλύεται στη συγκεκριμένη έκδοση όπου συγκεντρώνονται οι στίχοι του σημαντικού δημιουργού.

Στην αρχή αυτής της καλλιτεχνικής μεταστροφής ο συνθέτης με το εξαιρετικό ΄΄Φράγμα’’ (1982) διατηρεί ακόμα κάποιους δεσμούς με την καλλιτεχνική δημιουργία της πρώτης φάσης της πορείας του ,τους οποίους όμως εγκαταλείπει με το δίσκο ‘’Ενέχυρο’’ (1983) με τον οποίο εκτίθεται πλέον απολύτως προσωπικά στο κοινό με τη μουσική,τους στίχους και την ερμηνεία να φέρουν την υπογραφή του.Mια εξαιρετική εισαγωγή,οι εύθυμες ΄΄Γκόμενες’’ που ακολουθούν αλλά και τα δραματικά τραγούδια ΄΄Αντώνης Β.’’και ‘’Ν.Υόρκη 5/12/82’’ αποτελούν αξιόλογες στιγμές του δίσκου.Αξίζει όμως να σταθεί ο αναγνώστης στις στιχουργικές στιγμές-αφου σ’αυτές αναφέρεται και η έκδοση- της ‘’Απολογίας’’ και του ΄΄Γουώκμαν’’…

‘’Γι' αυτό κι εγώ αποφάσισα να σώσω την ψυχή μου
και τράβηξα κατά την έρημο για να συγκεντρωθώ
μα ο άγγελος για ενέχυρο ζήτησε τη ζωή μου
τον πλήρωσα κι ακόμα του χρωστώ.’’

‘’Μια φωνή που τη γνωρίζω κάθε βράδυ στα όνειρά μου
Παραιτήσου μου φωνάζει παραιτήσου από παντού
Είναι τα ίδια μου τα λόγια που επιστρέφουν σε μένα
Έτσι καθώς σου τραγουδάω με το σφυγμό ενός νεκρού’’

...ο Δήμος Μούτσης αφήνει να διαφανούν μέσω της στιχουργικής του έκφρασης τα πρώτα δείγματα των προθέσεών του για την επερχόμενη αποστασιοποίησή του.

΄Ετος 1987 και ο σημαντικός τραγουδοποιός προχωράει στο επόμενο βήμα στο δρόμο της απόλυτης προσωπικής δημιουργίας που είχε πια επιλέξει με τον εξαιρετικό δίσκο ‘’ Να!...’’. Ξεχωρίζουν απο το δίσκο αυτό το ΄΄Όνειρο’’ ,το οποίο θεωρείται πια ένα απο τα σημαντικότερα τραγούδια της ελληνικής μουσικής…

‘’Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό στ'όνειρο που είδα χθες το βράδυ
κι ήμουνα απ' τη μια του κύκλου εγώ κι εγώ από την άλλη
πες μου τι είν' αυτά που βλέπω εδώ πρόφτασα να πω στον εαυτό μου
μη μιλάς μον' κοίτα και περνά λέει αυτός
και βγήκα από τ' όνειρό μου’’

… και το ρυθμικό ΄΄Μια φυσαρμόνικα που κλαίει’’ που χρωματίζει το δίσκο.Αξίζει να σημειωθεί επίσης η αιχμηρότητα και η ειρωνεία των στίχων του ΄΄Να!’’ αλλά και η τρυφερή απολογία του στο τραγούδι ‘’Ο έρωτας είναι πάντα μελαγχολικός’’.

Ο δίσκος ΄΄Ταξιδιώτης’’ (1990) που ακολουθεί ,παρουσιάστηκε και έμεινε στη σκιά του ‘’Να!’’ ,με το αυτοβιογραφικό τραγούδι ‘’Ταξιδιώτης του παντός’’ να ξεχωρίζει κυρίως απο τη στιχουργική του πλευρά…

‘’Ταξιδιώτης του παντός
μ' ένα μεθυσμένο πιάνο,
μια κιθάρα κι από πάνω
τη γνώμη του καθενός’’

… και το όλο ύφος του δίσκου να αποφορτίζει σε κάποιο βαθμό -αν και προσωρινά- τη δραματικότητα της εξέλιξης της καλλιτεχνικής δημιουργίας του συνθέτη.

Όμως τίποτε δεν έχει διαφοροποιηθεί ως προς την οριστική –πλέον-απόφαση του Μούτση να αποσυρθεί απο τα καλλιτεχνικά δρώμενα κι αυτο φαίνεται κι απο τον επόμενο δίσκο ‘’Για πούλημα λοιπόν’’ (1994) στον οποία η απόφαση αυτή πλεόν κοινωνείται και στιχουργικά...

‘’Για πούλημα λοιπόν, ό,τι έμεινε από χτες,
ελπίδες ανεκπλήρωτες ευκαιρίες μοναδικές.
Για πούλημα και το μέλλον, είμαι για πούλημα κι εγώ,
για πούλημα κι ό,τι έμεινε απούλητο ως εδώ!’’

‘’Με κοιτούσε στα μάτια την κοίταζα κι εγώ.
''Γρήγορα'' μου λέει ''κάνε γρήγορα να φύγουμε από 'δω!...
Μην τραγουδάς, γιατί πεθαίνεις κάθε φορά!
Ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!''

...γράφει ο Δήμος Μούτσης και ουσιαστικά αποχαιρετά το κοινό του συνοδεύοντας τον επίλογό του με τις σημαντικές μπαλάντες ‘’Πάντα υπάρχει’’ και ‘’Ταξιδεύω για πουθενά’’.

Γενικότερα όσον αφορά τη στιχουργική πλευρά του σημαντικού τραγουδοποιού-με την οποία ασχολείται η συγκεκριμένη έκδοση- ο Δήμος Μούτσης θα πρέπει να αντιμετώπισε κάποια δυσκολία όταν πια αποφάσισε να στραφεί στην απόλυτη δημιουργία και ν ασχοληθεί και με το στίχο,έχοντας να αναμετρηθεί με κορυφαίους στιχουργούς-ποιητές των οποίων τα λόγια έντυσε με τις μουσικές του στην πρώτη φάση της καλλιτεχνικής του δημιουργίας.Όμως αυτή η μεταστροφή ήταν και η μοναδική επιλογή για τον ίδιο,ένας μονόδρομος στον οποίο τον οδηγούσε η εσωτερική ανάγκη του να εκφραστεί και να εκτεθεί στο κοινό ως ένας ολοκληρωμένος δημιουργός. Και πραγματικά κατάφερε να ‘’επιβάλλει’’ και αυτή τη δημιουργική πλευρά του στου κοινό ...ένας τόσο εσωστρεφής δημιουργός κατάφερε να κοινωνήσει το μήνυμα του λόγου του,να γίνει τόσο άμεσος και οικείος που ο ακροατής κυριολεκτικά να μπορεί να διεισδύει στο τραγούδι.

Λιτός,αιχμηρός αλλά και ευαίσθητος,δηκτικός,αντισυμβατικός,μοναχικός -ο λόγος του Δήμου Μούτση-σε κάθε του λέξη ουσιαστικός και αντιπροσωπευτικός της προσωπικότητας και της στάσης ζωής του σημαντικού δημιουργού.Γι αυτό το λόγο αξίζει κανείς να απομονώσει την ξελογιάστρα –και σε κάθε περίπτωση εξαιρετική –μουσική του και να επικεντρωθεί στους στίχους του σημαντικού τραγουδοποιού που παρουσιάζονται στην έκδοση ‘’ Μια φυσαρμόνικα που κλαίει’’...γιατί μέσω της στιχουργικής του έκφρασης παρουσιάζεται ένας άλλος Δήμος Μούτσης.

