The Wages of Fear (1953)

-
imdb
download
-

The Venezuelan brass ensemble

The Venezuelan Brass Ensemble came into being in 2004 from Venezuela's state youth orchestra system (FESNOJIV).

This unique, State-sponsored system comprises some 200 children's and young people's orchestras. Its members come from various parts of the country and from different youth orchestras, most of them integrated into the musical and academic syllabus of the national youth orchestra, the Simon Bolivar Youth Symphony Orchestra of Venezuela.

The Venezuelan Brass Ensemble has set itself the task of giving fresh impetus to brass-instrument education in Venezuela. Since its foundation under the patronage of José Antonio Abreu, father of the Venezuelan orchestral movement, the Venezuelan Brass Ensemble has raised its professionalism to a high level with the exemplary support of internationally recognized musicians. Thanks to the academic guardianship assumed by the Berlin Philharmonic, and the financial support given by the Inter-American Development Bank, high-calibre teachers have been signed up for master classes in Venezuela.

The first international tour under the direction of Thomas Clamor in 2005 took the Venezuelan Brass Ensemble to Colombia, Peru, Ecuador and Chile, featuring concerts and also workshops with local professors for brass.

In Venezuela itself, the national youth orchestra is a regular guest in established concert series. In September 2005, in the ­course of the Youth Symphony Orchestra's major tour of Germany, the ensemble made its German debut in Hamburg at the ­Kinder zum Olymp conference; its programme included classical works by Byrd, Bernstein and Gershwin and featured the first performance of the Grand Fanfare for brass instruments by Giancarlo Castro.

John Holloway

John Holloway (born 1947) is a lawyer, Marxist-oriented sociologist and philosopher, whose work is closely associated with the Zapatista movement in Mexico, his home since 1991. It has also been taken up by some intellectuals associated with the piqueteros in Argentina; Abahlali baseMjondolo movement in South Africa and the Anti-Globalization Movement in Europe and North America. He is currently a teacher at the Institute for Humanities and Social Sciences at the Autonomous University of Puebla.
-

"change the world without taking power"
THE MEANING OF REVOLUTION TODAY BY JOHN HOLLOWAY
download the book in pdf (english)
-
Ο Phil Hearse σto παρακάτω άρθρο (International Viewpoint, τεύχος 355, Δεκέμβριος 2003, σελ. 28-33) ασκεί κριτική στο πρόσφατα δημοσιευμένο βιβλίο του John Holloway, «Change the World Without Taking Power, The Meaning of Revolution Today», Pluto Press 2002

του Phil Hearse

Το να πραγματευτεί κανείς τις ιδέες που περιέχονται σ’ αυτό το βιβλίο είναι χρήσιμο, όχι γιατί ο John Holloway έχει λεγεώνες αφοσιωμένων οπαδών που τον ακολουθούν, αλλά γιατί πολλές από τις ιδέες που προβάλλει σχετικά με τη ριζική κοινωνική αλλαγή είναι πλατιά διαδεδομένες μέσα στο κίνημα για «την παγκόσμια δικαιοσύνη» και στο αντιπολεμικό κίνημα διεθνώς.

Η ιδέα της άρνησης της κατάληψης της εξουσίας έγινε πρόσφατα δημοφιλής χάρη στο Subcommandante Marcos, ηγέτη των Ζαπατίστας. Όπως και πολλά άλλα απ’ αυτά που ο Subcommandante λέει, η ιδέα αυτή ήταν αρκετά διφορούμενη, διότι σε κάθε περίπτωση ο EZLN, αντιπροσωπεύοντας έναν ιθαγενή πληθυσμό σε μια μικρή γωνιά του Μεξικού, δεν έχει τη δυνατότητα να καταλάβει την εξουσία - τουλάχιστο με τις δικές του δυνάμεις. Εντούτοις, η βασική ιδέα της επαναστατικής αλλαγής των κοινωνικών σχέσεων χωρίς κατάκτηση της εξουσίας υπάρχει εδώ και πολύ καιρό.

Μολονότι ο Holloway έχει ορισμένα κριτικά λόγια να πει για τους Tronti και Antonio Negri, πνευματικούς γονείς των ρευμάτων της ιταλικής Αυτονομίας, τα κύρια επιχειρήματά του προέρχονται κατευθείαν απ’ αυτούς: μην αντιπαρατίθεστε με την εξουσία των αφεντικών στο κόσμο της εργασίας, αποτραβηχτείτε απ’ αυτόν. Δημιουργήστε αυτόνομους χώρους - αυτόνομους από τα αφεντικά, αυτόνομους από το καπιταλιστικό κράτος. Βεβαίως, αυτό σημαίνει αγώνα, αλλά όχι τη δημιουργία κομματικών μηχανισμών ή την κατάληψη της εξουσίας.

Μερικά από τα πράγματα που ο Holloway λέει στο ξεδίπλωμα της επιχειρηματολογίας του είναι αρκετά διαδεδομένα στα σημερινά ριζοσπαστικά κινήματα· πηγαίνουν κατευθείαν στην καρδιά των ζητημάτων της επαναστατικής στρατηγικής, και, ρητώς, ο κύριος στόχος της πολεμικής του Holloway είναι ο επαναστατικός μαρξισμός.

Κρίνοντας ένα βιβλίο σαν κι αυτό, σημαίνει παράθεση εκτενών αποσπασμάτων ώστε οι αναγνώστες να μπορέσουν οι ίδιοι να κρίνουν τα επιχειρήματα. Όμως προκαταβάλλοντας θα λέγαμε ότι τα αποφασιστικά επιχειρήματα του Holloway είναι τα εξής:

για το υπόλοιπο άρθρο πατήστε εδώ

John Berberian

-

John Berberian(b New York City, c. 1941) is an American musician known for his virtuosity on the oud, the Middle Eastern stringed instrument. His parents were Armenian immigrants. His father was an accomplished oud player, as well as instrument maker, and oud masters of Armenian, Turkish, Arabic and Greek heritage frequented his family's home. He first recorded traditional oud music with violinist Reuben Sarkisian, when a student at Columbia University in the mid 1950s. He subsequently recorded for a variety of labels including MGM, RCA, Roulette, Verve and Mainstream Records. He expanded beyond the ethnic music market in the mid to late 1960s, decades before "world music" became fashionable, with a series of LPs which explored fusions between traditional Middle Eastern music, psychedelic rock and jazz. These included "Expressions East" (1964), "Music of the Middle East" (1966), and "Middle Eastern Rock" (1969) with guitarist Joe Beck. Berberian has commanded the respect of musicians worldwide. He has been featured in numerous concerts and dances throughout the USA, Canada and South America, and is one of only a handful of musicians worldwide given the title of Udi (oud master). He now lives in Massachusetts and maintains an active performance schedule.

-
Oud Artistry Of John Berberian

http://www.megaupload.com/?d=6231ATT8
pass:record-fiend.blogspot.com
-

http://rapidshare.com/files/392050919/Middle_Eastern_Rock_68.zip.html
-

KIKUJIRO NO NATSU [1999]

-
PAGE WITH INFO AND LINKS
http://rapidshare.com/files/118363629/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part1.rar
http://rapidshare.com/files/118365315/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part2.rar
http://rapidshare.com/files/118366369/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part3.rar
http://rapidshare.com/files/118368849/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part4.rar
http://rapidshare.com/files/118370604/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part5.rar
http://rapidshare.com/files/118372140/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part6.rar
http://rapidshare.com/files/118373908/Kikujiro.no.natsu.1999.DVDRip.XviD-MP.part7.rar
-

«ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ»

δείτε εδώ όλα τα εξοντωτικά μέτρα

ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, ΝΕΑ ΠΡΟΤΥΠΑ...(ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ "ΙΟΥ" http://www.iospress.gr/ )

Η γοητεία του τουρκικού μοντέλου

Άλλοι φοβούνται πως το ΔΝΤ θα μας γυρίσει στην Τουρκοκρατία. Κι άλλοι ελπίζουν ότι θα γίνουμε Τουρκία. Ώστε να νιώσουμε, επιτέλους, τι θα πει ανάπτυξη, τάξη και ασφάλεια.

Μέχρι πρότινος, τα μοντέλα που επικαλούνταν πολιτικοί και δημοσιογράφοι του «μεσαίου χώρου» ήταν αυτά της προηγμένης Δύσης: Σκανδιναβία, Γερμανία, Ιαπωνία, άντε και ΗΠΑ… Με το ξέσπασμα της κρίσης, ωστόσο, ακόμη κι αυτές οι φαντασιώσεις συρρικνώνονται δραματικά.

Όπως διαπιστώνουμε από πρόσφατα δημοσιεύματα των εφημερίδων που κανοναρχούν αυτή τη βίαιη προσαρμογή της εθνικής μας ψυχολογίας στις επιταγές των νέων καιρών, το καινούριο μας πρότυπο δεν (πρέπει να) είναι άλλο από τη γειτονική μας Τουρκία. Τη χώρα, με άλλα λόγια, που μέχρι τώρα βαθμολογούσαμε -σαν καλοί ευρωπαίοι- τις προσπάθειές της «να μας μοιάσει», εκδημοκρατίζοντας τις αυταρχικές δομές της!

Το σαφέστερο δείγμα του νέου λόγου μας το πρόσφερε ένα πρωτοσέλιδο άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην «Καθημερινή» (7.4.10), με τις εντυπώσεις του από μια πασχαλιάτικη εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Σε αντίθεση με «μια Ελλάδα που εδώ και καιρό αδυνατεί να δαμάσει το πολύ μίζερο και κακό κομμάτι του εαυτού μας», διαβάζουμε, «η Τουρκία έχει κάνει μεγάλα βήματα και αυτό είναι πλέον πρόδηλο δια γυμνού οφθαλμού. Από πλευράς υποδομών, επιχειρηματικότητας, εξωστρέφειας και εκπαίδευσης, τα πράγματα έχουν προχωρήσει πολύ. […] Η Τουρκία νιώθει τώρα έναν πρωτόγνωρο δυναμισμό και μια καινούρια αυτοπεποίθηση. Είναι λογικό όταν έχει ανάπτυξη 6% και σημαντικοί αναλυτές την κατατάσσουν, μαζί με την Ινδία, στις χώρες που θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομία».