Το κείμενο είναι αναδημοσιευμένο από το site www.e-orfeas.gr
-
Η ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ

(1971) ΑΓΙΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

download
-
(1975)ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ

download
-
(1976) ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

download
-
(1981) ΦΡΑΓΜΑ

download
-
(1983) ΕΝΕΧΥΡΟ

download
-
(1987) ΝΑ!

download
-
(1990) ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ

download
-
(1994) ΓΙΑ ΠΟΥΛΗΜΑ ΛΟΙΠΟΝ

download
-
1994...έτος ορόσημο για το σημαντικό συνθέτη και στιχουργό,τον τραγουδοποιό Δήμο Μούτση , καθώς ο χρόνος της καλλιτεχνικής του δημιουργίας σταμάτησε να κυλάει, γι’ άλλους ανέλπιστα και αιφνιδιαστικά και γι άλλους -όσους πραγματικά είχαν εντρυφήσει στην εως τότε καλλιτεχνική δημιουργία και κυρίως στη στιχουργική θεματολογία του -απόλυτα φυσιολογικά, ως ένα ορόσημο στο χρονικό μιας προαναγγελθείσας σιωπής. Ακολουθεί μια δεκατετράχρονη περίοδος σιωπής και απουσίας απο τα καλλιτεχνικά δρώμενα -κατα την οποία ο συνθέτης αποφασίζει να σώσει την ψυχή του και να τραβήξει κατά την έρημο για να συγκεντρωθεί-την οποία έρχεται να διαταράξει ευχάριστα μια αξιόλογη -ως προς την επιμέλεια και τα κείμενα .-

3 great tunes

2011-01-30T21:53:00.004+02:00

-

-

-

3 YEARS OF BLOG#1(15 JANUARY 2008-15 JANUARY 2011)

2011-01-15T02:28:00.002+02:00

-
THANK YOU FOR VISITING THIS BLOG!!!!

MOONDOG

2010-12-18T12:47:00.012+02:00

Moondog was the pseudonym of Louis Thomas Hardin (May 26, 1916 – September 8, 1999), a blind American composer, musician, poet, and inventor of several musical instruments. Moondog removed himself from society through his decision to make his home on the streets of New York for approximately twenty of the thirty years he spent in the city. He could be found on the streets of New York wearing clothes he had created based on his own interpretation of the Norse god Thor. Because of his unconventional outfits, he was known for much of his life as "The Viking of 6th Avenue.
http://en.wikipedia.org/wiki/Moondog
-
In a search for new sounds, Moondog also invented several musical instruments, including a small triangular-shaped harp known as the "Oo", another which he named the "Ooo-ya-tsu", and (perhaps his best known) the "Trimba", a triangular percussion instrument that the composer invented in the late 40s. The original Trimba is still played today by Moondog's friend Stefan Lakatos, a Swedish percussionist, to whom Moondog also explained the methods for building such an instrument.

-
ο Hardin στα δέκαεξι του χάνει την όραση του σε ένα ατύχημα και αφού μαθαίνει τις αρχές της μουσικής σε διάφορα σχολεία τυφλών, καλλιεργεί από μόνος του την ικανότητα της ακοής και της σύνθεσης, μετακομίζει στο batesville του arkansas όπου μένει μέχρι το 1942, οπότε παίρνει υποτροφία να σπουδάσει στο memphis. την επόμενη χρονιά μετακομίζει στην νέα υόρκη όπου και γνωρίζει συνθέτες της κλασικής και τζαζ μουσικής που θα τον επηρεάσουν με την σειρά τους.
http://mixedgoods.wordpress.com/2009/11/01/moondog/
-

-
moondog on the streets of new york (1953)

download here
-
moondog (1956)

download here
-
more moondog (1956)

download here
-
Moondog - Moondog (1969)

download here
-
moondog ii(1971)

download here
-
h’art songs (1978)

download here
-
a new sound from an old instrument (1979)

download here
-
elpmas(1992)
download here
-
sax pax for a sax (1994)

download part 1
part 2
-

EINSTURZENDE NEUBAUTEN(+discography)

2010-10-28T19:17:00.007+03:00

Einstürzende Neubauten ( Collapsing New Buildings) is a German experimental band, originally from West Berlin, formed in 1980. The group currently comprises Blixa Bargeld (lead vocals, guitar, keyboard), Alexander Hacke (bass, guitar, vocals), N.U. Unruh (custom-made instruments, percussion, vocals), Jochen Arbeit (guitar and vocals), and (custom-built instruments, percussion, and vocals).Rudolf Moser.One of their "trademarks" is the use of custom-built instruments, predominantly made out of scrap metal and building tools, and noises, in addition to standard musical instruments.

1980-Stahlmusik

download

1981 - Kollaps

download

1983-Zeichnungen des Patienten O. T.

download

1985-Halber Mensch

download

1987-Fünf auf der nach oben offenen Richterskala

download

1989-Haus der Lüge

download

1993-Tabula Rasa

download

1996-Ende Neu

download

2000-Silence is sexy

download

2004-Perpetuum Mobile

download

2007-Alles Wieder Offen

download

Yilmaz Güney - Serif Gören - Yol (aka The Road) (1982)

2010-09-21T20:24:00.003+03:00

The story is a powerful and fascinating tale of several prisoners on temporary leave from a prison, and the crucial events that they face. Tragedy and sadness are prevalent, despite the fact that each character's leave has a very different outcome, and the film excellently and compellingly explores how the characters must face their difficult circumstances. It addresses a wide range of forces, political, social, familial, that impact the lives of the characters, and comments on all of these. The film's exploration of these issues ranges from blunt and harsh, to subtle and satirical and the actors are simply fabulous.

Realized on film by Yilmaz Güney's assistant director Serif Gören based on the screenplay by - and technical direction of - imprisoned political prisoner, author, actor, and filmmaker Güney, Yol is an elegantly spare, haunting, and socially relevant portrait of repression, tyranny, isolation, and inhumanity. By juxtaposing images of transnational public transportation (in particular, trains and rural buses) and varied landscape that characterize the disparate paths of the furloughed prisoners, Güney illustrates, not only the country's innate cultural and ethnographic diversity, but more importantly, the universality of oppression.

Moreover, through repeated episodes of martial law curfews, random check points and inspections, and civilian searches, Güney draws an implicit parallel in the paradoxical status of the conditionally liberated prisoners with the broader depiction of curtailed personal freedom among the general population under the nation's military rule. Inevitably, the sad, often tragic plight of the prisoners' elusive search for a sense of normalcy serves, not only as a microcosmic representation of life under political instability and a repressive regime, but also as a distilled and elementally human contemporary document of desolation, struggle, compassion, and perseverance.

Güney’s approach to his topic goes way beyond simplistic finger-pointing however. It goes without saying that a leftist like Güney is going to be critical of the repressive government and military elements in Turkey, but, surprisingly, Güney saves his most scathing attacks for some of the more archaic values and traditions of the people of Turkey. He places a great deal of the blame on the nature of the society and its belief systems. This is a society that badly mistreats its women. Even though this film is composed of five nearly independent storylines, they add to each other’s strength by their interactions.
-
link for downloading

O Δήμαρχος της κοινότητας Marinaleda στον Βοτανικό Κήπο

2010-09-05T02:07:00.005+03:00

Εκδήλωση - Συζήτηση 13 Σεπτεμβρίου,
-

-
Εκδήλωση-Συζήτηση
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ MARINALEDA

ή αλλιώς...πως η ΟΥΤΟΠΙΑ γίνεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Oμιλητής: Juan Manuel Sanchez Gordillo (δήμαρχος της αυτόνομης κοινότητας την Μαριναλέντα)

ΔΕΥΤΕΡΑ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ στις 20:00
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ

H Marinaleda, μια κοινότητα 2645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνομικούς, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισμός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωμα.

"Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους! Εφαρμόζουμε μια συμμετοχική δημοκρατία, αποφασίζουμε για όλα, από τους φόρους ως τις δημόσιες δαπάνες, σε μεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες"

Σχετικοί σύνδεσμοι:
http://en.wikipedia.org/wiki/Marinaleda,_Spain (στα Αγγλικά)
http://www.marinaleda.com/, επίσημη ιστοσελίδα(στα Ισπανικά)
Ελληνικός τύπος:
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=153783
Ελεύθερος Κοινωνικός Χωρος -"Βοτανικός Κήπος":
http://www.votanikoskipos.blogspot.com/

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ "ΔΙΟΔΙΑ-STOP"

2010-08-18T17:19:00.006+03:00

-
ΔΙΟΔΙΑ:ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΣ-ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ
-
ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΟ

http://epitropesdiodiastop.blogspot.com/

"Το δικαίωμα στην πόλη"

2010-08-08T21:14:00.003+03:00

-
δείτε το ντοκιμαντερ

Bill Laswell Dreams Of Freedom: Ambient Translations Of Bob Marley In Dub

2010-08-03T00:17:00.002+03:00

-
download

The Wages of Fear (1953)

2010-06-29T15:42:00.004+03:00

-
imdb
download
-

The Venezuelan brass ensemble

2010-06-23T00:54:00.006+03:00

The Venezuelan Brass Ensemble came into being in 2004 from Venezuela's state youth orchestra system (FESNOJIV).