Ιδιαίτερη γοητεία ασκεί στο διευθυντή της «Καθημερινής» το εκπαιδευτικό σύστημα της γείτονος: «Στην Παιδεία οι Τούρκοι έχουν καταφέρει να προσελκύσουν ιδιωτικά κεφάλαια και να πετύχουν μια σοβαρή συνεργασία κράτους και ιδιωτών που έχει λαμπρά αποτελέσματα. Οι εγκαταστάσεις ορισμένων τουρκικών πανεπιστημίων, αλλά και το περιεχόμενο των σπουδών τους, αφήνουν πίσω τα ελληνικά ΑΕΙ που βουλιάζουν στη μιζέρια και τις μικροδιαπλοκές της μετριότητος και του συνδικαλισμού».

Εν ολίγοις, «η σημερινή Τουρκία θυμίζει από πολλές απόψεις την Ελλάδα της ευφορίας του 2004, με τη διαφορά πως την διαχειρίζεται με μεγαλύτερη σοβαρότητα και αφού έχει λύσει τα αυτονόητα ζητήματα που εμάς δεν μας αφήνουν να πάμε μπροστά». Ώρα, με άλλα λόγια, να τη μιμηθούμε – επιλύοντας, με τον ίδιο προφανώς τρόπο, «τα αυτονόητα».

Δεν είναι όμως μόνο η «Καθημερινή» που, μέσα στην κρίση, ανακάλυψε τον τουρκικό δρόμο προς την ευημερία. Λίγες μέρες μετά, το ομόφρον «Βήμα» μας προτείνει κι αυτό να πάρουμε μαθήματα απ’ την Τουρκία, μια χώρα που «έμαθε να ζει με το ΔΝΤ» (18.4.2010). Την εικόνα συμπληρώνουν, τέλος, οι ενθουσιώδεις προτροπές διαφόρων οικονομικών ενθέτων και ηλεκτρονικών εφημερίδων, που μας καλούν -κι αυτά- να μιμηθούμε την «αναπτυξιακή» στρατηγική των γειτόνων μας, ιδίως στον τουριστικό τομέα.

Πού οφείλεται όμως αυτή η ξαφνική επανεκτίμηση των «προσόντων» της Τουρκικής Δημοκρατίας από τα εθνικά υπερήφανα ΜΜΕ μας;

Μάλλον όχι στις οικονομικές επιδόσεις της γείτονος αυτές καθαυτές. Άγνωστό πού βρήκε π.χ. ο Παπαχελάς την «ανάπτυξη 6%» που τον εντυπωσίασε, αφού σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Άγκυρας το τουρκικό ΑΕΠ μειώθηκε μέσα στο 2009 κατά 4,7% (AFP 31/3/10). Δύσκολα μπορεί επίσης να ζηλέψει κανείς μια κοινωνία όπου ο επίσημος κατώτατος μισθός δεν φτάνει καν τα 300 ευρώ, ενώ το μέσο μηνιαίο εισόδημα των φτωχότερων οικογενειών κυμαίνεται γύρω στα 150 ευρώ (Le Monde Diplomatique, 9/2008). Εκτός κι αν θαμπώνεται από το «επίτευγμα» ότι 35 Τούρκοι φιγουράρουν στη λίστα των πλουσιότερων ανθρώπων της υφηλίου!

Μια απλή ματιά στα διεθνή πρακτορεία αρκεί άλλωστε για να διαπιστώσουμε ότι, μέσα στους πρώτους μήνες του 2010, η «φερεγγυότητα» της τουρκικής οικονομίας και το ενδεχόμενο ενός ακόμη «πακέτου πιστώσεων» του ΔΝΤ προς την Άγκυρα τροφοδότησαν παρόμοια επικοινωνιακά παιχνίδια «εκτιμητών» με αυτά που εδώ χαρακτηρίστηκαν σαν εκβιασμοί επαγγελματιών κερδοσκόπων. Αντιδρώντας δε σ’ αυτές τις πιέσεις, η κυβέρνηση Ερντογάν ανέβαλε στις 10 Μαρτίου επ’ αόριστον τις διαπραγματεύσεις για το επίμαχο δάνειο.

Αυτό που μένει είναι η γοητεία που ασκεί ένα αυταρχικό κράτος, συνηθισμένο να μην πολυδίνει λογαριασμό στους πολίτες του αλλά πλήρως υποταγμένο στα κελεύσματα των «παραγωγικών τάξεων», σε όσους αναλογίζονται με τρόμο τις αντιστάσεις που θα συναντήσει στα καθ’ ημάς η υλοποίηση των συνταγών του ΔΝΤ. Σ’ αυτό τον τομέα, η τουρκική εμπειρία μπορεί όντως ν’ αποδειχθεί διδακτική για τους κυβερνήτες μας.

το υπόλοιπο άρθρο βρίσκεται εδώ