This unique, State-sponsored system comprises some 200 children's and young people's orchestras. Its members come from various parts of the country and from different youth orchestras, most of them integrated into the musical and academic syllabus of the national youth orchestra, the Simon Bolivar Youth Symphony Orchestra of Venezuela.

The Venezuelan Brass Ensemble has set itself the task of giving fresh impetus to brass-instrument education in Venezuela. Since its foundation under the patronage of José Antonio Abreu, father of the Venezuelan orchestral movement, the Venezuelan Brass Ensemble has raised its professionalism to a high level with the exemplary support of internationally recognized musicians. Thanks to the academic guardianship assumed by the Berlin Philharmonic, and the financial support given by the Inter-American Development Bank, high-calibre teachers have been signed up for master classes in Venezuela.

The first international tour under the direction of Thomas Clamor in 2005 took the Venezuelan Brass Ensemble to Colombia, Peru, Ecuador and Chile, featuring concerts and also workshops with local professors for brass.

In Venezuela itself, the national youth orchestra is a regular guest in established concert series. In September 2005, in the course of the Youth Symphony Orchestra's major tour of Germany, the ensemble made its German debut in Hamburg at the Kinder zum Olymp conference; its programme included classical works by Byrd, Bernstein and Gershwin and featured the first performance of the Grand Fanfare for brass instruments by Giancarlo Castro.

John Holloway

2010-06-20T01:41:00.005+03:00

John Holloway (born 1947) is a lawyer, Marxist-oriented sociologist and philosopher, whose work is closely associated with the Zapatista movement in Mexico, his home since 1991. It has also been taken up by some intellectuals associated with the piqueteros in Argentina; Abahlali baseMjondolo movement in South Africa and the Anti-Globalization Movement in Europe and North America. He is currently a teacher at the Institute for Humanities and Social Sciences at the Autonomous University of Puebla.
-

"change the world without taking power"
THE MEANING OF REVOLUTION TODAY BY JOHN HOLLOWAY
download the book in pdf (english)
-
Ο Phil Hearse σto παρακάτω άρθρο (International Viewpoint, τεύχος 355, Δεκέμβριος 2003, σελ. 28-33) ασκεί κριτική στο πρόσφατα δημοσιευμένο βιβλίο του John Holloway, «Change the World Without Taking Power, The Meaning of Revolution Today», Pluto Press 2002

του Phil Hearse

Το να πραγματευτεί κανείς τις ιδέες που περιέχονται σ’ αυτό το βιβλίο είναι χρήσιμο, όχι γιατί ο John Holloway έχει λεγεώνες αφοσιωμένων οπαδών που τον ακολουθούν, αλλά γιατί πολλές από τις ιδέες που προβάλλει σχετικά με τη ριζική κοινωνική αλλαγή είναι πλατιά διαδεδομένες μέσα στο κίνημα για «την παγκόσμια δικαιοσύνη» και στο αντιπολεμικό κίνημα διεθνώς.

Η ιδέα της άρνησης της κατάληψης της εξουσίας έγινε πρόσφατα δημοφιλής χάρη στο Subcommandante Marcos, ηγέτη των Ζαπατίστας. Όπως και πολλά άλλα απ’ αυτά που ο Subcommandante λέει, η ιδέα αυτή ήταν αρκετά διφορούμενη, διότι σε κάθε περίπτωση ο EZLN, αντιπροσωπεύοντας έναν ιθαγενή πληθυσμό σε μια μικρή γωνιά του Μεξικού, δεν έχει τη δυνατότητα να καταλάβει την εξουσία - τουλάχιστο με τις δικές του δυνάμεις. Εντούτοις, η βασική ιδέα της επαναστατικής αλλαγής των κοινωνικών σχέσεων χωρίς κατάκτηση της εξουσίας υπάρχει εδώ και πολύ καιρό.

Μολονότι ο Holloway έχει ορισμένα κριτικά λόγια να πει για τους Tronti και Antonio Negri, πνευματικούς γονείς των ρευμάτων της ιταλικής Αυτονομίας, τα κύρια επιχειρήματά του προέρχονται κατευθείαν απ’ αυτούς: μην αντιπαρατίθεστε με την εξουσία των αφεντικών στο κόσμο της εργασίας, αποτραβηχτείτε απ’ αυτόν. Δημιουργήστε αυτόνομους χώρους - αυτόνομους από τα αφεντικά, αυτόνομους από το καπιταλιστικό κράτος. Βεβαίως, αυτό σημαίνει αγώνα, αλλά όχι τη δημιουργία κομματικών μηχανισμών ή την κατάληψη της εξουσίας.

Μερικά από τα πράγματα που ο Holloway λέει στο ξεδίπλωμα της επιχειρηματολογίας του είναι αρκετά διαδεδομένα στα σημερινά ριζοσπαστικά κινήματα· πηγαίνουν κατευθείαν στην καρδιά των ζητημάτων της επαναστατικής στρατηγικής, και, ρητώς, ο κύριος στόχος της πολεμικής του Holloway είναι ο επαναστατικός μαρξισμός.

Κρίνοντας ένα βιβλίο σαν κι αυτό, σημαίνει παράθεση εκτενών αποσπασμάτων ώστε οι αναγνώστες να μπορέσουν οι ίδιοι να κρίνουν τα επιχειρήματα. Όμως προκαταβάλλοντας θα λέγαμε ότι τα αποφασιστικά επιχειρήματα του Holloway είναι τα εξής:

για το υπόλοιπο άρθρο πατήστε εδώ

John Berberian

2010-06-10T19:38:00.005+03:00

John Berberian(b New York City, c. 1941) is an American musician known for his virtuosity on the oud, the Middle Eastern stringed instrument. His parents were Armenian immigrants. His father was an accomplished oud player, as well as instrument maker, and oud masters of Armenian, Turkish, Arabic and Greek heritage frequented his family's home. He first recorded traditional oud music with violinist Reuben Sarkisian, when a student at Columbia University in the mid 1950s. He subsequently recorded for a variety of labels including MGM, RCA, Roulette, Verve and Mainstream Records. He expanded beyond the ethnic music market in the mid to late 1960s, decades before "world music" became fashionable, with a series of LPs which explored fusions between traditional Middle Eastern music, psychedelic rock and jazz. These included "Expressions East" (1964), "Music of the Middle East" (1966), and "Middle Eastern Rock" (1969) with guitarist Joe Beck. Berberian has commanded the respect of musicians worldwide. He has been featured in numerous concerts and dances throughout the USA, Canada and South America, and is one of only a handful of musicians worldwide given the title of Udi (oud master). He now lives in Massachusetts and maintains an active performance schedule.

-
Oud Artistry Of John Berberian

http://www.megaupload.com/?d=6231ATT8
pass:record-fiend.blogspot.com
-

http://rapidshare.com/files/392050919/Middle_Eastern_Rock_68.zip.html
-

KIKUJIRO NO NATSU [1999]

2010-05-18T16:25:00.002+03:00

-
PAGE WITH INFO AND LINKS
http://rapidshare.com/files/118363629/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part1.rar
http://rapidshare.com/files/118365315/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part2.rar
http://rapidshare.com/files/118366369/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part3.rar
http://rapidshare.com/files/118368849/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part4.rar
http://rapidshare.com/files/118370604/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part5.rar
http://rapidshare.com/files/118372140/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part6.rar
http://rapidshare.com/files/118373908/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part7.rar
-

«ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ»

2010-05-12T18:14:00.001+03:00

δείτε εδώ όλα τα εξοντωτικά μέτρα

ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, ΝΕΑ ΠΡΟΤΥΠΑ...(ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ "ΙΟΥ" http://www.iospress.gr/ )

2010-05-02T21:01:00.002+03:00

Η γοητεία του τουρκικού μοντέλου

Άλλοι φοβούνται πως το ΔΝΤ θα μας γυρίσει στην Τουρκοκρατία. Κι άλλοι ελπίζουν ότι θα γίνουμε Τουρκία. Ώστε να νιώσουμε, επιτέλους, τι θα πει ανάπτυξη, τάξη και ασφάλεια.

Μέχρι πρότινος, τα μοντέλα που επικαλούνταν πολιτικοί και δημοσιογράφοι του «μεσαίου χώρου» ήταν αυτά της προηγμένης Δύσης: Σκανδιναβία, Γερμανία, Ιαπωνία, άντε και ΗΠΑ… Με το ξέσπασμα της κρίσης, ωστόσο, ακόμη κι αυτές οι φαντασιώσεις συρρικνώνονται δραματικά.

Όπως διαπιστώνουμε από πρόσφατα δημοσιεύματα των εφημερίδων που κανοναρχούν αυτή τη βίαιη προσαρμογή της εθνικής μας ψυχολογίας στις επιταγές των νέων καιρών, το καινούριο μας πρότυπο δεν (πρέπει να) είναι άλλο από τη γειτονική μας Τουρκία. Τη χώρα, με άλλα λόγια, που μέχρι τώρα βαθμολογούσαμε -σαν καλοί ευρωπαίοι- τις προσπάθειές της «να μας μοιάσει», εκδημοκρατίζοντας τις αυταρχικές δομές της!

Το σαφέστερο δείγμα του νέου λόγου μας το πρόσφερε ένα πρωτοσέλιδο άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην «Καθημερινή» (7.4.10), με τις εντυπώσεις του από μια πασχαλιάτικη εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Σε αντίθεση με «μια Ελλάδα που εδώ και καιρό αδυνατεί να δαμάσει το πολύ μίζερο και κακό κομμάτι του εαυτού μας», διαβάζουμε, «η Τουρκία έχει κάνει μεγάλα βήματα και αυτό είναι πλέον πρόδηλο δια γυμνού οφθαλμού. Από πλευράς υποδομών, επιχειρηματικότητας, εξωστρέφειας και εκπαίδευσης, τα πράγματα έχουν προχωρήσει πολύ. […] Η Τουρκία νιώθει τώρα έναν πρωτόγνωρο δυναμισμό και μια καινούρια αυτοπεποίθηση. Είναι λογικό όταν έχει ανάπτυξη 6% και σημαντικοί αναλυτές την κατατάσσουν, μαζί με την Ινδία, στις χώρες που θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομία».

Ιδιαίτερη γοητεία ασκεί στο διευθυντή της «Καθημερινής» το εκπαιδευτικό σύστημα της γείτονος: «Στην Παιδεία οι Τούρκοι έχουν καταφέρει να προσελκύσουν ιδιωτικά κεφάλαια και να πετύχουν μια σοβαρή συνεργασία κράτους και ιδιωτών που έχει λαμπρά αποτελέσματα. Οι εγκαταστάσεις ορισμένων τουρκικών πανεπιστημίων, αλλά και το περιεχόμενο των σπουδών τους, αφήνουν πίσω τα ελληνικά ΑΕΙ που βουλιάζουν στη μιζέρια και τις μικροδιαπλοκές της μετριότητος και του συνδικαλισμού».

Εν ολίγοις, «η σημερινή Τουρκία θυμίζει από πολλές απόψεις την Ελλάδα της ευφορίας του 2004, με τη διαφορά πως την διαχειρίζεται με μεγαλύτερη σοβαρότητα και αφού έχει λύσει τα αυτονόητα ζητήματα που εμάς δεν μας αφήνουν να πάμε μπροστά». Ώρα, με άλλα λόγια, να τη μιμηθούμε – επιλύοντας, με τον ίδιο προφανώς τρόπο, «τα αυτονόητα».

Δεν είναι όμως μόνο η «Καθημερινή» που, μέσα στην κρίση, ανακάλυψε τον τουρκικό δρόμο προς την ευημερία. Λίγες μέρες μετά, το ομόφρον «Βήμα» μας προτείνει κι αυτό να πάρουμε μαθήματα απ’ την Τουρκία, μια χώρα που «έμαθε να ζει με το ΔΝΤ» (18.4.2010). Την εικόνα συμπληρώνουν, τέλος, οι ενθουσιώδεις προτροπές διαφόρων οικονομικών ενθέτων και ηλεκτρονικών εφημερίδων, που μας καλούν -κι αυτά- να μιμηθούμε την «αναπτυξιακή» στρατηγική των γειτόνων μας, ιδίως στον τουριστικό τομέα.

Πού οφείλεται όμως αυτή η ξαφνική επανεκτίμηση των «προσόντων» της Τουρκικής Δημοκρατίας από τα εθνικά υπερήφανα ΜΜΕ μας;

Μάλλον όχι στις οικονομικές επιδόσεις της γείτονος αυτές καθαυτές. Άγνωστό πού βρήκε π.χ. ο Παπαχελάς την «ανάπτυξη 6%» που τον εντυπωσίασε, αφού σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Άγκυρας το τουρκικό ΑΕΠ μειώθηκε μέσα στο 2009 κατά 4,7% (AFP 31/3/10). Δύσκολα μπορεί επίσης να ζηλέψει κανείς μια κοινωνία όπου ο επίσημος κατώτατος μισθός δεν φτάνει καν τα 300 ευρώ, ενώ το μέσο μηνιαίο εισόδημα των φτωχότερων οικογενειών κυμαίνεται γύρω στα 150 ευρώ (Le Monde Diplomatique, 9/2008). Εκτός κι αν θαμπώνεται από το «επίτευγμα» ότι 35 Τούρκοι φιγουράρουν στη λίστα των πλουσιότερων ανθρώπων της υφηλίου!

Μια απλή ματιά στα διεθνή πρακτορεία αρκεί άλλωστε για να διαπιστώσουμε ότι, μέσα στους πρώτους μήνες του 2010, η «φερεγγυότητα» της τουρκικής οικονομίας και το ενδεχόμενο ενός ακόμη «πακέτου πιστώσεων» του ΔΝΤ προς την Άγκυρα τροφοδότησαν παρόμοια επικοινωνιακά παιχνίδια «εκτιμητών» με αυτά που εδώ χαρακτηρίστηκαν σαν εκβιασμοί επαγγελματιών κερδοσκόπων. Αντιδρώντας δε σ’ αυτές τις πιέσεις, η κυβέρνηση Ερντογάν ανέβαλε στις 10 Μαρτίου επ’ αόριστον τις διαπραγματεύσεις για το επίμαχο δάνειο.

Αυτό που μένει είναι η γοητεία που ασκεί ένα αυταρχικό κράτος, συνηθισμένο να μην πολυδίνει λογαριασμό στους πολίτες του αλλά πλήρως υποταγμένο στα κελεύσματα των «παραγωγικών τάξεων», σε όσους αναλογίζονται με τρόμο τις αντιστάσεις που θα συναντήσει στα καθ’ ημάς η υλοποίηση των συνταγών του ΔΝΤ. Σ’ αυτό τον τομέα, η τουρκική εμπειρία μπορεί όντως ν’ αποδειχθεί διδακτική για τους κυβερνήτες μας.

το υπόλοιπο άρθρο βρίσκεται εδώ

"Workers against the so-called stability programme"

2010-04-27T17:23:00.003+03:00

"As we write this article, every effort is being made in the Greek media to turn people’s attention not to the urgency of a massive and ongoing mobilization, but to the tense atmosphere of the discussions within the European Union about whether Greece “deserves” or not to be helped, and to what extent recourse to the IMF can be acceptable."
-
written by
Tassos Anastassiadis, Andreas Sartzekis
-
for the rest click here
-

A photo (with a little bit of dust from the Icelandic volcano)

2010-04-18T21:26:00.002+03:00

From Gleniffer Braes above Glasgow, with a little bit of dust from the Icelandic volcano in the atmosphere. Strategically placed crow admiring the view.

Silver Apples

2010-04-10T03:40:00.008+03:00

-
Silver Apples are a psychedelic electronic music duo from New York City composed of Simeon Coxe III, who performs as Simeon, on a primitive synthesizer of his own devising (also named The Simeon), and until his death in 2005, drummer Danny Taylor. The group was active between 1967 and 1969, before reforming in the mid 1990s. They were one of the first groups to employ electronic music techniques extensively within a rock idiom, and their minimalistic style, with its pulsing, driving beat and frequently discordant modality, anticipated not only the experimental electronic music and krautrock of the 1970s, but underground dance music and indie rock of the 1990s as well.
-
band history
-
Silver Apples(1968) and Contact(1969) download

-The Garden(1998) download

Antonio Gramsci - I Giorni Del Carcere (1977)

2010-04-08T21:09:00.000+03:00

-The majority of Italian communists had been somewhat independent from strict adherence to the Soviet Communist Party's dictates for several decades by the 1970s. This biographical drama explores the career of Antonio Gramsci (1891-1937), one of the communists who, in the '20s and '30s began to break with Moscow over issues of strategy. Born in Sardinia, Gramschi, together with Palmiro Togliatti created the newspaper L'Ordine Nuovo in 1919. He became the Secretary of the Italian Communist Party in 1924. Arrested in 1926, he died days after his release from prison in 1937. His writings, The Prison Notebooks, cover the period between 1929-35. In these, he substituted the conception of the "dictatorship of the proletariat" for the "hegemony of the proletariat." His emphasis was on intellectual guidance rather than domination by the state. The movie mostly explores his career while he was in prison, from which he was allowed to circulate his notions concerning a gradual revolution-

TRON (1982) -ANNIVERSARY EDITION-

2010-04-02T14:26:00.002+03:00

-
IMDB
DOWNLOAD LINK

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ.....

2010-03-22T00:03:00.001+02:00

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΟΛΕΝΤΑΣ

ΑΣ ΛΗΞΟΥΝ

Aς λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι ερμηνείες όλες
τώρα ας λήξουν
οι δυνάστες του στείρου λόγου

οι στεριανοί
οι ασυνήθιστοι εις τα θαλάσσια ταξίδια του ουρανού
οι συγκροτημένοι νόες που γεννούν σκουριασμένα μέλλοντα
τώρα ας καταλήξουν
τα ηλεκτρόδια εκπομπής των ειωθότων
οι χαμηλοί τόνοι και τα low profile
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τώρα ας καταλήξουν
ας λήξουν τώρα τα θεσπισμένα
όλα τα θεσπισμένα διατάγματα
τα ψηφίσματα και οι νομοθετικές πράξεις
η ψεύτικη συγκίνηση των δυναστών φιλάνθρωπων

τα περιτοιχίσματα και οι περίβολοι
που κρύβουν τον ουρανό
ο ουρανός ας κρεμάσει
τους χαμηλούς τόνους και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τις ψυχρές καριερίστες που φυλάγουν την ευτυχία της ηδονής μέχρι
να βρουν να την πουλήσουν στην υψηλότερη δυνατή τιμή
ας τις αγνοήσουν οι αλήτες του Θεού στη γη
μέχρι να λήξει η σπέκουλα,
τα κέρδη, οι απολαβές, οι αμοιβές, οι μισθοί και οι αποζημιώσεις

τώρα ας ανθίσουν
τα πάθη, τα έντονα συναισθήματα
οι μανίες, οι έντονες ροπές
οι εκρήξεις οργής, τα ξεσπάσματα θυμού, η θέρμη
οι δραματικές αναπαραστάσεις των παθών
τώρα ας ανθίσουν
οι λύκοι της στέπας τώρα ας κατασπαράξουν
αστούς, μικροαστούς, μεγαλοαστούς,
τώρα να λήξουν
οι έρευνες που μπολιάζουν τα ειωθότα
τώρα ας δείξουν οι δορυφόροι
τους καρτερικούς πεζόδρομους του ουρανού
τους αλήτες του Θεού ας δείξουν

τώρα να λήξουν
οι απαθείς, οι ψυχροί, οι αδιάφοροι
οι άνευ πάθους, οι παθητικοί, οι αδρανείς
οι ουδέτεροι, οι μη αντιδρώντες
οι διπλωμάτες που συγκλίνουν κάτω από το βλέμμα του Θεού
τώρα ας καταλήξουν
οι στέγες των λιπαρών κάφρων
τα λιπαρά τσουτσέκια που διανύουν ανενόχλητα
την άσφαλτο του κέρδους
το κέρδος ας λήξει.

Το χάσμα, μέσα εκεί που λάμπει η υπεραξία της αγάπης
ας λάμψει για όλες τις σπέκουλες της κοινωνίας της γης
και ύστερα ας λήξουν καθώς και ο άνθρωπος
που παίρνει χρώμα ζωντανού λίγο προτού πεθάνει
έτσι και οι αστοί, μικροαστοί, μεγαλοαστοί
τα γραφεία των υπουργών
ας καταλήξουν τώρα
και ας συσσωρευτούν υπό του ανέμου
οι κομψοί αθεϊστές
οι αλήτες του Θεού
που αγαπούν και αγνοούν το πέρασμα του κοπαδιού
και τους γύπες που το καθοδηγούν
μες το τεράστιο μαντρί του παγκόσμιου χωριού
για να το αρμέξουν, να το μπολιάσουν να μεγαλώσει
να το βιάσουν ξανά και να του καταστρέψουν
την ψυχή.

Τώρα ας ανθίσουν
οι που συγκινούνται άνευ λόγου,
τα αγόρια που ερωτεύονται όλα τα κορίτσια
τα κορίτσια που ερωτεύονται όλα τα αγόρια
οι νευρικοί και οι εύθικτοι, οι ευερέθιστοι, οι κομψοί εξυβριστές
τώρα ξανά ας ανθίσουν
όσοι υποψιάστηκαν πως πάντα είχαν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του παρελθόντος
πως πάντα θα έχουν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του μέλλοντος

να βγω κι εγώ στο φως
που τόσα χρόνια μόνος περιμένω να δω τους ποιητές
και να τους πω κι εγώ, να συνεχίσω,

ας λήξουν όλα τα ποιήματα
που πίστεψαν στον εαυτό τους περισσότερο από τη ζωή
οι ακαδημίες των ληγμένων ψυχών
που τα βραβεύουν καθώς πιστεύουν
πως οι μικροί καρτέσιοι έχουν κάτι να δώσουν
απ’ τις μικρές οπτασίες εδώ χάμου κι εκεί χάμου
που χαμουρεύονται
ας λήξουν
ας ανθίσουν τα νεύρα του ανθρώπου
οι νότες οι μινόρες ας γίνουν μηνόρροια
οι μη όροι της ψυχής που αγαπάει ex nihilo ας γίνουν όρια
δάκρυα χαράς στη δημόσια ζωή
φάκες στους μπολιαστές, ερευνητές, ποντίκια
ας λήξουν οι πονηροί Πατέρες
οι εργατοπατέρες
οι μέλλοντες υπουργοί
οι εκπρόσωποι τύπου ας καταλήξουν
οι εργασιομανείς, οι ατάλαντοι τελειομανείς του τίποτα
και της ανούσιας έρευνας που αξίζει λιγότερο από την επιχορήγησή της
η θέση που εξασφαλίζει ασφάλεια και σταθερότητα
ας λήξουν
και ας ανθίσουν τα παλικάρια
που ψήνονται όλη μέρα
και όλη νύχτα πετούν τον κόπο τους
και δε νοιάζονται για αποταμιεύσεις
και ξαναψήνονται την άλλη μέρα
και διατηρούνται νέοι μόνο για ν’ αγαπούν
και να δίνουν τον κόπο τους
σ’ ένα ζεϊμπέκικο
η Λίλια*
που πέταξε στα σκουπίδια τα λεφτά
ενώ ήταν φτωχή και ορφανή
μόνο γιατί την προσέβαλαν άδικα
η Λίλια
η μόνη του κόσμου ελπίδα.

5th International

2010-03-21T16:12:00.002+02:00

..............FOR THE FIFTH INTERNATIONAL

Written by International Marxist Tendency Wednesday, 17 March 2010

The call issued by President Chavez to set up a new revolutionary international, the Fifth International, has provoked a passionate discussion in the ranks of the workers’ movement in Latin America and on a world scale. It is impossible for Marxists to remain indifferent to this question. What attitude should we take towards it?

The first question that needs to be answered is: do we need an International? Marxism is internationalist, or it is nothing. Already at the dawn of our movement, in the pages of the Communist Manifesto, Marx and Engels wrote: “The workers have no country.”

The internationalism of Marx and Engels was not a caprice, or the result of sentimental considerations. It flowed from the fact that capitalism develops as a world system—out of the different national economies and markets there arises one single, indivisible and interdependent whole—the world market.

Today this prediction of the founders of Marxism has been brilliantly demonstrated, in almost laboratory fashion. The crushing domination of the world market is the most decisive fact of our epoch. Not a single country, no matter how big and powerful—not the USA, not China, not Russia—can stand apart from the mighty pull of the world market. This was, in fact, part of the reason for the collapse of the USSR.

Capitalism: A Love Story (2009) Michael Moore

2010-03-14T14:20:00.003+02:00

-
file 1
file 2
greek subtitles
imdb
site

GENERAL STRIKE

2010-03-05T01:13:00.001+02:00

5 MARCH 2010
GENERAL STRIKE
GREECE

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ.......

WHICH SIDE ARE YOU ON BOYS?

2010-03-05T01:06:00.002+02:00

-

-
Come all you good workers
Good news to you I'll tell
Of how the good old union
Has come in here to dwell

Which side are you on boys?
Which side are you on?

My daddy was a miner
He's now in the air and sun
He'll be with you fellow workers
Until the battle's won

Which side are you on boys?
Which side are you on?

They say in Harlan County
There are no neutrals there
You'll either be a union man
Or a thug for J. H. Claire

Which side are you on boys?
Which side are you on?

Oh workers can you stand it?
Oh tell me how you can
Will you be a lousy scab
Or will you be a man?

Which side are you on boys?
Which side are you on?

Don't scab for the bosses
Don't listen to their lies
Poor folks ain't got a chance
Unless they organize

Which side are you on boys?
Which side are you on?

Death and the Maiden (1994) - Roman Polanski

2010-03-01T19:47:00.003+02:00

-
imdb
-
http://rapidshare.com/files/35419058/d1966394.part1.rar
http://rapidshare.com/files/35426700/d1966394.part2.rar
http://rapidshare.com/files/35433958/d1966394.part3.rar
http://rapidshare.com/files/35440684/d1966394.part4.rar
http://rapidshare.com/files/35448017/d1966394.part5.rar
http://rapidshare.com/files/35454681/d1966394.part6.rar
http://rapidshare.com/files/35460598/d1966394.part7.rar
http://rapidshare.com/files/35460841/d1966394.part8.rar
password: tcolk25

Poker is clearly a game of skill

2010-02-24T19:07:00.001+02:00

Poker is clearly a game of skill
All poker rooms are equal
-

3 songs for February

2010-02-10T02:41:00.002+02:00

-

-

The Imaginarium of Doctor Parnassus(2009)

2010-02-04T20:18:00.003+02:00

-
download here
imdb

2 songs (CAN-NEU!)

2010-01-25T04:17:00.002+02:00

CAN-VITAMIN C

NEU!-HERO

Η ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΤΟΥ 1922

2010-01-25T02:27:00.003+02:00

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ "ΙΟΥ" ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 24/1/10 ΟΠΟΥ, ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΩΝ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΙΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΥΤΟΥ,ΟΙ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ 88 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ ,ΣΤΟ 1922,ΣΕ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΜΕ ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ....

HIGHLIGHT ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ Η ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ:

Πολύ διαφορετικά προβλήματα προκάλεσε η έλευση των προσφύγων στο εγχώριο εργατικό κίνημα. Οπως εύστοχα επισημαίνει ένας αριστερός ιστορικός της περιόδου, «εκείνα τα πρώτα χρόνια της εισόδου στην ελληνική κοινωνία, οι πρόσφυγες δεν ενώθηκαν, δεν ενσωματώθηκαν στην εργατική κίνηση. Δεν συντόνισαν τη δράση τους μαζί. Δεν αισθάνθηκαν κομμάτι δικό της, παρόλο που αποτελούσαν το πιο εξαθλιωμένο μέρος της». Το αποτέλεσμα ήταν πως, σε μια πρώτη φάση, «ο διαχωρισμός αυτός συνέβαλε στη διάλυση του παλαιότερου οργανωμένου εργατικού κινήματος» (Δημ. Λιβιεράτος, «Κοινωνικοί αγώνες στην Ελλάδα (1923-27)», σ.28-9).

Συχνά, οι εξαθλιωμένοι πρόσφυγες χρησιμοποιούνταν από την εργοδοσία ως απεργοσπάστες ή για να ρίξουν τα μεροκάματα. Στα πολιτικά ντοκουμέντα του ΚΚΕ, τη δεκαετία του 1928, η «συρροή προσφύγων» και η «ύπαρξη χιλιάδων προσφυγικών εργατικών χεριών» καταγράφεται συχνά ως μια από τις βασικές αιτίες -αλλά όχι η μοναδική- για τη διόγκωση της ανεργίας («Επίσημα Κείμενα», τ.Β΄, χ.τ.έ. 1964, σ.205, 216 & 574).

Τα ίδια ντοκουμέντα επισημαίνουν βέβαια ότι, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με τους μετανάστες, αυτή η πίεση στην αγορά εργασίας δεν προέρχεται μόνο «από τον φυσικόν ανταγωνισμόν της εργατικής δυνάμεως των προσφύγων», αλλά και από κάθε αδύναμη κοινωνική κατηγορία: «Εις ειδικήν βάρβαρον φρικτήν εκμετάλλευσιν υποβάλλονται αι γυναίκες και οι νέοι, οίτινες επειδή μένουν έξω από τας επαγγελματικάς οργανώσεις γίνονται συναγωνισταί [ενν.: ανταγωνιστές] των ηλικιωμένων ανδρών και εργατών και μεγεθύνουν το μίσος των μελών της αυτής τάξεως» (όπ.π., σ.107).

Τα προβλήματα ήταν -και τότε- οξύτατα και τα διλήμματα πραγματικά. Με τη γνώση που μας προσφέρει η χρονική απόσταση, διαπιστώνουμε πως η μεσοπολεμική Αριστερά τα έλυσε με τον καλύτερο δυνατό, για την περίσταση, τρόπο: καταπολεμώντας στην πράξη το διαχωρισμό γηγενών-προσφύγων κι οργανώνοντας μαζικά τους τελευταίους σε κομματικές οργανώσεις και συνδικάτα, έτσι ώστε ο «εφεδρικός στρατός» των αφεντικών να καταργηθεί ως τέτοιος στην πράξη.

Στοιχειώδης μαρξιστική παιδεία και (κυρίως) ταξικό ένστικτο αρκούσε (και αρκεί), άλλωστε, για να διαπιστώσει κανείς ότι, σε τελική ανάλυση, αυτό που ρίχνει τα μεροκάματα δεν είναι οι (όποιοι) «ξένοι» αλλά ο εις βάρος τους ρατσισμός...

ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ

VANISHING POINT (1971)

2010-01-24T19:26:00.001+02:00

THE MOVIE (IMDB)
(DOWNLOAD LINKS)

3 interesting posts (με αφορμή τα γεγονότα στην αντιρατσιστική συγκέντρωση στη Πανόρμου το Σάββατο)

2010-01-24T19:07:00.010+02:00

Απρόθυμα ΜΑΤ και "φίλιες'' δυνάμεις

Όταν οι Ναζί γίνονται Ποπ...

Ακροδεξιά τρομοκρατία: Χθες και σήμερα.

15 JANUARY 2008-15 JANUARY 2010 (2 YEARS BLOG #1)

2010-01-16T20:38:00.003+02:00

-
THANK YOU FOR VISITING MY BLOG!!!

Woody Guthrie

2010-01-09T20:39:00.002+02:00

The very best of Woody Guthrie

download

TANGERINE DREAM

2009-12-13T16:43:00.001+02:00

Tangerine Dream is a German electronic music group founded in 1967 by Edgar Froese. The band has undergone many personnel changes over the years, with Froese being the only continuous member. Drummer and composer Klaus Schulze was briefly a member of an early lineup, but the most stable version of the group, during their influential mid-1970s period, was as a keyboard trio with Froese, Christopher Franke, and Peter Baumann. Early in the 1980s, Johannes Schmoelling replaced Baumann, and this lineup, too, was stable and extremely productive.

Tangerine Dream's early "Pink Years" albums had a pivotal role in the development of Krautrock. Their "Virgin Years" and later albums became a defining influence in the genre known as New Age music, although the band themselves disliked the term.

Although the group has released numerous studio and live recordings, a substantial number of their fans were introduced to Tangerine Dream by their film soundtracks, which total over sixty and includes Sorcerer, Thief, The Keep, Risky Business, Firestarter, Legend, Near Dark, and Miracle Mile.

Tangerine Dream - History

Edgar Froese arrived in West Berlin in the mid-1960s to study art. He worked as a sculptor and studied under Salvador Dalí, among others. His first band, the R&B-styled The Ones, was gradually dismantled after releasing only one single, and Froese turned to experimentation, playing minor gigs with a variety of musicians. Most of these gigs were in the famous Zodiac nightclub, although Froese's band was also invited to play for his former teacher Dalí. Music was mixed with literature, painting, early forms of multimedia, and more. Only the most outlandish ideas attracted any attention, and Froese summed up this attitude with the phrase: "In the absurd often lies what is artistically possible." As members of the group came and went, the direction of the music continued to be inspired by the Surrealists, and the group came to be called Tangerine Dream, a Surrealistic pun derived from German, where "tree" is "baum" and "dream" is "traum."

Froese was fascinated by technology and skilled in using it to create music. He built instruments and, wherever he went, collected sounds with tape recorders for use in constructing musical works later. His early work with tape loops and other repeating sounds was the obvious precursor to the emerging technology of the sequencer, which Froese quickly adopted.

Most notable of Froese's collaborations was his partnership with Christopher Franke. Franke joined Tanderine Dream in 1970 from the group Agitation Free to replace Klaus Schulze as the drummer, and eventually he became Tangerine Dream's sequencer guru and was responsible for the pulsing rhythmic synthesizer lines that came to define the band's music. Franke left Tangerine Dream due to creative differences with Froese nearly two decades later in 1987; many fans consider this to be the de facto breakup of the band.

Other long-term members of the group included Peter Baumann (1972-1977), who later went on to found the Private Music label, to which the band was signed from 1988 to 1991; Johannes Schmoelling (1980-1985); Paul Haslinger (1986-1990); and, most recently (1990 onwards), Froese's son Jerome. Many fans of the band consider the addition of Jerome to be an abject disaster, and the band's popularity has declined markedly since.

A number of other musicians were also part of Tangerine Dream for shorter periods of time; these include Michael Hoenig (who toured with the band in Australia but never appeared on a recording), Steve Joliffe (flute and vocals on Cyclone and the following tour), Ralf Wadephul (who is credited for one track on Optical Race and toured with the band in support of this album), and, most recently, saxophonist Linda Spa.

The first Tangerine Dream album, Electronic Meditation, was a tape-collage piece, using the technology of the time rather than the synthesized music they later became famous for, and was a collaboration between Froese, Klaus Schulze, and Conrad Schnitzler. Beginning with their second album, Alpha Centauri, the group tended to be a duo or trio of electronic instruments augmented by Froese's guitar, Franke's drums, and sometimes assorted guest musicians. They were particularly heavy users of the Mellotron during this period. Most albums were purely instrumental—two albums that prominently featured lyrics, Cyclone (1978) and Tyger (1987) (the latter featuring poems by William Blake recited over music) were met with disapproval from the fans. While there have occasionally been a few vocals on the band's other releases, such as the track "Kiew Mission" from 1981's Exit, the group only recently returned to featuring vocals in a (currently unfinished) musical trilogy based on Dante's The Divine Comedy.

Tangerine Dream signed to the fledgling Virgin Records in 1973 and soon afterward released the album Phaedra, an eerie soundscape that unexpectedly reached #14 in the United Kingdom album charts and became one of Virgin's first bona-fide hits. Phaedra was the first commercial album to feature sequencers and came to define much more than just the band's own sound. The creation of the album's title track for was something of a fluke; the band was experimenting in the studio with a recently-acquired VCS 3 synthesizer, and the tape happened to be rolling at the time. They kept the results and later added flute and Mellotron performances. The cantankerous VCS 3, like many other early synthesizers, was so sensitive to changes in temperature that its oscillators would drift badly in tuning as the equipment warmed up, and this drift can easily be heard on the final recording.

In the 1980s, the band were early adopters of the new digital technology which revolutionized the sound of the synthesiser. Their technical competence and extensive experience in their early years with self-made instruments and unusual means of creating sounds meant that they were able to exploit this new technology to make music quite unlike anything heard before. To the modern listener, their albums of that period may not seem so exceptional, but only because the technology they adopted at that time is now used almost universally.

Through the 1970s and 1980s the band played many live concerts, which were often improvised and consequently widely bootlegged, and had numerous tours across the world. They were notorious for playing extremely loudly and for a long time. The band released recordings of a fair number of their concerts, and on many of these you can hear the band working out material which would later form the backbone of their studio recordings (for example, Pergamon, which documents a concert given in East Berlin shortly after Johannes Schmoelling joined the group, contains many themes that would appear later on Tangram).

Tangenine Dream's earliest concerts were visually quite dull by modern standards, with three men sitting motionless for hours alongside massive electronic boxes festooned with patch cords and a few flashing lights. Some concerts were even performed in complete darkness! As time went on and technology advanced, the concerts become much more elaborate, with visual effects, lighting, lasers, pyrotechnics, and projected images. By 1977 their North American tour featured full-scale Laserium effects.

After their 1980 East Berlin gig, when they became the first major Western band to perform in a Communist country, Tangerine Dream became very popular behind the Iron Curtain. They were one of the most popular bands in Poland in the early 1980s and even released a double live album of one of their performances there called Poland. Because of the abstract nature of the music—and, arguably, the lack of lyrics—they did not attract censure from the authorities, unlike many other Western bands.

In the 1980s, Tangerine Dream composed scores for more than twenty films. This had been an interest of Froese's since the late 1960s, when he scored an obscure Polish film. Many of these were composed at least partially of reworked material from the band's studio albums or work that was in progress for upcoming albums; see, for example, the resemblance between the track "Igneous" on their stoundtrack for Thief and the track "Thru Metamorphic Rocks" on their studio release Force Majeure. Their first exposure on television came when a track for the upcoming album Le Parc was used as the theme for the television program Streethawk. Upon departing from the group, Christopher Franke continued the soundtrack work, which Froese had ceased to find interesting, founding the Berlin Symphonic Film Orchestra and going on to compose the score for the television science fiction series Babylon 5 and several other television series and films.

In the past, the group has had recording contracts with Virgin, Jive Electro, Private Music, and Miramar, and many of the minor soundtracks were released on Varese Sarabande, but today, Tangerine Dream's albums are generally not available in normal retail channels but are sold mail-order by the band's own record label, TDI.

Edgar Froese has also released a number of solo recordings which are similar in style to Tangerine Dream's work. Also of possible interest to Tangerine Dream fans are the solo work of Christopher Franke, Johannes Schmoelling, Klaus Schulze, Michael Hoenig, and Paul Haslinger.

TANGERINE DREAM-DEADLY CARE (1992)

Review
rapidshare link
password:sosta
-
TANGERINE DREAM - STRATOSFEAR (1976)

Review
rapidshare link
password:sosta
-
for more tangerine dream with rapidshare links click here
-

2 songs for December

2009-12-07T23:25:00.000+02:00

MOON (2009)

2009-11-01T17:40:00.003+02:00

Moon is an auspicious debut from Duncan Jones (née Zowie Bowie), a talented new director who happens to be the son of David Bowie.

IMDB
MEGAUPLOAD

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ (1920 - 27 Οκτωβρίου 2009)

2009-10-28T00:43:00.006+02:00

-
Έφυγε από τη ζωή, σήμερα τα ξημερώματα, η δημοσιογράφος, συγγραφέας και μαχήτρια της Αριστεράς Έλλη Παππά, σε ηλικία 89 ετών.
-
Η Έλλη Παππά (1920 - 27 Οκτωβρίου 2009), ήταν δημοσιογράφος και συγγραφέας, κόρη του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920 (η μικρότερη από πέντε παιδιά: Ηρώ, Δέσποινα, Διδώ, Έλλη και Γιώργος). Αδελφή της ήταν η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη φιλοσοφική και στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, λόγω της Κατοχής, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της. Η Έλλη Παππά και ο Νίκος Μπελογιάννης συνελήφθησαν (Δεκέμβριος 1950) και παρέμειναν σε απομόνωση έως την πρώτη δίκη τους (Νοέμβριος 1951).

Στη φυλακή γεννήθηκε ο γιος τους, Νίκος (Αύγουστος 1951). Ακολούθησε δεύτερη δίκη (Φεβρουάριος 1952). Καταδικάστηκαν σε θάνατο, ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε, αλλά η Έλλη όχι, λόγω του βρέφους, και τελικά αποφυλακίστηκε την πρωτοχρονιά του 1964. Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας Δημοκρατική Αλλαγή. Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο (αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1968, λόγω σοβαρής ασθένειας).
Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα Μακεδονία, στο περιοδικό Γυναίκα, στην εφημερίδα Εξπρές και στην εφημερίδα Έθνος. Δραστηριοποιήθηκε στην μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Λόγω των πολιτικών διώξεων της Έλλης Παππά κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, μεγάλο μέρος του αρχείου της έχει χαθεί. Από την περίοδο της φυλάκισής της σώζεται αλληλογραφία, κείμενα και ενθυμήματα, πολλά από τα οποία φυλάχθηκαν από το γιο της και την αδελφή της Διδώ Σωτηρίου. Σε δεκατρία χρόνια φυλακής, δεν έπαψε να δημιουργεί –κατάλληλα για την εκάστοτε ηλικία του– βιβλία για το παιδί που μεγάλωνε με τη φροντίδα της αδελφής της, Διδώς. Γραμμένα ή διασκευασμένα από την ίδια, ζωγραφισμένα και βιβλιοδετημένα στο χέρι με λεπτομέρεια, τα βιβλία που φιλοτέχνησε για το γιο της η Έλλη Παππά αποτελούν ακραία μορφή αντίστασης στη βαρβαρότητα της φυλάκισης για πολιτικούς λόγους. Το 2002, η Έλλη Παππά εμπιστεύθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο το σύνολο του αρχείου της, που, ταξινομημένο πλέον, προστίθεται στις διαθέσιμες πηγές της μεταπολεμικής ιστορίας.Πραγματοποίησε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας - Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».

Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της, τα οποία κυκλοφόρησαν το 2006, είναι τα «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Αγρα). Το αρχείο της Έλλης Παππά φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α).
-
ΣΧΕΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ Νίκος Μπελογιάννης. Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο, σκίτσο Pablo Picasso

The Man With The Carnation(1980) "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ"(MOVIE)
-

…Οι ατέλειωτοι μήνες στα μπουντρούμια-πηγάδια της Ασφάλειας -το δικό μου κατασκότεινο, του Νίκου με φώς νύχτα-μέρα- με την απίθανη αλληλογραφία μας και τον κώδικα του βήχα, οι δύο δίκες στα στρατοδικεία όπου δίναμε μαζί τις μάχες μας, είναι πια ένα “ευτυχισμένο” παρελθόν. Εδώ, στη φυλακή της Καλλιθέας, στα μπουντρούμια της απομόνωσης, έχουμε μόνο τις θανατικές καταδίκες μας, αλλά και τις καθημερινές στιγμές στο προαύλιο, όταν μπορούμε να μιλήσουμε. Ο Νίκος είναι στενοχωρημένος με τη “χλιαρότητα” με την οποία αντιμετωπίζουν τη δική μας θέση οι βουλευτές της ΕΔΑ: “Θα ήμουν εγώ βουλευτής και θα είχα ανθρώπους μας στη δική μας θέση και θα καθόμουν έτσι; Μωρέ θα κατέβαινα με τηλεβόα στη Σταδίου!”, μου είπε κάποια στιγμή.

Οι αιτήσεις χάριτος απορρίφθηκαν, τα μέτρα στην απομόνωση έγιναν πιο σκληρά, όλα έδειχναν πως ήμασταν κοντά στο τέρμα, όταν ήρθε ο αρχιφύλακας, μας έβγαλε τον Νίκο κι εμένα στο διάδρομο και μας έδειξε μια εφημερίδα. “Σωθήκατε!”, μας είπε χαρούμενος, και μας έδωσε την εφημερίδα που κρατούσε. Ήταν η εφημερίδα με το γράμμα του Πλουμπίδη, ύστατη προσπάθεια να σωθεί ο Νίκος. Το άλλο πρωί ήρθε και πάλι ο αρχιφύλακας με μια εφημερίδα, μας έβγαλε στο διάδρομο και: “δεν καταλαβαίνω, κάτι συμβαίνει εδώ, το Κόμμα σας λέει πως το γράμμα του Πλουμπίδη είναι πλαστό!…”. Διαβάσαμε την ανακοίνωση, κοίταξα το Νίκο, με κοίταξε, “τί είναι αυτό;”, του λέω. Δίστασε λίγο, κι ύστερα: “Έ, δεν καταλαβαίνεις, αν είναι κάποιος να πάει, ας είμαι εγώ. Ας μην είμαστε κι οι δυο”. Ήξερα πως κάτι έκρυβε αυτή η αινιγματική εξήγηση. Την αποκρυπτογράφησα όταν ήρθε η ώρα της. Εκείνη τη στιγμή, διαβάζοντας την “καταγγελία”, το μόνο που ακούσαμε, πολύ πριν ακουστεί το απόσπασμα, ήταν το “πυρ!”…

Λίγες μέρες νωρίτερα, σε ένα γράμμα του από εκείνα που ανταλλάσσαμε και στην Καλλιθέα συμπληρώνοντας όσα δεν είχαμε προλάβει να πούμε στις σύντομες συναντήσεις μας τα μεσημέρια στο προαύλιο, μου έγραφε: “…μα φαίνεται πως το βιβλίο θα κλείσει πριν φτάσουμε στο τέλος. Και ποτέ άλλοτε όσο τώρα δεν ήθελα να ζήσεις τουλάχιστον εσύ. Να ζήσεις για τον Βίκτωρα. Να ζήσεις και για την εκδίκηση. Αυτό θα είναι αύριο η μεγαλύτερη προσφορά στη μνήμη μου”.

Αυτά ήταν τα τελευταία του λόγια και την ώρα του οριστικού χωρισμού: “Όχι, πρέπει να ζήσεις. Για το παιδί. Για την εκδίκηση”. Έζησα -όπως το ήθελε. Για την εκδίκηση -έκανα ό,τι μπορούσα. Με το λόγο και την πένα. Όπως εκείνος το εννοούσε.

*της Έλλης Παππά, “Ο Σύντροφος που περιμέναμε”

Mercedes Soza

2009-10-06T01:08:00.004+03:00

Haydée Mercedes Sosa, known as La Negra, (July 9, 1935 – October 4, 2009) was anArgentine singer who was and remains immensely popular throughout Latin America and internationally. With her roots in Argentine folk music, Sosa became one of the preeminent exponents of nueva canción. She gave voice to songs written by both Brazilians and Cubans. She was best known as the "voice of the voiceless ones". Sosa performed in venues such as the Lincoln Center in New York City, the Théâtre Mogador in Paris and the Sistine Chapel in Vatican City, as well as sell-out shows in New York's Carnegie Hall and the Roman Coliseum during her final decade of life. Her career spanned four decades and she has been the recipient of several Grammy awards and nominations, including three nominations which will be decided posthumously. She served as an ambassador for UNICEF.

The driving force behind the nueva canción movement, singer Mercedes Sosa was born and raised in Tucumán, Argentina, beginning her performing career at age 15 after taking top honors in a radio station amateur competition. A rich, expressive vocalist and a gifted interpreter, Sosa was dubbed "the voice of the silent majority" for her choice of overtly political material, and alongside artists including Violetta Parra and Atahualpa Yupanqui she spearheaded the rise of the so-called "nueva canción" movement, which heralded the emergence of protest music across Argentina and Chile during the 1960s. The movement was crippled in 1973 by the CIA-sponsored coup which ousted democratically-elected Chilean President Salvador Allende; with her repertoire of songs championing human rights and democracy, Sosa was viewed as a serious threat by the military regime which assumed power, and in 1975 she was arrested during a live performance which also resulted in the incarceration of many audience members. Death threats forced her to leave Argentina in 1979, and she remained in exile for three years, finally returning with a triumphant comeback performance in February 1982. Sosa recorded prolifically in the years to follow. In fall 2000, Sosa won a Grammy for Best Folk Album for Misa Criolla at the first annual Latin Grammy Awards. Jason Ankeny, All Music Guide

-
http://www.mediafire.com/?7quzxtmqizg